| Dagboek |
| Maandag 29 december: Andre had gelijk: een Eenzame Kerst is niet leuk! Ja ja, je leest het goed. Kerstmis was dit jaar geen groot succes. Alhoewel ik toch nog voor een kerstboom(pje) had gezorgd, was er verder winig feestelijks te beleven. Ik had me al weken verheugd op een heerlijke kerstdis met vlees en vis, waarover de Agashe's het al een tijdje hadden. Helaas Pindakaas (Carola: speciaal voor jou)! Rijst, broodpannekoeken en wat vergane groenten: Merry Christmas! Maar niet getreurt het bier was des te heerlijk!!! Bovendien was de Kerstmis op Kerstavond een belevenis op zich. We dachten naar een echte kerk te gaan, maar het bleek een klaslokaal te zijn dat was ingericht als Huis van God. In de kerk zaten in totaal zo'n 20 mensen: de hele katholieke gemeenschap van Buldhana en omstreken. In India worden kerken blijkbaar door Philips gesponsord: er was een overdaad aan licht. Ik durf te wedden dat je ons vanuit een vliegtuig kon zien zitten. De mis begint om 23.00 uur (Central Indian Time). Met andere woorden: dat betekent tussen 23.00 uur en 2.00 uur. Het geluk was met ons. De mis begon al om 23.30. Van te voren nam de pastoor nog even opzichtig de mis door met een aantal nonnen. Welke liederen zullen we vanavond eens zingen? Welk stuk wil je voorlezen uit de bijbel? Zal ik het Kerstverhaal vertellen? Al met al een chaotische maar indrukwekkende belevenis. En er was een ding precies hetzelfde als in Nederland: de hostie. Ik durf te wedden dat ze dezelfde bakker hebben als de St. Servaas. Gisteren werd er een nieuw project van onze organisatie geopend: een soort bejaardenhuis. Heel erg kleinschalig, maar wel vooruitstrevend. De opening was erg officieel en er werden vele hooggeplaatsten uitgenodigd. Hoofdgast was de minister van energie van Maharashtra. Tot op heden ben ik er nog steeds niet achter wat de link tussen bejaarden en energie is. Wie het weet mag me mailen / bellen. Nu weet ik inmiddels dat Indianen over het algemeen (niet allemaal dus) niet erg op de tijd letten, maar een minister zal toch zeker het goede voorbeeld geven. Helaas Pindakaas! Fout gedacht. Deze man kreeg het voor elkaar om bijna twee uur te laat te komen. En dan ook nog tijdens het programma telefoongesprekken voeren en spelletjes met z'n mobieltje spelen. Achteraf kregen we ook nog te horen waarom hij zo laat was. Hij kreeg namelijk op het laatste moment nog een uitnodiging van een lokale partijgenoot. In eerste instantie weigerde hij, maar de lokale politicus liet zich niet kennen. Hij dreigde een dag niet te eten als hij niet zou komen. Op zich niet zo'n probleem zou je zeggen: Indiaase politici kunnen best een paar kilootjes missen. Maar deze goede man vervolgde dat hij suikerziekte had en dat hij zou sterven als hij een dag niet zou eten. Ja dan kun je niet weigeren he? Dat is nou politiek in India. En op hoog niveau ook nog. Inmiddels nadert het einde van het jaar. Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om iedereen een heel erg gelukkig 2004 toe te wensen! Ik zal Nederland heel erg missen de 31ste! Heel veel plezier met oud & nieuw en tot mails! Maandag 5 januari: Boom boom boom boom!!! De tijd vliegt! Al bijna 2,5 maand zit ik in het land van de rochelende Indianen. Dit betekent dat de helft van mijn traineeship er zo'n beetje op zit. Afgelopen week hebben we (net als in Nederland) oud & nieuw gevierd. Ik was positief ingesteld: erger dan vorig jaar kon het feest toch niet worden. Toen waren Gidi en ik in Zuid-Afrika op het knallende feest van een religieuze beweging beland. Het enige dat knalde was echter het vuurwerk een paar kilometer verderop. Het feest in Buldana werd gehouden op de boederij van een vriend van de Agashe familie. Met dikke kleren aan vertrokken we rond een uur of negen naar de plaats van bestemming, samen met zo'n 25 andere genodigden. Iedereen had iets eetbaars meegenomen voor het nieuwjaarsbuffet. Aangezien ik in Buldana al wordt beschouwd als Raju Tuna (Koning Tonijn), kun je dus nagaan wat ik bereid had. Juist! Tonijnsalade met aardappels en mayonaise. Ja, je wordt creatief als je honger lijdt! Maar het overige eten was over het algemeen ook wel goed. Maar toch blijft het vreemd om vis te eten die smaakt naar het water waarin het gevangen is. Zeker als je dit water van dichtbij hebt gezien, vergaat je je eetlust. Enfin, het werd een dolle boel. Na de nodige gele rakkers en twee uur lang te hebben gezongen was het dan eindelijk middernacht. Dat wil in India dus zeggen dat het om en nabij 12 uur is. Zoals eerder genoemd wordt er niet op een minuut gekeken. Zelfs aan de champagne en aan het vuurwerk was gedacht. Een spetterende scene op de dansvloer volgde. De muziek knalt uit de cassetterecorder. De cassette die ze speelden was in '47 door de Britten achtergelaten toen ze noodgedwongen het land moesten verlaten. Met andere woorden: gezellige accordeon muziek met leuke meezing / meedans nummers. Denk maar aan de vogeltjesdans (maar dan in het zuur). Anyway een dolle boel. Een unieke ervaring op zich die ik voor geen goud geel bier had willen missen. Rond half twee waren we weer terug op de campus. Met z'n vieren (trainees) besloten we om nog even van de nacht te genieten en nog een gele rakker te gaan nuttigen aan het meertje. Na een beker (dat is vergelijkbaar met een fluitje, maar dan tin waar je ook thee en cola uit drinkt) viel iedereen langzaam in slaap. Behalve ik. Ik zat met m'n pitsjlamp (wow wat een schitterende taal toch dat Limburgs) op de uitkijk voor slangen. Ik moet er niet aan denken dat ik wakker zou worden met zo'n giftige rakker in m'n broekspijp of nog erger in m'n bier. Rond een uurtje of vier eindigden we in de keuken en uiteindelijk in m'n koude bedje. De avonden, nachten en ochtenden zijn namelijk verschrikkelijk koud. Ik voel me af en toe thuis als ik 's nachts weer eens van de kou wakker wordt. Maar zo gauw ik m'n ogen dan open doe en ik even flink inadem, dan weet ik het weer: ik ben in het land van de rochelende Indianen. Donderdag 8 januari 2004: Onzinnige onzin Hier even een teken van leven vanuit �the capital of the world�: Buldana! De stad met de meeste koeien, varkens en alle andere dieren die van papier kunnen leven, per hoofd van de bevolking. Ik heb me hier al aardig ingeburgerd, wat dus aangeeft dat we in Nederland toch iets fout doen. Helaas is de taal dermate ingewikkeld dat ik niet echt verder kom dan commando�s geven. Maar eerlijk is eerlijk, dit land is gefundamenteerd op commando�s (met dank aan de Britten!); dankjewel is hier zeker niet uitgevonden. Inmiddels beginnen mijn plannen voor m�n werk hier vorm te krijgen. Ook voor jullie kan dat consequenties hebben. Kijk dus niet vreemd op als er binnenkort post uit India binnenkomt van een wild vreemd persoon. Ik start een project �briefschrijven voor beginners� op. Helaas ben ik bang dat de meeste schrijvers niet verder kunnen komen dan deze fase van de LOI-cursus. Als je een brief ontvangt, is het de bedoeling dat je deze leest met een Indiaas accent. Dat is erg belangrijk om je te kunnen inleven in hun situatie. Mijn situatie als Koning Raju wordt nog steeds iedere dag sterker. Ik denk er zelfs over om binnenkort een elf scholen tocht te houden. Het enige probleem is dat ik nog geen vrijwilligers heb kunnen vinden die mij tegen de mensenmassa willen beschremen. Iedereen vreest zijn eigen leven. Er gaan zelfs al geruchten dat het gemeentebestuur wil lobbyen om het portret van Ghandi van de rupee biljetten te verwijderen en dit te vervangen door een foto van mij. Vanaf heden zullen mijn updates meer ingetogen zijn. Oorzaak hiervoor is de aantredende carnaval. De gedachte aan het missen van dit �Feest der Zotten� maakt mij dieptreurig. Ik zal mijn best doen om deze traditie voort te zetten in Buldana, maar ik ben bang dat een vermomming als Indiaase vrouw hier tot de doodstraf kan leiden. Misschien kan ik een optocht organiseren en dat die dan net als Rosa Montag live op tv (Buldana Television) wordt uitgezonden. Ik zorg dan dat jullie de videobanden kunnen nabestellen. Anyway, misschien heb ik de volgende keer weer iets zinnigs te melden! |