Ang landas tungo sa maligaya at matatag na pag-aasawa
Sinulat ni GREG F. NONATO

ANG KARANIWANG MITHIIN ng sinumang lumulusong sa buhay may-asawa ay ang maging maligaya siya sa piling ng kaniyang magiging kabiyak. Subalit, batid natin na marami ang nabigo sa pinapangarap at inaasam na kaligayahan sa pagtahak sa landas ng pag-aasawa.  Patuloy na dumarami ang bilang ng mga wasak na tahanan (broken home). Marami ring mag-asawa na humantong lamang sa paghihiwalay (broken marriage).

Ang mga lingkod ng Diyos na papasok o di kaya'y nasa buhay may-asawa na ay hindi dapat humantong sa mga ganitong kasawian.  Upang mapanatiling matatag at maligaya ang pagsasama ng mag-asawa, dapat nilang maunawaan at matupad sa buhay nila ang panukala at kalooban ng Diyos sa pag-aasawa.

Ang nagtatag ng pag-aasawa
Nang likhain ng Diyos si Adan, batid ng Diyos na upang maging maligaya siya ay kailangan niya ang isang tulad niyang tao na makakasama doon sa paraiso.  Kaya, "sinabi ng Panginoong Dios, Hindi mabuti na ang lalake ay mag-isa; siya'y ilalalang ko ng isang katulong niya" (Gen. 2:18). Ang katotohanang ito ay pinatunayan ni Apostol Pablo nang kaniyang sabihin, "kailangan ng lalaki ang babae, at kailangan din ng babae ang lalaki" (I Cor. 11:11, Salita ng Buhay). Ang Diyos mismo ang nagtatag ng institusyon ng pag-aasawa nang Kaniyang basbasan sina Adan at Eba:

"At sila'y binasbasan ng Dios at sa kanila'y sinabi ng Dios, Kayo'y magpalaanakin, at magpakarami ..." (Gen. 1:28)

Ang panukala ng Diyos
Ano ang panukala ng Diyos upang maging matatag ang pag-aasawa? Sinabi ng Diyos:

"... Hindi mabuti na ang lalake ay magisa; siya'y ilalalang ko ng isang katulong niya." (Gen. 2:18)

Pinanukala ng Diyos na ang mga-asawa'y dapat magtulungan. Sila'y dapat na magkaagapay sa pagsalunga sa lahat ng unos na darating sa kanilang buhay.  Ang magasawa ay dapat magsalo sa tuwa at kalungkutan.  Sila'y dapat magdamayan lalo't higit sa panahon ng karamdaman at kahirapan.  Dapat silang magtulungan sa mga pananagutang iniatang sa kanila ng Maykapal sapagkat kung wala ito ay hind sila magkakamit ng pagpapala ng Panginoon:

"At ang lahat ng pagpapalang ito ay darating sa iyo at aabot sa iyo, kung iyong didinggin ang tinig ng Panginoon mong Dios." (Deut. 28:2)

Samakatuwid, ang ikatatatag ng pagsasama ng magasawa ay nasa pagtuytulungan at pagdadamayan ng dalawang pusong pinagbuklod ng pagmamahalan.

Ang kasal
Ang kasal ay isang kasunduang panghabangbuhay ng lalake at babaeng nagmamahalan. Sa seremonya ng kasal ang magkasintahan ay kapuwa nanunumpa sa harap ng Diyos at sa harap ng kanilang mga saksi na sila'y magmamahalan at kanilang susundin ang mga batas ng Diyos sa pag-aasawa na itinali sa kanila.  Sa hirap at ginhawa, sila'y magsasama hanggang sa sila'y papaghiwalayin ng kamatayan. Tungkol dito, sinabi ni Apostol Pablo:

"Sapagka't ang babae na may asawa ay itinali ng kautusan sa asawa samantalang ito ay nabubuhay; datapuwa't kung ang asawa'y mamatay, ay kalag na sa kautusan ng asawa." (Roma 7:2)

Itinuturo rin ng Biblia na ang lalake at ang babae ay dapat na "maging tapat sa isa't isa" (Heb. 13:4, Magandang Balita Biblia) at "huwag magtaksil ang sinuman" sa kanilang pinakasalan (Mal. 2:15, Ibid.). Ang lalake at babaeng ikinasal ay dapat magkaroon ng banal na takot sa Diyos - hindi nila dapat sirain ang kanilang sinumpaan. Ang Diyos ay nagbabala:

"... Huwag ninyong ibigin ang sinungaling na sumpa: sapagka't ang lahat ng ito ay mga bagay na aking kinapopootan, sabi ng Panginoon." (Zak. 8:17)

Dapat tuparin ng mag-asawa ang binitiwang sumpa sa panahon ng pagkakasal upang tamuhin nila ang basbas ng Maykapal.

Mga unang taon ng pagsasama
Maaaring ituring na pinakamaselang panahon sa mag0asawa ang mga unang taon ng kanilang pagsasama.  Ang panahong ito ang tinatawag na adjustment period.  Ang bagong kasal ay nagsisimula pa lamang na lubusang makilala ang tunay na likas at pag-uugali ng isa't isa. Sa panahon ding ito makikita nila ang mga di inaasahang kapintasan na maaaring nakubli sa panahon ng pagliligawan.  Minsan, nagkakaroon ng mga pagsisisihan at pagsusumbatan na maaaring mauwi sa panlalamig, pagkawala ng pag-ibig, at, kapag napabayaan, sa pagkawasak ng pagsasama ng magasawa.  Ipinapayo sa lalakie at babe na sa halip na magsisihan at mauwi sa di pagkakaunawaan ay pag-aralan na dalhin o batahin ang mga kapintasan ng kaniyang asawa at gawin ang lahat ng matuwid na paraan para malunasan ang anomang di-pagkakaunawaan.  Huwag titigan ang mga kapintasan ng asawa. Sa halip, ang bigyang-pansin ay ang kaniyang mga kabutihan at mga katangian.

Ang tahanan
Ang tahanan ay mayroon ding malaking kaugnayan sa ikapananatiling matatag at maligaya sa pagsasama ng mag-asawa:

"At kinuha ng Panginoong Dios ang lalake at inilagay sa halamanan ng Eden, upang kaniyang alagaan at ingatan." (Gen. 2:15)

Dahil dito, itinatagubilin ni Apostol Pablo sa mga babaeng may-asawa na sila'y mangagpakalinis, mgagpakasipag sa bahay" (Tito 2:5). Dapat pagyamanin ng babae ang tahanan nilang mag-asawa. Laging alalahanin na ang pagal na katawan at pag-iisip ng asawa dahil sa maghapong paghahanapbuhay ay nangangailangan ng isang dako na doon madarama ang katahimikan at kapayapaan. Huwag payagan ng babae na ang kanilang tahanan ay maging kabagut-bagot.  Maging ang asawang babae mismo ay dapat na magsikap na maging kaibig-ibig sa paningin ng kaniyang asawa.

Itinuturo rin ng Biblia na ang babae ay dapat magpakahinahon (Tito 2:5). Hindi mabuti sa isang babaeng may asawa na salubungin ng sumbat ang kaniyang asawang pagod mula sa maghapong paggawa. Hahantong lamang ito sa pag-aaway at di pagkakaunawaan. Iwasan ang maging magagalitin sapagkat ito ang magtataboy sa asawa. Sinasabi sa Biblia:

"Lalong maigi ang tumahan sa ilang na lupain, Kay sa makisama sa palatalo at magagaliting babae." (Kaw. 21:19)

Sa mga lalake ay itinuturo ng Biblia na"huwag kayong maging mapait" (Col. 3:19) sa asawa. Huwag maging makasarili at mapaghanap. Malimit na inaakala ng lalake na siya lamang ang napapagod at nahihirapan sa paghahanapbuhay samantalang ang babae ang siyang naiiwan sa bahay. Hindi niya nakikita ang mabigat na pasanin na buong tiyagang ginagampanan ng kaniyang asawa lalo na kung wala namang ibang makatutulong sa bahay, gaya ng pag-aalaga sa kanilang mga anak, paglilinis ng kanilang tahanan at mga kasangkapan, paglalaba, pamamalengke, paghahanda ng pagkain, at marami pang iba.

Itinuturo rin ng Biblia na ang lalake ay dapat maging maunawain sa kaniyang asawa (I Ped. 3:7, New Pilipino Version) sa mga mumunting mga pagkukulang nito. Maging maalalahanin siya tulad noon siya ay nanunuyo pa lamang.  Dapat tandaan ng lalake na ang mga mumun-ting pag-aalaala sa asawa ay pumapawi ng pagod at lalong nagpapausbong ng pag-ibig nito upang lalong maging matatag ang pagsasama.

Ang panalangin
Napakalaki ng kaugnayan ng pananalangin sa ikapananatiling matatag at maligaya ng pagsasama ng mag-asawa.  Ang ating Panginoong Jesus ay nagturo ng kahalagahan ng pananalangin:

"At sinalita niya sa kanila ang isang talinghaga, na sila'y dapat magsipanalanging lagi, at huwag manganglupaypay." (Lu. 18:1)

Ang mundong ito ay punung-puno ng maraming pakikipagbaka. Naliligid ang tao ng maraming mga tukso. Ang kasamaan ay patuloy sa pagwasak hindi lamang ng ating pananalig sa Maykapal kundi maging ng maligayang pagsasama ng mag-asawa.  Hindi dapat payagan ng mag-asawa na ang kanilang tahanan at magandang pagsasama ay sirain ng tukso at kasalanang naglipana sa paligid. Ipinapayo ng Biblia:

"Kayo'y mangagpuyat at magsipanalangin, upang huwag kayong magsipasok sa tukso: ang espiritu sa katotohanan ay may ibig, datapuwa't mahina ang laman." (Mat. 26:41)

Sikapin ng mag-asawa na mabuhay nang naaayon sa kalooban ng Diyos. Huwag nilang kalimutang hingin sa Diyos ang mga pagpapala na kailangan nila sa pamamagitan ng mga pananalangin.  Sa gayo'y tiyak na walang anuman o sinumang makapanghihimasok sa payap at magandang pagsasama ng mag-asawa.

Ang pag-ibig
Narito ang ilang mahahalagang bagay na dapat maunawaan ng mag-asawa tungkol sa pag-ibig nila sa isa't isa. Ang pag-ibig ang matibay na nagbubuklod sa dalawang pusong nagmamahalan.  Bayaang ang pag-ibig ay manatili sa puso ng bawat isa. Ang pagibig ay mapagpahinuhod. Ang mag-asawang umiibig sa isa't isa ay walang hindi mapagkakasunduan. Ang asawang umiibig ay hind ang sariling kasiyahan lamang ang hinahanap.  Hindi siya naghahanap ng sariling kaligayahan lamang kundi higit sa lahat ay ng kaligayahan ng kaniyang minamahal.  Ang pag-ibig ay handang magbata at magtiis. Ang umiibig ay handang magtiis sa anumang kasasapitan sa piling ng kaniyang minamahal.  Ang pag-ibig ay mapagbigay. Ang umiibig ay hindi maramot sa kaniyang minamahal, ang lahat ay ibinibigay saikaliligaya ng kaniyang minamahal. Abg pag-ibig ay umuunawa. Ang umiibig ay nakhandang umunawa sa anumang mga pagkukulang ng kaniyang minamahal. Ang umiibig ay nakahandang magpatawad sa pagkakamali ng kaniyang minamahal (I Cor. 13:4-7). Ang mag-asawa na pinagbuklod ng ganitong pag-ibig ang magiging matatag at maligaya ang pagsasama.