.
. 
.
.
Dit is de eerste keer dat ik een wild dier zie en niet schrik. Dat komt waarschijnlijk doordat deze tijger heel kinderlijk aan het spelen is of doordat je denkt dat je met een knuffel te maken hebt. Ik ben dichterbij gaan staan, toen verschenen zijn klauwen. Er klonk iets in mijn oren wat erop leek dat hij mij waarschuwde dat ik moest uitkijken voor zijn klauwen. Toen ik om me heen keek, zag ik dat ik in een omgeving terecht ben gekomen waar wit van de sneeuw en het grijs de boventoon voeren. Voor mij was het onduidelijk, staat die grijze kleur voor het grijze weer in Nederland of moet die witte kleur de met sneeuw bedekte bergen van Koerdistan uitbeelden. In die leegte is niets meer te zien dan een verminkte tijger met onregelmatigheden aan de structuur van zijn ledenmaten. Bovendien is het figuur met zwarte lijnen van de rest van de omgeving gescheiden, en het figuur wil middels die zwarte lijnen zich voor altijd van de omgeving gescheiden houden. Desondanks heeft een aantal kwastbewegingen ervoor gezorgd dat de kleur van de tijger heimelijk uitgelekt is naar de kleur van de grond, dit is vooral bij de nek goed te zien. Ik kon niet meer stil blijven staan en begon hem te kietelen. De tijger begon zich geleidelijk nog meer te kantelen. Ik vroeg hem waarom hij alleen hier was en alle hoeken in deze plek bezet hield. Glimlachend zei hij: "dat moet je niet aan mij vragen, maar aan diegene vragen die mij gemaakt heeft. Mogelijk heeft hij dat gedaan om aan het opvullen van de lege plekken op de achtergrond te ontkomen, of heeft hij dat als oplossing bedacht voor het kleurcontrast tussen de omgeving en mij". "Over kleuren gesproken, welke kleuroplossing en welk contrast heb je het over? Behalve de kleuren geel en zwart zie ik niets anders noch in jou noch in je omgeving", zei ik. "Wacht's even, klopt dat je alleen geel, zwart en wit ziet; maar degenen die mij zien vragen zich niet af waar er geen andere kleuren gebruikt zijn, omdat de nuances tussen de drie kleuren een bos van kleuren gevormd hebben. Dan is er geen behoefte aan andere kleuren". "Ik verbaas me erover, waarom lig je op je rug en sta je niet op. De ene keer lach je, en de andere keer jank je. Ben je soms gewond geraakt in het bos voordat je hierheen kwam? Of heeft de schilder je opzettelijk zo verminkt? Misschien ben je wel gevlucht na een vechtpartij tussen de tijgers van Rubens of Delacroix. Ik denk dat ik weet waar je aan leidt, het is natuurlijk die ingesneden staart van jou. In de oude Koerdische cultuur is het gebruikelijk dat de straat van een dier afgesneden wordt wanneer de eigenaar beledigd moet worden. Daardoor wordt het arme dier belachelijk gemaakt maar ook de eigenaar wordt ermee vernederd." De tijger begon uit woede te brullen en zei: " noch heb ik een eigenaar en noch kan iemand mijn staart afsnijden. Overigens wat je bij Rubens gezien hebt waren LEEUWEN die heel dapper tot het einde gevochten hebben. Mijn wond is erg diep en heeft niet zo zeer met mijn lichaam te maken." Ik werd zo bang dat ik een stap naar achteren heb genomen. Hoewel hij erg lief eruit zag maar het is en blijft een tijger waar je voor moet uitkijken. Ik vermoed dat die wond in de rug is, daarom ligt hij op zijn rug en laat ons die wond niet zien. Als ik aandachtig naar dit beest kijk, dan zie ik dat de zwarte lijnen op zijn lichaam een tijger van hem maken; want als je die zwarte lijnen verwijdert dan is het niets meer dan een gevlucht zielig poesje. De schilder vertelt dat zijn held zo lief is dat hij hem zijn hele schilderij gegund heeft. Als je naar zijn nekbeweging kijken, zien je dat hij bezig is op zijn krachten te komen om te kunnen opstaan. Toen zei ik: "Dan had ik hem niet als mijn voorgangers mogen kietelen. Misschien zou het kietelen hem nog meer pijn bezorgen waardoor hij in zijn eentje in die verlaten plek eraan zou bezwijken." Toen versnelde ik me uit het kader van het schilderij en verliet die ruimte. Het gejank van de tijger echode in mijn oren. Ik hoorde hem zachtjes de woorden van Nitsje uitspreken: "De slag die mij niet doodt maakt mij sterk."