Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια
κι εγώ συνήθως πέθαινα από αγάπη
μέχρι που ήρθε αυτός ο μπλε χειμώνας
να ανάψει αυτά που έσβησε ο αιώνας

Μετρήθηκα στις ώρες του τυφώνα
στις ώρες που η καρδιά ξερνούσε στάχτη
ακίνητος στη δίνη του κυκλώνα
ν' ακούω μονάχα να μου λένε πόνα

Το σώμα μου δεν δόθηκε στις πέτρες
δεν στέρεψε το τελευταίο μου δάκρυ
του έρωτα εποχές μάγισσες ψεύτρες
των πιο όμορφων νυχτών ώρες αλύτρες

Δεν θα συγκρίνω φως με το σκοτάδι
ούτε λευκό αμνό με λύκο μαύρο
Δεν θα με θρέψει άλλο μάνας χάδι
ας κλείσει της ψυχής μου το πηγάδι

Μονάχα έχουν περάσει χίλια χρόνια...

Διάφανα κρίνα

Back to planet of music !

Back to lyrics ...

Back to index