artikelen  :::::::::  artikelen  :::::::::  artikelen  :::::::::   artikelen  :::::::::
artikelen  :::::::::  artikelen  :::::::::  artikelen  :::::::::
artikelen  :::::::::  artikelen  :::::::::
artikelen

er staat nog niet veel op deze pagina. sorry daarvoor. als je wil, kan je
natuurlijk altijd artikels doorsturen zodat ik ze hieronder kan zetten. ik
ga proberen zo snel mogelijk een korte uitleg over riot grrrl te schrijven.

meer, Franstalige, artikels
meer, Engelstalige, artikels

__________________________________________________________________________________________

je kunt deze artikelen vinden:
][ MIJN DEFINITIE VAN RIOT GRRRL ][ + : + : + : + : + : + : + : + : + ][ door Nina ][

MIJN EIGEN 'HOT TOPIC' LIJSTJE

][ sleater-kinney ][ + : + : + : + : + : + : + : + : + ][ door Tinneke Staes uit de rif raf ][

][ de bossen ][ + : + : + : + : + : + : + : + : + ][ door Tinneke Staes uit de rif raf ][
‘Vrouwen in rockmuziek: dat is dikke bullshit, die zijn er al zo lang.’
 
 

][ riot grrrl ][ + : + : + : + : + : + : + : + : + ][ door Nina van de Uitgezonderd website ][
Uitgezonderd

__________________________________________________________________________________________

][ sleater-kinney ][ + : + : + : + : + : + : + : + : + ][ door Tinneke Staes uit de rif raf ][

][ de bossen ][ + : + : + : + : + : + : + : + : + ][ door Tinneke Staes uit de rif raf ][
‘Vrouwen in rockmuziek: dat is dikke bullshit, die zijn er al zo lang.’

De Bossen komen uit Antwerpen. Maar toch behoren ze niet tot de zogenaamde
Antwerpse Scene. Dit heeft natuurlijk alles te maken met het genre van muziek. De
Bossen spelen trashy rock’n’roll en bespelen af en toe eens de gevoelige snaar. De band
staat vooral bekend om haar energieke optredens. Dit bracht hen al in voorprogramma’s
van grootheden zoals Dead Moon, John Spencer Blues Explosion en ja zelfs Motörhead.
‘Feel The Beating’ heet hun nieuwe plaat en dat is ook de eerste die uitkomt op The
Twilight Bark, hun eigen label. Bezige bijtjes die al heel wat in het muziekwereldje
meegemaakt hebben. Omdat Wim DB (gitaar/zang) een telefonisch interview moet doen,
vuur ik alvast mijn vragen af op Lara Wolfsmelk (drums/zang) en Inneke 23 (bas/zang).
Later zal Wim de bende vervoegen.
Nieuwe platenfirma, nieuwe cd.
Zijn de Bossen gelukkige mensen?
Inneke: (lacht) "Ja zeker? We waren al wel gelukkige mensen hoor."
Zijn jullie tevreden over de nieuwe plaat? Is alles verlopen volgens plan?
Inneke: "Uiteindelijk wel, ja. Maar het heeft heel wat in gehad. Eerst gingen we terug
opnemen met Peter Van de Veire en misschien met nog iemand erbij. We hadden een
locatie gevonden maar dan bleek dat we er ineens niet in konden. Dan hadden we wat
proefopnames gemaakt, van akoestiek klonk het heel goed en als we dan echt wilden
gaan opnemen dan konden we er niet in want er zat een toneelgroep in. Dan hadden we
ineens contact met een Amerikaanse producer, John Agnello. Die zag ons eerst heel hard
zitten via zijn emails. Hij wou echt met ons werken, zo op zijn Amerikaans enthousiasme
van hier tot ginder. Hij had al in één van de eerste emails gevraagd wat ons budget was
en we hebben van in het begin gezegd dat het rond een kleine 500.000 frank ging want
we waren van plan om zelf onze opnames te betalen. Dat hadden we doorgemaild en hij
had er dan niet echt op gereageerd. Hij had zelf al studio’s gezocht. Wij zaten natuurlijk al
met onze gedachten in Amerika."
Lara: "En het was bijna zo ver."
Inneke: "Ja, en dan vroeg hij ineens nog is: wat is jullie budget? Dat hebben we dan weer
gemaild en toen was het ineens van: ja, dat is wel een paar honderdduizend frank te
weinig."
Lara: "Hij heeft ons eigenlijk wel lang aan het lijntje gehouden. Uiteindelijk heeft de baas
van PIAS gezegd van denk ook eens aan Frans Hagenaars. Dan hebben we er
uiteindelijk naar gebeld. Hij zag het direct zitten. Die samenwerking was heel plezant."
Jullie hebben ook een eigen label, The Twilight Bark.
Inneke: " Ja. Maar de manier waarop we met Kinky Star werkten was ook al zo dat we
zelf heel veel deden. En we dachten toen van waarom maken we niet gewoon een eigen
labeltje. Dan moeten we gewoon zelf voor onze SABAM zorgen. We vonden het beter
van een eigen label te hebben en de kosten van opnames te dragen, enz. We hadden dan
ook gehoord dat PIAS wel interesse toonde om de promotie te doen. En we hopen dat
dit toch een stapje vooruit is. Maar ja, dat moeten we natuurlijk nog afwachten."
Lara, jij zingt meer op de nieuwe plaat dan vroeger. Is het niet moeilijk om
drummen en zingen te combineren?
Lara: "Stemmetjes dat gaat nog wel, achtergrondstemmetjes bedoel ik dan. Maar het is
vooral moeilijk om tijdens optredens mijn stem er goed uit te krijgen omdat ik zit te
drummen en de microfoon heel veel opneemt van mijn drumstel. En ik hoor mezelf ook
heel slecht wat zang betreft in de monitor tijdens optredens. Het is altijd makkelijker om
in een studio te zingen dan bij optredens."

Gefrustreerde vrouwen.
Jullie zijn vrouwelijke muzikanten. Ondervind je soms dat mannen naar jullie
komen kijken omwille van jullie uiterlijk in plaats van te kijken naar jullie
kwaliteit als muzikant?
Lara: "Dat gebeurt wel ja. Dat zal wel eigen zijn aan mannen zeker. Dat zal wel in hun
genen zitten."
Stoort dat je niet?
Lara: " Ik vind dat erg, ja. Niet dat ik er van wakker lig, hoor. Ik ben er ook niet kwaad
om. Maar ik weet dat we ooit in het voorprogramma van Papas Fritas speelden in de AB
Club. Luc De Vos was er ook. Na het optreden kwam hij naar me toe en zei: ik vind dat
wreed wijs hoe je drumt en ik vond het fantastisch tijdens het optreden hoe je borsten
heen en weer wiebelden. Toen had ik zoiets van: tja het is misschien grappig maar dat
hoef ik gewoon niet te horen. Maar ik denk wel dat mensen die zoiets komen zeggen, dat
die ook wel onmiddellijk door hebben dat zoiets niet bij mij in de smaak valt."
Inneke: "Maar ik denk langs de andere kant ook dat als je het alleen maar moet hebben
van je vrouw zijn, dat het publiek het dan ook wel snel beu is. Een groep die niets anders
te bieden heeft dan uiterlijk, dat blijft ook niet duren. Dat troost ons eigenlijk wel en geeft
ons moed dat het waarschijnlijk niet alleen daarom is. Want dan zouden de mensen niet
blijven komen kijken. En ja, ik ben ook wel geflatteerd als mensen zeggen dat we er goed
uitzien. Maar dat mag natuurlijk niet het enige zijn."
Lara: "Hoe heet die groep weer? Het zijn twee vrouwen en één man, ze spelen naakt."
Inneke: "Ja, ze spelen naakt en ze hebben altijd een ander attribuut voor hun borsten hangen."
Lara: "Demolition Doll Rods! Dat je daar naartoe gaat omdat je blote vrouwen wil zien,
dat kan ik wel aannemen."
Inneke: "Maar langs de andere kant, ik heb zelf vrouwen horen zeggen dat ze dit heel
vrouwonvriendelijk vinden. En dat die vrouwen zichzelf daarmee verlaagden. Ik heb zelf
helemaal niet de behoefte om dat te doen. Maar langs de andere kant als je op die manier
volk kunt trekken en je dan op die manier de mensen kan overtuigen dat je goede muziek
kan maken. Dan vind ik dat het moet kunnen."
Lara: "Ja en tegenwoordig heb je zo het fenomeen van vrouw in de rock'n'roll en we
moeten vechten tegen de mannen. We moeten liedjes maken over wat voor klootzakken
het wel zijn. Dat gevoel hebben we helemaal niet. Dat ik vind ik wat achterhaald. Ik weet
dat ik ooit op de VPRO in de namiddag een oud filmpje zag uit de jaren dertig met een
orkest met allemaal vrouwen. Ik geloof zelfs dat de eerste vrouwelijke drumster erbij zat.
Toen had ik zoiets van: vrouwen in de rockmuziek dat is dikke bullshit die zijn er al zo
lang. Ik heb nog nooit ervaren dat mannen zeiden van: jij bent maar een vrouw of van wat
doe jij hier. Absoluut niet."
Maar het blijft wel een feit dat er maar bijster weinig vrouwelijke muzikanten zijn,
zeker in Vlaanderen.
Inneke: "Ik denk wel dat bij het vormen van een groepje het gaat van, zeker wanneer je
op school zit, dat een aantal jongens vragen aan elkaar: hé gaan we is niet samen
repeteren. Dat is misschien één van de oorzaken dat in scholen of eender waar jongens
gaan samenklitten. En dat meisjes toch nog niet zo gemakkelijk samen op het idee komen
om een groepje te beginnen."
Lara: "Ik denk dat nog altijd het idee leeft dat meisjes moeten zingen en dat de rest over
het hoofd wordt gezien."
Denken jullie niet dat jullie andere meisjes gaan inspireren om zelf een instrument
op te nemen?
Inneke: "Ik heb het al gehoord van iemand die zei: ik heb jullie zien spelen en we zijn ook
met een groepje begonnen. Dat is heel prettig om te weten natuurlijk."
Lara: "Maar er zijn eigenlijk toch een heleboel vrouwelijke muzikanten in België.
Bijvoorbeeld, ik heb nu gehoord dat Novastar ook een vrouwelijke drumster heeft. Je
hebt dan ook nog de meisjes van Triskell."
Inneke: "Ja, dat is een all girl band. Ik las juist ook in een interview met Krezip dat nadat
ze K's Choice gezien hadden op Pinkpop, ze gezegd hebben van: wij gaan het ook
proberen. Dat is wel plezant dat vrouwen mekaar aanmoedigen op dit vlak."
Lara: "En dan zeker niet in de zin van zangeresje te worden. Niet dat ik er iets op tegen heb."
Inneke: "We hebben ook al eens een nummer gecoverd van The Shangri-Las. Weer eens
zo'n groep die bewijst dat het inderdaad geen neofenomeen is. Alhoewel, ze spelen zelf
wel geen instrumenten. Maar ze hadden toch wel een soort van girl power die ons meer
aanspreekt dan die van die gefrustreerde vrouwen."
Gefrustreerde vrouwen?
Lara: "Ja wel, Alanis Morissette."
Inneke: "Haar eerste singletje was echt wel pure frustratie. Ik heb daarna wel eens een
interview met haar gelezen waarin ze dan toch sympathiek overkwam. Ik kan me best
voorstellen dat het nummer uit een gezonde frustratie is voortgekomen. Maar je hoort dat
nummertje keer op keer en dan denk ik bij mezelf: maar mens toch."(lacht)

De God Lemmy
Jullie hebben zowat in alle jeugdhuizen van Vlaanderen gespeeld. Word je dat niet
moe? Wil je niet in wat grotere zalen gaan spelen? Hoe ver reiken jullie ambities
eigenlijk?
Inneke: " Zo ver mogelijk niet want als je uiteindelijk niet meer op kleine plaatsen kan
spelen, is het ook heel vervelend. Als je heel groot bent, dan moet je altijd in stadions
spelen. Zo ver reiken onze ambities zeker niet."
Lara: "Het zou toch leuk zijn om een 100 tot 200 man te trekken. Dat is heel fijn, denk ik.
Die jeugdhuizen dat is heel plezant hoor, maar België is zo klein dat je op de duur
natuurlijk alle jeugdhuizen hebt gehad en je zit ook met het feit dat je op zo’n korte
afstand speelt dat mensen zeggen van, ik denk zelfs dat ik heb gelezen dat Dead Man
Ray ook iets zei van: op de duur heb je gespeeld en de mensen komen niet want ze
kunnen je de volgende week wel ergens anders zien."
Inneke: "In die zin krijg je het gevoel dat je enkel maar een paar tientallen mensen naar je
optredens kan brengen. En als je dan plots op Marktrock of Lowlands staat en er staat
toch een paar honderd man en die vinden het leuk, dan denk je bij jezelf: hé, we kunnen
het wel, we kunnen wel voor een groot publiek spelen."
Lara: "Ik vind het uiteindelijk ook wel leuker als ik optreed dat er echt wel wat volk staat.
Dat is gewoon een wisselwerking."
Inneke: "Natuurlijk."

Aan de andere kant hebben jullie wel in het voorprogramma gestaan van
verschillende ‘grote’ groepen. Wat is jullie het meest bijgebleven?
Inneke: "Wel de belangrijkste groep, de bekendste, dat was op zich wel leuk maar voor
mij zeker geen hoogtepunt. We hebben dus een keer in het voorprogramma van
Motörhead gespeeld. Dat was wel van: wauw de Bossen voor Motörhead. Maar
uiteindelijk heb je wel heel weinig contact met die mensen. Die Lemmy die denkt dat hij
god is, dus je kan er echt wel niets tegen zeggen. Maar het was wel eens leuk. Maar je
hebt natuurlijk meer aan een tournee met Dead Moon waar je echt goede contacten mee
hebt."
Lara: "Bij Motörhead waren we eigenlijk wel wat bang voor het publiek. Het publiek dat
op Motörhead afkomt zijn allemaal van die stoere mannen, dertigers met lederen pakjes.
We dachten echt van: wat gaan die nu van zo’n halfzacht groepje als ons vinden. Het was
wel heel grappig om te zien, de zaal stond vol en er waren echt wel mensen mee aan het
klappen en er stonden er die heel enthousiast waren. Het waren van die zware
motorgasten die daarna ook handtekeningen kwamen vragen. Mijn moeder was er toen
ook bij en die is dan komen zeggen van: amaai jullie doen dat toch goed. Dat was wel
plezant."
Inneke: "Het is gewoon ook heel plezant wat die voorprogramma’s betreft dat je het
voorprogramma mag doen van de groep waar je zelf zware fan van bent. Neem nu Dead
Moon. Daar waren we van vroeger alledrie al fan van. We hebben mekaar zelfs op een
optreden van Dead Moon leren kennen. En dan Steve Wynn, daar heeft Wim al van zijn
zestiende platen van. Als je dan in die man zijn voorprogramma mag spelen én het dan
nog eens blijkt dat hij enorm sympathiek is dan is dat wel fantastisch."
Jullie hebben dus echt wel veel mensen leren kennen.
Inneke: "Ja, dat is er wel heel plezant aan. Ik denk wel dat in bepaalde circuits, meer in
het Motörhead circuit dan, ik hoor het van mijn neef die in een hardrockgroepje speelt
dat die heel veel voorprogramma’s hebben gedaan dat die echt geen goede contacten
hadden met de hoofdgroep. Dat waren dan zelfs ook mensen waar zij naar opkeken.
Achteraf blijkt dan dat de geluidsman met opzet het volume naar beneden draaide omdat
zij dan slecht zouden overkomen en dat de hoofdact eens te beter zou overkomen. Zo’n
dingen hoor je natuurlijk ook, maar niet in het circuit waar wij inzitten."
Verkiezen jullie het live optreden boven het studiowerk?
Inneke: "Ik vind de combinatie van beide leuk. Op de duur waren we anderhalf jaar aan
het optreden. We speelden minimum twee keer per week. Het werd tijd dat we er effe
mee konden stoppen anders gaan we niet meer het enthousiasme naar voren kunnen
brengen dat we normaal hebben. Als je je dan daarna kan beginnen voorbereiden op een
nieuwe plaat en aan nieuwe nummers kan werken, is dat heel tof. Een plaat voelen
groeien als je in de studio zit, we zouden de volgende keer liever wat meer tijd hebben
maar dat kost meer geld ook."
Wim: "Ik vind een goed optreden toch nog altijd de ultieme kick."
Inneke: "Ja, ik doe dat ook liever."
Wim: "Maar echt een heel goed optreden, hé;"
Lara: "Je kan het ook moeilijk vergelijken."
Repeteren jullie eigenlijk nog vaak?
Inneke schatert het uit
Wim: " Veel te weinig eigenlijk."
Lara: "Maar toch eigenlijk redelijk veel ."
Inneke: "Ja, er zijn groepen die heel wat minder repeteren. Als onze instrumenten in ’t kot
staan en ze staan opgesteld dan kan er soms wel eens reeks repetities komen. Maar als
we dan een optreden hebben gehad en je wil repeteren dan moet je weer alles uitpakken
en opstellen. Als er regelmatig optredens zijn dan komt er van repeteren niet veel in huis."

Kantoordag
Jullie muziek wordt vaak omschreven als rammelrock. Hoe sta je tegenover die
term?
Inneke: "Ik vind dat die term wel kan maar sommige mensen gaan het in negatieve zin
gebruiken."
Lara: "Ik denk dat we die term ook opgeplakt gekregen hebben omwille van het uitzicht
van de instrumenten vroeger. Vroeger had ik niet echt een goed drumstel. Het was al heel
oud en van de cimbalen was zo ongeveer de helft al weg. Dat zag er sowieso al heel
krakkemikkig uit. Ik denk dat het dan ook wel snel rammelrock wordt. En het mag wel
rammelen maar niet in de slechte zin van het woord."
Inneke: "Ik vind dat bijvoorbeeld Violent Femmes typische rammelrock is. Maar ik vind
Violent Femmes fantastisch. Ik vind dat het kan. Het is eigenlijk een mooie term, maar
sommige mensen gaan het in de negatieve zin gebruiken."
Worden jullie soms herkend op straat? Vragen mensen wel eens om een
handtekening?
Wim: " Handtekeningen meestal na optredens of als we onze cd’s en platen verkopen."
Lara: "Ik heb er toch al een op café mogen geven."
Inneke: "Aha!"
Lara: "Ik stond te werken. Iemand bestelde een pint en vroeg daarna ook een handtekening."
Inneke: "Overlaatst nog in Gent, maar ik ben er niet echt zeker van. We gingen naar een
tentoonstelling en daar waren twee meisjes en we liepen hen voorbij en ze waren tegen
mekaar aan ’t fluisteren. En dan had ik het gevoel dat we herkend waren."
Wim: "Dat gebeurt wel meer."
Inneke: "Ik vind het wel plezant hoor. Op dit niveau zeker een vast. Ik kan me wel
voorstellen dat grote sterren er wel last van hebben. Maar zo ver is het bij ons nog lang niet.
Lara: "Zaterdag was ik nog aan het werken en toen was er iemand die zei: oh, jij bent
toch van de Bossen. Achteraf bleek dat ik van die gast 50 frank fooi gekregen had. Dus
het heeft ook zijn voordelen."
Ga je muziek blijven maken ook al loopt het fout met de Bossen?
Inneke: " Voor mij zal muziek maken nooit gedaan zijn."
Lara: "Voor mij ook niet."
Wim: " We zitten er nu zelfs aan te denken van dingen alleen te doen. Inneke heeft zelf
een soloplaatje gemaakt, waar wij dan wel gastrollen op spelen."
Een soloplaatje?
Inneke: "Ik had heel wat liedjes liggen en de persoon die onze internetsite maakt, werkt in
een oefenruimte waar een viersporenrecorder staat. Hij zei dan van je kan die nummers
toch komen opnemen. Daarmee ben ik een paar keer naar Delft gereden. Het is een meer
akoestisch getint plaatje met een aantal gastmuzikanten. Het is heel lofi opgenomen."
Wim en Inneke, jullie zijn ook een koppel? Kan je de twee dingen netjes
gescheiden houden?
Wim: "Dat is onmogelijk omdat we ook een heleboel secretariaatswerk verrichten.
Inneke doet de boekhouding en ik doe af en toe ook wel eens iets. (lacht) Er moet thuis
ook heel veel gebeuren daarom kan je het niet scheiden. We hebben het er al wel eens
over gehad om een soort kantoordag te houden dat we alles op 1 dag kunnen doen."
Inneke: "Maar dat komt er wel niet echt van."
Wim: "Ik kan er niet goed tegen dat zulke dingen nog ’s avonds laat moeten gebeuren."
Inneke: "Of dat ik dat op de bus zeg van Wim we moeten nog dit of dat doen. Dan
reageer hij van: maar dat moet je nu op de bus toch niet zeggen. Dan wordt hij echt heel
kwaad."
Wim: "We hebben het wel een beetje geleerd."
Inneke: "Maar als we weg zijn, vb naar zee of Italië dan gaat het echt niet over de
Bossen. Dus het is echt wel mogelijk."