| Dagboek |
| Dinsdag 4 november: There is no place like Buldhana.... Nou, nou, nou. Dat waren me een paar dagen zeg. Ik heb weer wat beleefd in het land van de Tandoori (zonder kip). In India gaat alles zoals je het niet verwacht. Ik heb een groot voordeel....ik verwacht maar niets meer. De meest indrukwekkende ervaring was mijn trip naar de eindbestemming Buldhana. Na wat Hollandse druk te hebben uitgeoefend op de mensen van AIESEC hier, kon ik vrijdag dan eindelijk vertrekken. Het plan was om om ongeveer 12 uur te vertrekken. Maar aangezien een plan hier dus geen plan is, vertrok ik zo'n vier uur later. De jongen die "alles' voor me geregeld had, verzekerde me dat de chauffeur me in Mekaah Phata zou afzetten. Daar zou de baas van de campus, Mr. Agashe me komen ophalen om vervolgens naar Buldhana door te rijden. De verwachte aankomsttijd was om 23.45 en ik was er inderdaad ook al om 0.30. M'n spullen werden uit de bus gehaald, maar geen Mr. Agashe. Slechts drie "huizen" en een tankstation. Daar stond ik dan in gehucht, stikdonker en bewoners die mijn taal totaal niet spreken. Toch handig dat we handen en voeten hebben gekregen. Helaas kan ik niet bellen omdat de lijn in het hele gebied "dead" schijnt te zijn. Daar sta ik dan....in de Middle of Nowhere! Great...heb ik weer! Langzaam raak ik in lichte paniek. Uiteindelijk stopt er een bus of truck voor me. Ik mag meerijden. Ik heb geen idee waar ik in beland ben en voel me niet erg op m'n gemak. Ik vraag hoever het nog naar Chickly Town is (2 km van Mekaar Phata). Dat blijkt nog 50 km verderop te zijn. Shit...die kerel van AIESEC heeft me op de verkeerde bus gezet! Schitterend! Dacht ik dat er eindelijk iets goed door ze geregeld was....NOT! Na een uur scheuren over een weg waar in Nederland nog geen tractoren over zouden mogen rijden, en enkele malen de dood te hebben aangekeken in de vorm van tegenliggende bussen, kom ik rond 2 uur aan op een plek waar ik eruit wordt gezet. Hier kan ik bellen.... Op het moment dat ik uitstap, komt er een blanke jongen op me afgelopen. Het blijkt Tom te zijn (Nieuw Zeeland). Een andere trainee die ook in Buldhana zit. Er valt zo'n 20 kilo van m'n schouder.... I've made it!!! Naast Tom zijn ook Kaan (Japan), Maureen (Holland) en Mr. Agashe er om me op te pikken. Uiteindelijk lig ik dan om 3.30 in m'n bed....in het weeshuis. Ik werd pas aan het eind van de maand verwacht, dus m'n kamer was nog in aanbouw! De volgende ochtend maak ik met vele mensen kennis, waaronder de familie Agashe. Ze proberen me heel erg op m'n gemak te stellen. Gedurende het weekend maakt Maureen me een beetje wegwijs in Buldhana. Ook word ik al meteen overal uitgenodigd, voor de thee, voor lunch etc. Ik voel me erg op m'n gemak in m'n nieuwe omgeving. Meteen maar per fiets even dat idiote verkeer uitproberen! Kamikaze fietsen zou een nieuwe sport moeten worden! En voor het raken van varkens en honden krijg je dan bonuspunten. Moeten ze maar niet midden op de weg gaan slapen of lopen. Koeien leveren overigens strafpunten op. Buldhana is een van de armste gebieden van India en dus ter wereld (stad: 65.000 inwoners). Heel veel armoede en luxe producten krijg je hier nauwelijks. Het doet mij een beetje denken aan het beeld van de Middeleeuwen dat ik had bij geschiedenisles. Heel erg indrukwekkend allemaal. Ik weet nu hoe Marco Borsato zich voelt als die weer eens op reis is in een arm land. Iedereen wil met je praten, je aanraken. Ik word overal rondgeleid. De mensen lachen zich dood als ik op de fiets door de stad rijdt: kijk die idiote blanke daar! De AIESEC mensen zijn de enige blanken die hier komen....een attractie dus. Gisteravond ben ik dan eindelijk in m'n eigen kamer getrokken. Luxer dan verwacht. Alleen jammer dat er geen douche is. Dan maar met een emmer water dus. De kamer zelf is wel groot (voor insiders: zeker twee keer Gidi's hut). Ik voel me er echt thuis en dat geeft ook wel weer een vreemd gevoel. Vanochtend heb ik voor het eerst een les bezocht. Althans dat was de bedeoling. Uiteindelijk heb ik anderhalf uur met de kids gepraat en gezongen: 1,2,3,4 hoedje van, hoedje van etc. Gidi: hier is het wel gelukt! ik moet wel nog wat aan hun uitspraak doen, maar vooral mijn dansje erbij maakte erg grote indruk volgens toeschouwers. Ik heb werkelijk intens genoten. Ik hoop dat ik nog veel van dit soort momenten mag meemaken hier! Vanmiddag ga ik meehelpen in het weeshuis. Ik ben benieuwd wat me daar te wachten staat (behalve poepluiers natuurlijk). |