| Dagboek |
| Woensdag 18 februari: Kip Tandoori in Bollywood deel II! De afgelopen dagen stonden weer in het teken van heerlijk eten en relaxen. Eerst in Pune, vervolgens naar Bombay en inmiddels weer terug in Pune. M'n bezoek aan Bombay was kort maar krachtig. Ik vertrok maandagmiddag rond een uur of vier vanuit Pune en kwam daar om 19.30 aan. Het laatste gedeelte van de trip reden we bijna voortdurend door sloppewijken. Verschrikkelijk. Nog nooit had ik zoveel ellende bij elkaar gezien. Waarom leven die mensen daar onder zulke erbarmelijke omstandigheden? Tuurlijk had ik daar wel al vaker over nagedacht, maar nu werd ik nog eens extra met m'n neus op de feiten gedrukt. De armoede in Buldana is toch wel van een andere aard. Natuurlijk een heel stuk kleinschaliger, maar bovendien hebben de meeste gezinnen in ieder geval een dak boven hun hoofd en iedere dag iets te eten. In Bombay is eten een stuk duurder en bovendien zijn zowat al deze mensen werkloos. Ze moeten het hebben van bedelen. En met bedelen is het probleem dat je nooit weet wat er met het geld gebeurd. Als je kinderen geld geeft, gebruiken ze dit vaak om lijm voor te kopen. De geur sneuven ze dan op zodat ze voor een tijdje hun zorgen kunnen vergeten. Waarom besluiten gezinnen in zulke omstandigheden om zoveel kinderen te nemen? Ik heb geen antwoord. Het houdt me continue bezig. Zeker in Bombay waar je ieder moment geconfronteerd wordt met bedelende mensen. En dan heb je heerlijk gegeten in een hippe tent, staan er buiten halfnaakte kinderen te krijsen voor eten. Waarom? Waarom? Waarom?Ik weet het ook niet. Ik heb echt geen idee. Wat moet ik hier mee? De nasmaak van m'n diner is in ieder geval bitter. Dit alles zet me ook aan het denken over het nut van m'n traineeship in Buldana. Ik ben dagelijks bezig met kinderen. Kinderen uit rijke families en kinderen uit arme families. Maar ze kunnen allemaal naar school gaan en hebben iedere dag wel iets te eten. Een betere situatie dan die in de sloppenwijken. Ben ik dan nu wel op de juiste plek? Misschien negeer ik de armoede in Buldana wel te zeer door de vergelijking te maken met Bombay. Want die bedelende mensen in Buldana doen me op de een of andere manier minder dan die in Bombay. Het komt dus waarschijnlijk door de omvang van het probleem. Een trip die me zeker voor een langere periode aan het denken zet. Behalve deze ellende heb ik toch werkelijk genoten van Bollywood. Net als de vorige keer. Het hele sfeertje van de stad, de geur, de mensen overal....een grote mierenhoop. De eerste nacht heb ik overnacht in de flat van AIESEC in Bombay. Via Gidi was ik er achter gekomen dat er een trainee uit M'town (Marielle) in Bombay zat. De flat was in het noorden van Bombay, zo'n uur met de bus vanaf de plek waar ik uit de bus was gegooid. Een heel ander Bombay. Veel luxe (meer dan ik voorheen gezien had), maar ook veel armoede. Tot mijn grote verbazing tref ik Anne (een oud-collegaatje op de Faculteit en ex-scriptiemaatje) aan in het appartement. Als gevolg van miscommunicatie dacht ik dat ze in Bangkok zat, maar dat bleek dus Bombay te zijn. Je kunt je dus wel voorstellen dat het een erg gezellige avond was. De volgende ochtend stond er weer een geweldige ervaring op het programma. Reizen met de sub-urban trein tijdens de spits. Echt zoals je wel eens op tv ziet: mensen echt uit de trein hangend. Een grote uitdaging om uberhaupt binnen te komen. Je moet je echt naar binnen vechten. Wat een drukte. Ik voel me net een ingeblikt sardientje. De rest van de dag breng ik door in het toeristische gedeelte van Bombay. Dwalen door de meest drukke bazaars en lekker eten en relaxen. Vanochtend vroeg opgestaan en genoten van een heerlijk ontbijt. Vervolgens ben ik naar het station gegaan om te kijken of ik met de trein naar Pune kon gaan. Het leek mij weer een leuke ervaring en dat werd het ook. Aangezien ik niet gereserveerd had ik niet automatisch recht op een plek. Gelukkig kon ik al vrij snel ergens zitten. Vier en een half uur op een houten bank ik een propvolle trein. Ik kon me nauwelijks bewegen en van alle kanten vielen slapende mensen over me heen. Prachtig allemaal. Vandaag heb ik dus in Pune doorgebracht. Benieuwd wat de avond nog gaat brengen. Morgenochtend stap ik weer op de bus naar Buldana..... Zaterdag 21 februari: Dokter Hopping Dokterhopping In m'n vorige update van m'n dagboek beschreef ik het openbaar vervoer in en om Bombay. Echter vlak voordat ik naar Bombay vertrok had ik nog een aparte ervaring met openbaar vervoer in Buldana. Ik was samen met Yogesh naar Malkapur geweest om treinkaartjes te boeken. Toen we echter weer terug wilden richting Buldana bleek er een hele poos geen bus meer te gaan. Yogesh wist wel een oplossing, dus daar vertrouwde ik dan maar op. Tijdens m'n trips in Zuidelijk Afrika hadden we regelmatig gebruik gemaakt van veel te volle bestelbusjes. Erger kan dus niet zou je denken. Of misschien toch? Een jeep volgeladen met ongeveer 23 a 25 mensen was het uiteindelijke vervoermiddel. Ik dacht even dat ik beland was in een aflevering van Wedden Dat?! of de Eerste de Beste. Een echte recordpoging. De achterklep stond open zodat 4 mannen op de bumber konden staan. En dan sjeesen met 60 km per uur over Indiase gatenkaas wegen. Gelukkig mochten wij met zes personen op de achterbank zitten. Gisteren kwam ik er echter achter dat het nog veel gekker kan. We zagen een jeep met ongeveer 12 mensen boven op het dak gevouwen. We hebben even een telling gemaakt en kwamen op zo'n 40 passagiers�.. Gelukkig hadden wij ons vervoer deze keer beter geregeld en had ik lekker veel ruimte op de achterbank. We hebben inmiddels een nieuwe toeristische attractie ontwikkeld voor deze regio. Voor het gemak noem ik het dokterhopping. In 12 uur tijd hebben we ongeveer 220 km afgelegd en maar liefst 31 dokters bezocht. Doel was het inlichten van doktoren over het bestaan van LoveTrust (het weeshuis). We verzochten ze in geval van ongewenste zwangerschappen de betreffende vrouw naar de LoveTrust in Buldana te sturen. We begonnen onze trip in een stad (+/- 80.000). De omstandigheden in de kleine prive ziekenhuizen waren hier al erbarmelijk vergeleken met Nederland. No way dat ik hier behandeld zou willen worden. Maar later die dag bezochten we enkele dorpen. Hier waren de omstandigheden echt niet om aan te zien. Overal rotzooi, een verschrikkelijke urinelucht, verdwaalde gebruikte verbanden vol bloed en andere ranzigheid, de bedden totaal door gezakt en helemaal vervuild. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Dat hier mensen beter gemaakt worden kun je je niet voorstellen. Ook de wijze van handelen van de doktoren was schrikbarend. Spuiten werden na gebruik even afgespoeld met water en weer hergebruikt. Bovendien is er totaal geen privacy. Vaak ontving de dokter meerdere patienten tegelijk in zijn kamer. De diagnose open en bloot voor iedereen. De komende dagen gaan we nog veel en veel meer ziekenhuizen en doktoren bezoeken. Ik ben erg benieuwd of het nog erger kan. Misschien dus een idee voor Amerikaanse en Europese toeristen om een dagje te gaan dokter hoppen tijdens hun bezoek aan India. Wat een belevenis! |