| Dagboek |
| Donderdag 15 januari: Karatekampioenen! Afgelopen zaterdag werden Joyce en ik door de directeur van de basisschool uitgenodigd om eregast te zijn tijdens de opening van hun "gathering" (cultureel spectacel). Wow, wow, wow...eregast...toe maar!!! Je kunt je voorstellen dat we apetrots waren. Drie of vier uur lang zittend achter een tafel op het podium, kijkend naar een Indiaase playback show samen met honderden andere kids. Ik zag me al helemaal zitten, ik had al helemaal het Jacques d'Ancona gevoel. Rond twee uur werden we verwacht, maar bij aankomst bij de school was geen kind te bekennen. Ik begon me al zorgen te maken. Ze zouden toch geen honderden kinderen in dat kleine "aulaatje" hebben gepropt? Maar uiteindelijk bleek het loos alarm. Het bleek namelijk niet te gaan om de opening van de "gathering" van de school, maar om de prijsuitreiking van de plaatselijke karatekampioenschappen. In plaats van enkele honderden kids, waren er maar een stuk of 25. Maar niet minder gezellig hoor. Weer een mooi voorbeeld van een zooitje ongeregeld. De speech waar de directeur het de hele tijd over had, duurde maar liefst drie zinnen. Daarna werden er bloemenkransen uitgedeeld. Eerst de mannen natuurlijk, want die zijn nu eenmaal het allerbelangrijkste in India. Ik vraag me nog steeds af wat ze over mij vertelden in dat geweldige taaltje van ze. Ik heb het vermoeden dat ze de kids vertelden dat ik 6-voudig Olympisch kampioen was. Volgens mij was Joyce bovendien nog een paar keer wereldkampioen, want zij kreeg twee kransen. Vervolgens werd overgegaan tot de officiele prijsuitreiking. Iedere winaar kreeg een schitterende medaille, een certificaat (dat ze later weer moesten inleveren omdat ze de namen waren vergeten in te vullen) en er werd een prachtige foto gemaakt. Aan het einde was er nog een fotoshoot geregeld: iedereen wilde nog even met de witjes op de foto! Wat heerlijk om eregast te zijn. Komend weekend zouden Joyce in ik dan eindelijk met ons project "Engels praten zonder Indiaas accent" beginnen. Met een vertraging van twee weken konden we dan nu eindelijk van start. Er bleek echter een probleem te zijn. We organiseren dit in India, wat betekent dat het nu minimaal twee weken is opgeschoven. Helaas. Ik geloof niet dat we dit nog voor half maart gaan redden. Maar niet getreurd.... Er zijn nog zat projecten die uitgevoerd kunnen worden. Bovendien vermaak ik me nog steeds iedere dag in the Lovetrust. Iedere dag wordt ik weer super vrolijk van alle lachende gezichtjes die ik daar zie. In plaats van het project, gaan we dit weekend weer op een fietstrip met een groep hostelboys. Benieuwd wat voor een verrassingen ons daar weer te wachten staan.... Maandag 9 februari: Storm na de stilte..... Wow, wow, wow�.de tijd vliegt echt ongelooflijk snel voorbij. Door alle drukte van de afgelopen weken ben ik niet meer echt toegekomen aan het updaten van m�n website. Weer even de agenda erbij pakken om na te gaan wat ik de afgelopen weken zoal gedaan heb. Onder het motto: �echt alles moet gevierd worden� was het maandag 26 januari tijd voor de zoveelste feestdag sinds m�n aankomst in oktober. De feestdagen zijn echt ontelbaar. Maar goed. Het was Republic Day. Speciaal voor de pararde die in Buldana gehouden zou worden, kwamen we eerder terug uit Pune. Nou het zou mij benieuwen. Een parade van marcherende politieagenten, schoolkinderen en vier verdwaalde militairen. Niet heel erg indrukwekkend om te zien en soms zelfs een beetje plaatsvervangende schaamte. Hoogtepunt van die plaatsvervangende schaamte was een racket aan het einde van de pararde. Het zou me niet verbazen als dat �raketje� gewoon van papier mache was gemaakt. De publieke belangstelling viel overigens ook erg tegen. Waarschijnlijk wisten de meeste Buldanezen al van vorige jaren dat er niet echt iets te beleven viel. Een van de hoogtepunten was toch wel het bijwonen van een huwelijksplechtigheid. De dochter van een geode kennis van de Agashe�s trouwde op 28 januari. Eigenlijk duurt een gemiddelde Indiaase trouwceremonie zo�n 3 a vier dagen. Ik zelf heb echter maar twee dagen meegemaakt. De avond voor het officiele huwelijk was er een soort �laatste avondmaal�. Er zouden maar een select gezelschap zijn uitgenodigd. Ik moet toch eerlijk zeggen dat ik 200 mensen niet echt select vind, maar goed. Nu blijkt dat het gebruikelijk is op bruiloften hier dat er meer dan 1000 (of duizenden) mensen worden uitgenodigd. En die moeten allemaal eten!!! Anyway, het �laatste avondmaal� was erg gezellig. Ik heb kennis gemaakt met een hele hoop nieuwe mensen. Het eten was echt veel te pittig, dus ik heb me uiteindelijk volgepropt met Chum Chum�s (mierezoete meelballen). Ook al was ik Chum Chum kampioen die avond, ik had er toch spijt van dat ik er zoveel had gegeten: buikpijn. De volgende ochtend om 10 uur was het dan zover: het officiele huwelijk. Met veel toeters en bellen wel te verstaan. Het huwelijk, dat maar liefst tien minuten duurt, wordt geleid door een gillende geestelijke. Echt een heel bijzondere gewaarwording. Voor het eerst heeft de bruid geen enorm grote koebel door d�r neus. Ze ziet er echt schitterend uit. De bruidegom ziet er een beetje mal uit met een bontmuts op z�n hoofd. Lekker hoor met 25 graden. En hij moet �m verplicht de hele dag ophouden. Meteen na afloop stormt iedereen op het buffet af. Het is weer tijd voor eten�..maar ik sla even over. Nog steeds buikpijn van de dag van te voren�.. Afgelopen donderdag was ik blijverrast, toen Joyce mij in de ochtend op een kranteartikel in een grote krant wees. Het was in het Marathi, dus ik kon het niet lezen. Mangesh (buurman) vertaalde het artikel voor me. Het artikel had als kop: �Roger from Holland teaches bottle football�. Ik barste in lachen uit. Een artikel over een spelltje dat ik iedere week met de hostel boys speel. Het is in principe kegel voetbal, maar dan met lege colaflessen. Behalve dat het een leuke sport was, was het ook nog eens een goed id�e om flessen te recyclen. Misschien de nieuwe nationale sport van India? Gisteren had ik samen met twee scholieren een activiteit georganiseerd voor de hostel boys. Een kenniskwis met vragen over uiteenlopende onderwerpen. Ik had deze activiteit al ruim drie weken geleden aangekondigd, zodat iedereen ervan op de hoogte zou zijn. Komen we daar vanmiddag aan met onze kwis, blijkt helemaal niemand er iets vanaf te weten. Ik had het kunnen weten. Haha�..nu hadden we een hele klus. We moesten al die jongens voor de tv zien weg te krijgen. Help!!! Ze gaan me haten�ik weet het zeker! Na een 20 minuten kunnen we dan eindelijk beginnen. Het verloopt allemaal probleemloos, alleen op het einde (bij de prijsuitreiking) zijn enkele jongens ernstig teleurgesteld, omdat ze niet gewonnen hebben. Ze gaan nog net niet met elkaar op de vuist. Door wat snoep uit de delen bedaren de gemoederen weer. Na afloop vragen een aantal jongens of we volgende week weer zo�n kwis kunnen doen. Ik geloof dus dat ze het wel leuk hebben gevonden. Had ik trouwens al verteld dat ik met een rat in bed heb geslapen? Niet voor m�n lol overigens. Ik had de laatste dagen al wat extra bezoekjes gekregen van ratten. Een teken dat ik dus goed voor ze zorg. Maar die dankbaarheid voor m�n goede zorg ging dus iets te ver, toen ik een rat onder m�n kussen aantrof. Ik vraag me nog steeds af hoe ie in m�n bed is beland, aangezien het muggennet m�n bed volledig afschermt. Anyway, ik heb nu maar wat rattecakejes verspreid in de hoop dat ik voortaan weer rustig kan slapen, zonder knagende beestjes naast m�n oor. Zoals gezegd vliegt de tijd. Over zes weken staat Gidi op de stoep en reizen we naar Buldana (hoe kan het ook anders) en vervolgens naar het zuiden. Even lekker genieten van de stranden in Goa, van de prachtige natuur in Kerala en de prachtige steden in Karnataka. En dan op 15 april, landt het vliegtuig in Schiphol. Maar dat duurt nog even�eerst nog even verder genieten! |