| Dagboek |
| Maandag 27 oktober: Niet getreurd..... Zoals ik ook wel een beetje verwacht had, waren de afgelopen twee a drie dagen erg hectisch. Het grote avontuur begon eigenlijk vrijdagmiddag al een beetje. Om 15.30 nam ik samen met Gidi de trein naar Amsterdam om daar bij Lotte te overnachten. Na een lekker laatste Hollandse maaltijd met een glaasje rode wijn, gingen we rond een uur of elf naar bed. Helaas ging om 4.30 de wekker al weer. Onverwacht sliep ik aan een stuk door. Toch nog ergens goed voor die rode wijn.... Snel douchen en naar het station rennen om de trein naar Schiphol te halen. Daar aangekomen, stonden paps en mams en Corientje al op me te wachten. Nog snel wat spulen omwisselen, inchecken, een kop koffie drinken en toen het onvermijdelijke moment: afscheid nemen..... De reis was niet erg spectaculair. Helaas geen rare dingen meegemaakt. Beetje Hindi-films gekeken. Wat een idiote films zijn dat en dan te bedanken dat ze er daar op jaarbasis vele duizenden van maken. Met je ogen dicht zou je denken dat het een pornofilm was!!! Aangekomen in Bombay werd ik langzaam een beetje zenuwachtig. Ik wist namelijk niet of ik door iemand opgehaald zou worden. Bij het naar buitenlopen (sjongejong wat een klap in m'n gezicht kreeg ik van de hitte , 26 C en het vocht) stond het vol met mensen met bordjes. Je kunt natuurlijk wel nagaan dat mijn naam er niet bij stond. Wonderful!!! Na een tweede inspectie heb ik het maar opgegeven en heb ik een hotel voor de nacht geboekt. Natuurlijk werd ik als Europeean ontzettend afgezet (oftewel genaaid). Ik dacht dat 2000 Rs, excl. alle bijkomende belastingen en kosten (+/- E40) wel redelijk was. Helaas blijkt achteraf dat er genoeg vergelijkbare hotels zijn voor minder dan Rs 500. Maar goed niet getreurd. De volgende ochtend belden die "aardige mensen" van de receptie me na een uur of 5 geslapen te hebben om 7 uur uit m'n bed. Ze konden een bus naar Pune (Poona) voor me regelen. Dus ik maar opgestaan en gaan "douchen". Om 8 uur was ik klaar voor vertrek. Telefoon!!! De receptie: eigenlijk zat de bus vol. Met andere woorden: ik kon nog een uur of 3 wachten op de volgende bus. Niet getreurd. Om 12.45 zat ik dan eindelijk in de bus naar Pune. Erg goede bus (airco + hindi-films) voor slechts E5. Na ongeveer vier uur kwamen we dan aan in Pune. Ik had geen idee waar ik moest uitstappen, maar gelukkig waren er een aantal jongens in de bus die me hielpen. Deze keer een keer uit medeleven en niet om geld aan me te verdienen. Erg aardig! Uit de bus gestapt, ben ik in een tuktuk gestapt met al m'n bagage. Op weg naar het adres van m'n contactpersoon hier, die al een week niet telefonisch bereikbaar was. Wat een ervaring zo'n eerste rikshaw rit. Ik begrijp nu waar Jos Verstappen z'n rijbewijs heeft gehaald..... Iedere centimeter van de weg wordt gebruikt en regels zijn er niet echt. Ze sjesen maar door elkaar heen. Geweldig! Helaas bleek m'n contactpersoon op vakantie te zijn. Dat heb ik weer. In the middle of Pune City en dan niet meer weten wat plan B is. Na Elke (contactpersoon AIESEC Maastricht) enkele malen geprobeerd aan de lijn te krijgen besloot ik maar om een hotel te nemen. Ik had weinig zin om door een donker Pune te dwalen. Niet getreurd. Na het inchecken probeerde ik Elke weer te bellen. Gelukkig lukte het deze keer wel. Via haar kreeg ik enkele nieuwe telefoonnummers van contactpersonen. Ik kwam al snel met iemand in contact die me na tien minuten al kwam ophalen. Gelukkig...ik was eindelijk op de plek van bestemming. Ik maakte kennis met andere AIESEC'ers en kon weer rustig slapen. Vandaag ben ik een beetje rondgeleid in de stad. Geweldige stad! Echt waar. Voor iedereen die er nooit geweest is onvoorstelbaar. De armoede is echt ongelooflijk. Ik probeer dat maar een beetje te relativeren. Zoveel armoede heb ik echt nog nergens gezien. Een grote hoop elende. Het is een beetje zoals ik het verwacht had, opgemaakt uit verhalen van anderen. Binnenkort (geen idee wanneer) reis ik verder naar Buldhana, m'n eindbestemming. Nu nog maar even al die nieuwe ervaringen op me in laten werken. Woensdag 29 oktober 2003 Zolang ik in Pune ben heb ik erg veel en goede internet faciliteiten. Vandaar dat ik m'n dagboek nog maar een keer update. Zeer waarschijnlijk vertrek ik morgen naar m'n eindbestemming: Buldhana. Zeer waarschijnlijk, omdat niets in India zeker is. Het contact met de organisatie is niet echt om naar huis te schrijven. Dat doe ik dus ook maar niet dan. Het bevalt hier nog steeds erg goed, al moet ik toegeven dat ik nu echt graag aan de slag wil. Het huis waarin ik verblijf, bevalt prima. Al zouden sommige mensen het een erg ranzige bende vinden. Ach je kunt er eten, slapen, een beetje koken en heeeel af en toe douchen. Er zit zelfs een wc in. Dat is dus echt luxe. Alleen jammer dat je maar een uur per dag (in de ochtend) kunt doortrekken. Maar zelfs die stank went. Ik heb tot nu toe perfect geslapen, nog beter dan ik al sliep in Maastricht. Misschien komt dat wel door al die bedwelmende geuren.... Ik verheug me al erg op vanavond. We gaan namelijk met z'n allen naar de Indiaase Burger King. Jammie eindelijk weer een beetje vlees (kip in dit geval). Na vier dagen nauwelijks vlees (de drie stukjes kip op m'n Indiase pizza niet meegeteld), heb ik nu al medelijden met al die vegetariers. Daar moet je toch depri van worden. Tot nu toe heb ik nog niet echt Indiaas gegeten, maar heel erg vind ik dat niet. Dat kan de komende vijf en een halve maand nog vaak genoeg in Buldhana. I'll survive. Alles is hier heeeeel erg goedkoop. Op een ding na (maar wel heeeeel belangrijk): wijn. We betaalden omgerekend drie euro voor een flesje wijn!!! Voor de rest is alles zo'n beetje 1/4 van de prijzen in Nederland, maar soms nog veel goedkoper. Enkele voorbeelden (1 Rs = 2 eurocent): brood (gelukkig wit): 10 Rs coca-cola (0.6 l) : 15 Rs Twee bloemkolen en twee uien: 12 Rs internet per uur: 25 Rs Dit is niet alles wat ik tot nu toe heb gegeten hoor! Don't worry! Ik doe m'n best om op gewicht te blijven! Als ik afval mag ik misschien zelfs mee als handbagage! |