| Dagboek |
| Woensdag 10 maart: Kan iemand alvast een inburgeringscursus voor me aanvragen? Nog zes dagen en dan zit m'n traineeship er al weer op. Veel te snel eigenlijk, want ik begin het steeds leuker te vinden. Vooral omdat juist nu een aantal activiteiten van de grond zijn gekomen. Afgelopen week hebben een aantal studenten van de school brieven gestuurd naar Nederland. Wie weet heb jij er zometeen ook wel eentje in je brievenbus! Het was erg grappig om de brieven door te lezen en hier en daar het een en ander te veranderen. Maar echt heel erg leuk om te zien hoe enthousiast die jongens en meisjes waren. De conversatielessen Engels (waar dit briefschrijven een onderdeel van is) zijn niet naar behoren uit de verf gekomen. Maar dat is natuurlijk ook niet zo vreemd: zonder voorbereiding in zo'n kort tijdsbestek. Toch zijn zowel studenten als leraren enthousiast, dus wie weet kunnen de nieuwe trainees ons idee oppakken en verder uitwerken. Afgelopen weekend stond een van de grootste feesten van India op het programma: Holi. Het festival van kleur. Iedereen gooit en smeert elkaar onder met poeder en verf. Dit wetende had ik dus hele oude kleren aangetrokken. Om 7 uur stond ik op om m'n materiaal voor het poeder- en verfgevecht gereed te maken. Ik had de dag van te voren namelijk een grote waterspuit gekocht. Om half 8 stond het eerste bier op het programma. Net carnaval of Inkom dus! Alhoewel�.Slik�half 8 is wel heel vroeg hoor�. Even later begonnen we het gevecht met z'n vieren (Angad, Mayuresh, Joyce en ikzelf). Goeiemorgen zeg, wat was dat water koud. Ik stond compleet stijf en kon m'n armen niet meer bewegen. Brrrrrrr�. Het gooien en smeren van poeder is leuker. Dat doen we na enige tijd dan ook met de hostel boys. Je kunt je wel voorstellen dat al die kleuren mooie plaatjes opleveren! De middag werd vervolgens opgevuld met het afbouwen van de biervoorraad en te veel eten. En 's avonds nog even de voetjes van de vloer. Oef�..om tien uur gaat het licht uit�. Afgelopen week heb ik samen met een aantal hostelboys een dorpje hier in de buurt bezocht. Net als eerdere dorpen die ik bezocht had, was het hier ook armoetroef. Alleen maar lemen en rieten hutjes. Nauwelijks water en electriciteit is er wel, maar hebben ze over het algemeen niet nodig (geen electrische apparaten). Maar zoals gebruikelijk uitermate gastvrij. Ik vraag me af of er hier ook wordt "gevochten" om water. Tijdens een van onze doktorsbezoeken zagen we een menigte duwen en trekken om water te krijgen. Echt heel erg triest om te zien! Wat zal er over drie of vier maanden gebeuren als het water nog veel schaarser is? Deze laatste dagen in Buldana ben ik vooral bezig met afrondende zaken. Een evaluatie schrijven voor de organisatie, cadeautjes bedenken voor alle mensen hier en het maken van een manual voor nieuwe trainees. Tussen de bedrijven door speel ik nog een partijtje flesvoetbal met de hostelboys. Nog altijd even enthousiast en dan te bedenken dat de temperatuur deze "sport" eigenlijk niet meer toelaat. Gelukkig hoef ik alleen maar op m'n fluitje te blazen. Want iedere stap is er echt een te veel. En dan te bedenken dat dit pas het begin van de zomer is�.. Zoals gezegd vliegt de tijd. Nog even genieten van een aantal weken zon, zee, strand, cultuur etc. En dan moet ik me weer gaan voorbereiden op m'n reintegratie in Nederland. Geen winden meer laten in het openbaar, weer aan de rechterkant van de weg fietsen, weer met bestek eten (ik hoop maar dat ik niemand ga verwonden), weer wennen aan wc-papier, geen ratten meer in m'n kamer en bed en zo kan ik nog wel vier pagina's doorgaan. Als dat maar gaat lukken�.. misschien kan iemand dus alvast een inburgeringscursus voor me aanvragen! Dindag 23 maart 2004: Gidi's belevenissen in India Bij deze ga ik het nog eens proberen om een mijn belevenissen te tikken. De computer is namelijk al twee keer uitgevallen en bij gebrek aan andere computers ben ik verplicht om hier te blijven zitten en stug door te gaan totdat ik deze mail heb verzonden. Ik bevind me in de Buldana (de verblijfplaats van Roger de afgelopen 5 maanden) in het enige internetcafe in een straal van 100 km. Dat is dus boffen! Ik ben afgelopen vrijdagnacht aangekomen in Mumbai (voorheen Bombay). Roger stond me op te wachten en samen zijn we met de taxi naar een appartement gereden al waar vijf andere trainees verbleven. Nadat ik de taxi uitstapte stond ik meteen midden in de Indiase samenleving; met mijn ene voet tussen de op-straat-slapende mensen en met mijn andere voet tussen de krioelende ratten. Dit beeld werd enigszins gecompenseerd toen ik het appartement betrad waar vijf dames lagen te slapen. Helaas waren deze de volgende ochtend al vertrokken, voordat ik enig woord met ze had gewisseld. Gedurende de eerste twee dagen hebben we Mumbai een beetje verkend. Het is overal even druk en het verkeer lijkt een groot gevaar; overal winkeltjes, overal mensen, overal rotzooi; heel indrukwekkend hoe dat daar allemaal leeft! Het valt me op dat alle mensen erg aardig en behulpzaam zijn. Ook al weten ze de weg niet, ze zullen je altijd een richting opsturen. Echt geweldig! In Mumbai barst het ook van de zwervers. Toen we de trein namen (mannen en vrouwen gescheiden), lag er gedurende de gehele treinreis een jongetje van een jaar of drie aan mijn voeten. We hebben iets te eten voor hem gekocht en voor we het wisten stond heel zwervend Mumbai voor ons op de stoep. Kunnen we dus niet meer aan beginnen, moet wel "leuk" blijven... Zaterdagnacht vertrokken naar Buldana. Buldana is een stadje met zo'n 60000 inwoners, het krioelt hier van de varkens, straathonden, koeien, mensen en Ricksjas (plaatselijk vervoer). Overal is het een grote troep, maar dat lijken de mensen niet meer te zien. We zijn direct naar de campus gegaan. Op de campus bevindt zich een peuterschool, een lagere school en een middelbare school. Daarnaast is er een internaat voor kinderen die niet uit de buurt komen, maar in achteraf gelegen plaatsen wonen. Roger heeft de afgelopen maanden flink geintegreerd met die kinderen. Overal waar hij loopt komen kinderen vragen wie ik ben en waar ik vandaan kom. We zijn een levende attractie! Ik heb al tientallen handtekeningen uitgedeeld en tientallen foto's van iedereen gemaakt. Iedereen wil op het plaatje staan. Het is heel mooi om te zien hoe gelukkig en blij alle kinderen zijn. De jongens van het internaat bijvoorbeeld hebben helemaal niks; ze hebben een paar kleren, een tenue voor school en dat is het. 's Nachts slapen ze buiten en overdag krijgen ze onderwijs en zijn er een aantal vrouwen die voor ze koken. Met een van deze jongens zijn we naar zijn geboortedorpje gegaan. Echt heel fascinerend om te zien: plagge hutjes, open riolen, hele vriendelijke mensen. Overal waar we komen worden we behandeld als koningen. Het hele dorp loopt uit om ons te zien; we doen een aantal rare dansjes. Voor de insiders: ik heb de 3MA dance hier geintroduceerd, heb alleen niet het gevoel dat ze er iets van begrepen. Op een gegeven moment komen we bij een hutje waar een jongetje een keyboard tevoorschijn haalt. Kun je het voorstellen, een plaats waar ze niks schijnen te hebben, doemt gewoon een keyboard op. Blijkbaar ben ik de enige die weet hoe je zo'n ding bespeelt. Grote hillariteit dus! Vanmorgen zijn we naar de Lovetrust geweest. Dat is een instelling waar alle weeskinderen (babies) binnenkomen en verzorgd worden. Als ze maximaal een jaar oud zijn worden de babies overgebracht naar plaatselijke pleegouders. We hebben even met een aantal babies gespeeld, heel vertederend en mooi concept! Vanaf morgen gaat onze reis verder naar het zuiden. Ben benieuwd wat dat allemaal weer voor indrukken zal achterlaten. Ik heb het prima naar me zin (al moet ik een beetje opletten met wat ik eet), ik heb de ene indruk nog niet verwerkt of de andere staat al weer voor mijn neus. Ontzettend mooi! |