Femke veegt het zweet van haar bovenlip en voorhoofd. Haar hoofd bonsde en ze wist dat ze vuurrood was. Voor de derde keer in tien minuten tijd vroeg ze zich af waar ze in hemelsnaam aan begonnen was. Spinning! Het had haar in eerste instantie wel leuk geleken om eens een lesje te volgen. Ze was niet erg sportief, maar altijd wel te porren voor iets nieuws. En spinning was het helemaal, als ze haar vriendin Anne moest geloven. Die had gevraagd of ze een keer meeging naar die nieuwe sportschool. Lekker fietsen en een strakker lijf op de koop toe. Dat laatste gaf de doorslag, en dus had ze de eerstvolgende woensdagavond vrijgehouden. Nu eens niet suf op de bank hangen, maar 'ontspanning door inspanning', zoals Anne theatraal had gezegd. Een marteling zal ze bedoelen, dacht Femke. Ze waren nog maar net begonnen en Femke was nu al stuk. Nou, als ze hier geen kilo's van afviel dan wist ze het niet meer.
Jennifer Lopez knalde onverminderd ritmisch uit de luidsprekers. Hijgend keek Femke op de klok. Nog vijf minuten. Even overwoog ze om voortijdig af te haken, maar ze zag er toch maar vanaf. Dan zou ze zich wel erg laten kennen. Ze keek naar Anne, die een eindje verderop fanatiek doortrapte en bij wijze van aanmoediging haar duim naar haar opstak. Femke grijnsde terug als een boer met kiespijn. Nee, deze uitputtingsslag was niks voor haar. Ze zuchtte en focuste zich in gedachten op het warme bad dat ze zichzelf als beloning in het vooruitzicht had gesteld. Dat was ontspanning...
Ze zaten midden in de cooling down toen er een deur openging en met een iets te harde klap weer dichtviel. De dader stak verontschuldigend zijn hand op naar de groep.
"Sorry..."
"He Tom! Wat ben je vroeg". De instructrice bloosde diep en lachte naar haar collega, die op z'n dooie akkertje naar een bankje aan de andere kant van de zaal liep. Ze was duidelijk weg van hem. En ze was niet de enige. Femke zag het ook dat Anne en een paar andere meiden hem met een wazige blik aanstaarde. Femke snapte niet waarom. Tom was een uitgesproken fitnessmacho, type 'geodriehoek': van boven breed, van onder smal. Gemilimeterd blond haar, hoogtezongebruind, beetje te knap en vast veel te dom. Kortom: niks voor haar. Haar droomman (als ze die al had) moest meer hebben van z'n brains dan van z'n looks. Het moest iemand zijn met dezelfde interesse als zij. Femke studeerde psychologie en had een bijbaantje in de stadsbibliotheek. Niet dat ze nou viel op stoffige nerds, maar ze hield van diepgang en een goed gesprek op z'n tijd. UIterlijkheden zeiden haar niet zoveel, hoewel ze er zelf volgens haar vrienden goed uitzag.
"Goed mensen, dit was het voor vandaag. Tot volgende week!" De instructrice beeindigde haastig de les en voegde zich bij Tom. Al snel waren ze druk in gesprek. Femke hees zich uit het zadel van haar fiets en strompelde naar haar vriendin, die eruit zag alsof ze nog wel een marathon kon lopen. Wat een conditie had die meid! Daarmee vergeleken was zij maar een stijve hark en....
"Fem, kijk uit!"
Ze reageerde net te laat op Annes gil en bleef haken achter de poot van een fitnessapparaat. Femke viel op de gladde vloer en gilde het uit. Een stekende pijn trok door haar voet.
Binnen de korste keren stonden Anne en de rest van het klasje om haar heen.
"Heeft iemand EHBO??!!"
"Is het gebroken?"
"Kun je staan??"
Femke keek naar de grond en kreunde alleen maar. Ze kon met moeite har tranen bedwingen, haar enkel deed verrekte zee. Dat had zij weer. Ging ze eens een keer sporten, kreeg ze een blessure. En nog niet eens tijden, maar na het sporten. Hoe suf kun je zijn?
"Mag ik er even langs?"
Het kringetje waaierde uiteen en ze merkte dat er iemand bij haar neerknielde. Het was Tom. Hij vroeg niks, maar begon snel en vakkundig haar opgezwollen enkel te koelen met in doeken gewikkelde ijsblokjes.Femke leunde achterover op haar handen en sloot haar ogen. Dit voelde al beter. Die vent deed dit vast niet voor de eerste keer.
Femke werd zich plotseling bewust van haar uiterlijk. Maar haar bezwete gezicht, vochtige haar en ongetwijfeld doorgelopen mascara zag ze er natuurlijk niet uit! Ze probeerde op te staan, wat jammerlijk mislukte. " Wat ga je doen?" zei Tom geamuseerd. "Ik moet weg," bracht Femke uit. "Oke dan," antwoorde hij en voordat ze kon protesteren, tilde hij haar op en liep met haar in zijn armen naar de uitgang. Ze voelde de kracht in zijn armen en moest zich beheersen om niet tegen hem aan te leunen. Doe normaal, vermande ze zichzelf. De jaloerse blik van Anne bracht haar tenslotte terug op aarde. "Ho, stop, zet me maar neer. Ik red het wel," zei Femke. "Zeker weten?" Hij klonk teleurgesteld. Of verbeeldde ze zich dat maar? "Zeker weten."
Eenmaal achterop de fiets bij Anne kon ze zichzelf wel wat aandoen. Ze had de kans van haar leven laten lopen om te worden thuisgebracht door...ja, door wie eigenlijk? Tom heette hij, meer wist ze niet van 'm. En dat hij haar behoorlijk van haar stuk had gebracht wist ze ook. Maar de verhalen van Anne beloofden weinig goeds. Die bleef aan een stuk doorratelen over 'het lekkerste ding van de sportschool' en de 'enorme mazzel' die femke had gehad met haar verzwikte enkel en de daarop volgende reddingsoperatie. Uit Annes worden begreep Femke dat Tom nogal een versierder was. Anne, die hem nu al een paar weken in de sportschool had bestudeerd, zei dat-ie sjanste met iedere meid. Ook wel met Anne zelf, ja. Wat ze overigens niet vervelend vond. Wat-ie dan deed, vroeg Femke.
"Nou, van die overdreven comlimentjes maken of net iets te close aanwijzingen geven, dat soort dingen," zei Anne. Onschuldig geflirt, maar toch. Typisch oppervlakkig gedracht. Tja, als hij inderdaad zo was, dacht Femke, dan kon ze hem misschien beter vergeten. Haar eerste indruk klopte dus aardig. Hij paste echt niet bij haar.
Femkes enkel genas langzaam. Pas zo'n vijf weken na haar ongelukje, kon ze zich verplaatsen zonder mank te lopen. Maar niet alleen haar enkel zat haar dwars. Hoewel ze zich voornam om Tom uit haar hoofd te zetten, zag Femke zijn gezicht bijna elke avond voor zich. In haar dromen dan, want ze had zich uiteraard niet meer in de sportschool laten zien. Van Anne hoorde ze ook niks meer over hem. Ze vroeg zich af of Tom nog wel eens aan haar dacht. Nou ja, gezien z'n fliterige reputatie kon hij zich vast niet meer herinneren wie zij was. Hij had met die spinning-trainster natuurlijk smakelijk zitten lachen om haar belachelijk val en haar daarna uit z'n gedachten verbannen. Zo bijzonder was ze nu ook weer niet. Wat verbeelde ze zichzelf eiegnlijk wel? Bovendien hadden Tom en zij niets gemeen.
Femke had al een tijdje boeken zitten afstempelen in de bibliotheek en ze was blij dat ze werd afgelost. Nu kon ze lekker rondstruinen in de immense hal. Ze dook een hoekje in en raakte al gauw verdiept in een boek over menselijke relaties.
"En weet je nu waarom mannen liegen en vrouwen schoenen kopen?"
Het was net of hij uit haar droom was gestapt. Zonder trainingspak, niet te blond, niet te bruin en niet arrogant. Echt haar droomman dus. En nu stond hij voor haar en keer haar lachend aan.
Even leek ze te geschokt om ook maar iets terug te kunnen zeggen en voelde dat ze tot aan haar haarwortels kleurde. Shit! Ze wilde niet de illusie wekken dat hij haar om zijn vinger kon winden. Net als de rest van die vrouwen in de sportschool.
"Lees het zelf, dan weet je het," antwoorde ze zo koel als ze kon. Haar intonatie ontging hem niet.
"Toevallig heb ik dit boek al eens gelezen. Best interessant, maar normaal gesproken lees ik wat zwaardere literatuur. Iets...technischer, zeg maar."
Ze dacht dat hij een grapje maakte. Nou dat kon zij ook.
"O, je bedoelt de Prive? Dat soort pulp lezen jullie toch in de sportschool?"
Hij keek haar even verbijsterd aan en barstte toen in lachen uit. Femke wist niet goed of ze nu mee moest lachen of niet. "Volgens mij heb jij een heel verkeerd beeld van mij," zei Tom nu weer serieus. "Laat me eens raden: je vindt mij maar een arrogante, oppervlakige macho die indruk wil maken op alles wat een rok aanheeft." Ze voelde zich betrapt. "Sterker nog, ik ben de absolute tegenpool van jouw ideale man. En toch denk ik dat ik best meeval als jij eens wat verder kijkt dan je neus lang is, mevrouw de psychologe."
Stomverbaasd keek Femke hem aan. Hoe wist ie dat zij psychologie studeerde? Haar gezicht sprak kennelijk boekdelen, want hij vervolgde: "Je vriendin was zo aardig om me wat dingetjes over je vertellen." Hij aarzelde even en keer haar vervolgens indringend aan. "Als ik jou nou zou vertellen dat dat lesgeven een bijbaantje was naast mijn studie fysiotherapie en dat ik versierder ben maar voor de ware ga, wat dan? Zou je dan met andere ogen nar me kijken?" Ai! Daar ging ze, met har steriotype vooroordelen. Ze keek van hem weg, gegeneerd. "En als ik je nou zou vertellen," zei hij zacht, " dat je geen moment uit mijn gedachten bent geweest sinds die avond? Dat ik denk dat jij voor mij die ware bent?"
Verrast keek Femke hem aan en begon te glimlachen. Meende hij dit? Was hij net zo bezig geweest met haar als zij met hem? Was deze geodriehoek dan misschien toch de man met looks en brains die ze atijd had gewild? Ze keek naar hem en lachte, steeds harder. Haar wilde lach weergalmde in de hoge hal. Dit was ongelooflijk. Dit was haar man!!!