| Dagboek |
| 10 November 2003: Een verjaardag om nooit te vergeten.... Nog geen twee weken in India en er dan al als een koning bijlopen. Ja Pat, Joep en Nico belofte maakt schuld zeg maar. Ja, ik heb het hier weer prima voor elkaar. Behalve dat ik het grootste gedeelte van de dagen hier bezig ben met groeten, handen schudden en handtekeningen uitdelen, vormde mijn verjaardag een geweldig hoogtepunt. Ik was erg bang dat het een verjaardag zou worden zoals ik die samen met Gidi in Botswana had meegemaakt (m.a.w. geen verjaardag dus). Het tegendeel was waar. De dag begon heel gewoontjes met allerdaagse dingen en een beetje lesgeven. Maar s' avonds was ik bij Mr. Agashe uitgenodigd voor een heus Indiaas verjaardagsfeest met alles erop en eraan. Het begon met een ritueel waarbij ik een stip van kaarsvet op mijn voorhoofd kreeg. Erg leuke ervaring moet ik zeggen. Vervolgens volgde de ene verassing na de andere: een verjaardagstaart (met kaars en Nederlandse vlaggetjes), een aantal tekeningen, liedjes en een origineel Indiaas gewaad (inclusief bloemenkrans natuurlijk). Zonder bloemenkrans geen koning, zal ik maar zeggen.... In mijn nieuwe gewaad genoot ik van verschillende spijzen en dranken (BIER!!!). Rond een uur of tien gingen we "uiteten" in een "restaurant". Echt een onvergetelijke avond. Hier zal ik zeker nog heel vaak aan terugdenken. Voor de rest gaat het hier allemaal zijn gangetje. Het is allemaal erg primitief. We hebben allemaal onze eigen kamer met badruimte (geen douch, alleen kraan) en wc. Soms hebben we geen water of stroom. De ranzige geuren komen je dan tegemoet. We hebben de luxe van een privekok. In het begin had ik erge moeite met haar eten, maar ik begin het steeds lekkerder te vinden (ik eet nu nog maar twee zakken chips om me toch vol te proppen). De stad is echt een grote chaos waar ik maar al te graag op m'n fietsje doorheen scheur. Met gevaar voor eigen fiets en leven natuurlijk, want verkeer komt hier van alle kanten. M'n werkzaamheden zijn nog niet echt noemenswaardig. Ik moet zelf innitiatief nemen en dus met plannen komen. Dat is erg moeilijk, daar ik geen idee heb waar iedereen hier mee bezig is. Ik probeer me dan ook zoveel mogelijk met de kids bezig te houden en uit te vinden wat zij interessant vinden (behalve cricket). Afgelopen weekend heb ik voor het eerste (Indiaas) voetbal gespeeld met een groep jongens. Sinds die tijd loop ik mank en heb me voorgenomen om alleen nog maar te kaarten en te badmintonnen. De invloed van Rinus Michels is hier duidelijk merkbaar (en voelbaar): voetbal is oorlog, maar volgens mij bedoelde hij geen atoomoorlog. Voor de kids hier is de bal bedoeld om met zoveel mogelijk man op te duiken en er vervolgens als een stelletje spastische kamelen op los te schoffelen. Dat is dus balen als uitgerekend mijn been er tussen zit. Maar goed....ik kan het nog navertellen. Donderdag 20 november: Zoals het klokje thuis tikt, tikt het zeker in India niet�. De afgelopen dagen heb ik weer vanalles meegemaakt. Hoe kan het ook anders. Af en toe waan ik me echt in een van de strips van Suske en Wiske. Misschien een id�e om m'n eigen stripreeks te beginnen. Ik zal er nog eens goed over nadenken. M'n populariteit is hier nog altijd stijgende. Ik ben er van overtuigd dat ik na m'n bezoek aan Buldhana (+/- 5 maanden) meer handtekeningen heb uitgedeeld dan Marco Borsato in z'n hele leven. Het is hier efficienter om me per fiets of rikshaw te verplaatsen. Als ik dan weer eens aangesproken wordt, kan ik snel wegfietsen�. Het mooie aan dit hele gebeuren isdat ik bij terugkomst in Nederland een aardig woordje Marathi (locale taal in Maharashtra) spreek. Niet dat ik daar in Nederland iets aan heb�. Misschien leuk als ik een keer een Indiaas restaurant bezoek. Inmiddels ben ik in Buldhana beter bekend als Raju (wat Marathi is voor koning). Die naam kreeg ik gelijk bij aankomst hier. Iedereen begint keihard te lachen als ik zeg dat ik Raju heet. M'n uiterlijk is hier ook nogal een gespreksonderwerp. Al tientallen kinderen hebben me hun kam aangeboden om m'n haar in Inidaase stijl te brengen. Die krullen vinden ze hier maar echt helemaal niets. Iedereen heeft hier echt hetzelfde kapsel en dezelfde kleur haar. Ik denk er nu dan ook serieus over na om m'n haren te gaan verven. Ik weet namelijk niet wat er met mijn "oud-hollands krullenkapsel" gaat gebeuren als ik hier een bezoek breng aan een plaatselijke kapper, die voor het zelfde geld ook nog fietsemaker of pottenbakker kan zijn. Afgelopen Zaterdag heb ik een bezoek gebracht aan de wereldberoemde Ajanta caves (na de Taj Mahal de grootste trekpleister van India). Op zich een indrukwekkende bezienswaardigheid, maar de gids die we hadden, maakte het ons erg moeilijk om van alle Boedistische schoonheden te genieten. Hij leidde ons rond op Stalinistische wijze en schuwde het niet om mij in m'n arm te knijpen als ik niet snel genoeg op de juiste plek stond. Behalve zijn dictoriale gedrag sprak hij ook nog eens heel onduidelijk engels (maar dat was ik na Buldhana al een beetje gewend). Na een kwartier praten over "ellow" kwamen we er bijv. ps achter dat hij yellow bedoelde. Inmiddels zijn we op de campus begonnen met de voorbereidingen voor ons activiteitenlokaal. Vorige week woensdag hebben we voor het eerst overlegd wat we precies wilden en het was de bedoeling om Donderdag de boel op te knappen (verven), zodat we aan het begin van de nieuwe week met de activiteiten zouden kunnen starten. Maar geheel op Indiaase wijze liep het een weekje uit en hebben we dus vandaag eindelijk de boel geverfd. Morgen vertrekken we voor een fietstocht naar Aurangabad en Elora. Ik ben benieuwd wat me daar weer allemaal te wachten staat. Zaterdag 29 november: Lang leve de Chickenburgers in Pune...... Na vier weken onafgebroken te hebben geleefd in Buldhana, was ik ernstig toe aan wat luxe en vooral vlees! Vandaar dat ik dit weekend (samen met Mr. Agashe) per bus naar het relatief westerse Pune ben gereisd. Echter de dagen ervoor (woensdag en donderdag) hebben we Eid gevierd (in Nederland wel suikerfeest genoemd). We bezochten verschillende moslim families en kregen daar overal een zoet, traditioneel soepje vol met vruchten. Erg lekker, maar na drie koppen had ik het toch echt wel gehad. Dit feest, dat alleen door moslims gevierd wordt, is voor India een goede reden om er maar weer een nationale feestdag tegen aan te gooien. Ik geloof dat er hier in India meer feestdagen dan zijn dan reguliere werkdagen! Gisteren heb ik In Pune flink geshopt. Allereerst heb ik een supermarkt leeggeplunderd. Na mijn bezoek was in ieder geval de tonijn uitverkocht! De prijzen in die winkel waren echt niet normaal hoog. Dat komt omdat ze er alleen westerse producten verkopen. Zo moest ik voor een pot Nutella bijv. 3 euro betalen.... Maar goed, nu weet ik in ieder geval zeker dat ik de komende weken zelf af en toe iets in elkaar kan stelen. Ook heb ik een bezoek gebracht aan de grootste CD-shop van Pune (hoe kan het ook anders). En natuurlijk kon ik het niet laten om wat nieuwe cd's aan te schaffen. Drie nieuwe Hindi cd's! Schitterende muziek...ik leer jullie de danspasjes wel als ik weer terug ben. Komende week wil ik dan echt gaan beginnen met het activiteiten-lokaal. Ik heb dit weekend enkele (naar mijn idee leuke) activiteiten bedacht en heb in Pune wat knutsel-frutsel materiaal gekocht. Langzamerhand krijg ik een beter en oprechter beeld van de Indiaase samenleving. Over het algemeen is de Indiaase cultuur (en de daarbij horende gewoontes) geweldig interessant en warm. Maar er zijn toch een aantal dingen die echt niet normaal zijn. Toppunt voor mij zijn de rochelende vrouwen hier. Net als de mannen gooien ze er per dag toch wel een aantal litertjes uit.... en dan heb ik het nog niet eens gehad over het bijbehorende geluid! Hoe kan ik ooit verliefd worden (laten we over trouwen nog maar helemaal niet spreken) op een vrouw die de ganse dan loopt te rochelen en spuwen... Misschien toch zaak om me maar aan te passen en zelf lekker mee te rochelen. Rochel, rochel...... |