جلال آل احمد

جلال آل احمد در سال 1302 در يک خانواده مذهبی به دنيا آمد و در 1348 يعنی در سن 46 سالگی از دنيا رفت. در 1322 در نجف چند ماهی درس طلبگی خواند در 1323 با پيوستن به احزاب سياسی چندی با حزب توده همکاری کرد و در 1326 به معلمی روی آورد. نخستين داستان خود را به نام زيارت در 1324 در مجله سخن چاپ کرد. در دو مجموعه سه تار و زن زيادی ، تعصب و نادانی مردم کوچه و بازار را با ديدی انتقادی به تصوير کشيد و در سال 1332 به زندانش افکندند. سرگذشت کندو های او به گونه ای تمثيلی در مورد مسائل سياسی مربوط به ملی شدن صنعت نفت است.

شيوه نثری آل احمد در قصه ها و گزارشهايش شيوه ای است مقطع و فشرده که به آن شيوه تلگرافی مي گويند. اين شيوه که ريشه در نثر قديم دارد با تغييرات نوينی که او در آن ايجاد کرده، نسلهای بعد از جلال را تحت تاثير بسيآر قرار داد و انقلابی در زمينه رمان نويسی در ايران ايجاد کرد. مجموعه پنج داستان که در سال 1350 و بعد از مرگ آل امد به چاپ رسيد داستانهايی از دوران کودکی نويسنده است. به غير از داستان او مقالات ، سفر نامه ها و ترجمه های با ارزشی نيز دارد. يکی از مشهور ترين سفر نامه های او خسی در ميقات است که پس از بازگشت از سفر حج به رشته تحرير در آورده است.

منابع
جويبار لحظه ها ، دکتر محمد جعفر يا حقی ، تهران، جامی ، 1378
نويسندگان پيشرو ايران ، محمد علی سپانلو ، تهران ، نگاه ،1371

آثار

قصه و داستان

ديدو بازديد،1324
از رنجی که مي بريم، 1326
سه تار، 1327
زن زيادی، 1331
سر گذشت کندو ها، 1337
مدير مدرسه، 1337
نون و القلم، 1340
نفرين زمين، 1346
پنج داستان، 1350

مشاهدات