( vervolg )
2 dagen later sloeg de hoop om, het plassen ging steeds slechter en stopte zelfs.
We werden bij de artsen geroepen, dat het nu heel slecht ging, er was weinig hoop meer.
We waren lamgeslagen, na zo lang vechten.
Bij het gesprek werd ons verteld dat hun als arts zijnde,
het zouden begrijpen om van van verdere behandeling af te zien.
Er was 1 optie, maar dat zou bijna nooit goed gaan, het was een vorm van dialyse,
met heel veel risico's van bloedingen enz.
Toch gingen wij deze laatste kans nemen, het was verschrikkelijk, want hoe lang mag je doorgaan?
Maar stel dat dit wel aan zou slaan, dat zou altijd in ons hoofd blijven hangen.
Er werd gestart met deze behandeling, na uren mochten we weer bij haar, en wat was er gebeurd?
Ze was gaan plassen!!
Niet door de dialyse, maar door de verhoging van de bloeddruk (dmv medicijnen)
Waren de nieren weer gaan werken. Wat er dan weer door je heengaat is niet na te vertellen.
Stel dat we gestopt waren!
De verantwoordelijke arts heeft ons hierover nooit meer aangesproken!!!
Maar na verloop van enige dagen was de bloeddruk niet meer op peil te houden,
ondanks de maximum aan medicijnen.
Ze werd dikker en dikker, Romany woog op laatst meer dan het dubbele van wat ze echt was.
In de 14e week werd ons verteld dat het echt over was, de schimmel was niet te bestrijden
De longen waren zo beschadigd, de bloedsomloop klopte niet meer, het zuurstof in het bloed werd slechter en slechter, de bloedruk werd elke dag lager.
Romany lag al bijna 5 weken aan de morfine en spierverslappers, waardoor we eigenlijk geen contact meer hadden.
Wel probeerde ze op haar laatste krachtjes op mijn pink te sabbelen, heel zachtjes, het was het enigste teken, dat ze wist dat we bij haar waren.
Op woensdag 21 juli, mocht ik haar voor het laatst na 5 weken weer/nog levend vasthouden.
Het was vreselijk, ik leefde op de automatische piloot.
Het was zo raar, het verschil van levend nog in mijn armen en overlijden was niet te merken.
Tuurlijk wel de kleur, maar het is moeilijk uit te leggen.
De emoties drongen niet echt door, er kwamen rare dagen, met veel visite, en afleiding.
De begrafenis met alle drukte daar om heen.
Zo onwerkelijk allemaal.
Het was een mooie begrafenis met heel veel mensen.
Dit briefje lazen wij voor tijdens de mis, onze woorden richtend op onze lieve kleine meisje:
Lieve Kleine Romany
Waar zal ik beginnen?
Op 8 april een druilerige dag kwam jij ter wereld.
Wat waren wij blij en trots.
Zo lief, mooi en gezond
Een gevoel wat we niet kenden.
Toen kwamen de dagen van angst, maar vooral hoop.
Die hoop gaf jij ons, door telkens weer te vechten.
Wanneer er werd gezegd: We staan met de rug tegen de muur.
Keken wij naar jou, en jij keek naar ons, met een blik van ;ik laat me niet klein krijgen
En daarmee heb jij vaak iedereen versteld doen staan.
Maar de laatste weken konden we elkaar niet meer aankijken, je werd te ziek.
Maar toch om te laten merken dat je er was, sabbelde je op je laatste krachtjes op mijn pink.
De laatste dagen sliepen wij om en om naast jou, en hebben telkens je hand vast gehouden.
We willen je bedanken tijger dat je bij ons bent geweest, en hopen dat je nu rust hebt en gelukkig bent.
Lieve Romany geef ons asjeblieft af en toe een teken, zodat we weten dat je toch nog bij ons bent
We missen je
Voor altijd jouw papa en mama
Hierna kwamen de moeilijke tijden.
Dit gemis zal nooit weggaan.
Romany zal altijd ons eerste kindje blijven.
Niels en Bianca
