Toen was het tijd om ons appartement te gaan bekijken. Direct bij binnenkomst merkten we het al: er was niets veranderd ten opzichte van de vorige keer dat we in dit prachtige appartement van Herr und Frau Bacher logeerden. Het voelde als �ons huisje�. En ja�..als er aan het appartement niets veranderd was, waarom zouden wij dan iets aan onszelf veranderen????
Dat betekende :
- dezelfde kamerindeling .... Anke op de riante vide. Alsof we niet weg waren geweest
- twee dames in de grootste badkamer en alle anderen in de douche/wc-combinatie
- de kluissleutel in de Halli Galli
- Frans Bauer op de cd-speler van de zoon van Herr Bacher
- een kast vol snoepgoed ..... hadden we daar geen effici�nte verdelingsafspraak over?
- nasi voor de eerste avond. Weer als een lekkere bevroren bonk, maar nu zonder plastic zak
- het achterbalkon waar we veel gebruik van maakten (het voorbalkon was vorig jaar)
- en alweer ruimte genoeg onder de trap voor ons gescheiden afval
Maar van ervaringen leert men! Dat wil zeggen: veel mensen wel en wij zo af en toe ook wel eens� Dus we besloten dat het wel handig was om twee huissleutels van de voordeur van het appartement te hebben. Het probleem dat er dan nog overblijft is dat je ze niet alle twee IN huis moet hebben als er nog mensen BUITEN het huis zijn�..Het kan dan wel een beetje koud zijn als je buiten staat en door de geweldig goed ge�soleerde ramen probeert te roepen naar degenen die binnen zitten. Zitten�? Heerlijk liggen te knorren ! Zelfs goed gemikte sneeuwballen hadden geen effect!
Overigens waren de goed ge�soleerde ramen en de uitstekend werkende verwarmingsketel heeeel goed voor onze perkamenten huidjes. De potten cr�me (en zelfs olie) verdwenen als sneeuw voor de zon in onze pori�n. En zelfs Roos ging van die droge lucht aan het water (geen Oasennnnnnn, maar toch...).
