นาฎศิลป์ มีความหมายถึง
การร้องรำทำเพลง และการให้ความบันเทิง โดยการโน้มน้าวอารมณ์ ความรู้สึก
มุ่งเน้นศิลปะแห่งการร่ายรำประกอบดนตรีและการขับร้องเข้าด้วยกัน
เพื่อส่งเสริมให้เกิดคุณค่าทางศิลปะมากขึ้น
นาฏศิลป์ไทยยังแบ่งออกได้หลายประเภท
ดังนี้
1.
ระบำ หมายถึง ศิลปะการรำที่มีผู้แสดงพร้อมกันหลายคน
(รำพร้อมกันเป็นหมู่) ไม่มีการดำเนินเรื่องราว
เพลงที่ใช้บรรเลงมีทั้งเนื้อร้องและไม่มีเนื้อร้อง(มีแต่ดนตรี)
การแสดงยึดความพร้อมเพรียงเป็นสำคัญ เน้นความเป็นระเบียบ
มีการแปรแถวเป็รรูปแบบต่าง ๆ ได้แก่ ระบำโบราณคดี (ทวารวดี ศรีวิชัย สุโขทัย
เชียงแสน ลพบุรี ) ระบำศรีชัยสิงห์ ระบำชุมนุมเผ่าไทย เป็นต้น
2. รำ
หมายถึง ศิลปะการแสดงประเภทการรำที่เคลื่อนไหวร่างกาย
ประกอบเพลงที่ใช้บรรเลงทั้งมีเนื้อร้องและไม่มีเนื้อร้อง การแสดงมีทั้งรำเดี่ยว
รำคู่ รำประกอบเพลง รำอาวุธ รำทำบทหรือรำใช้บท โดยยึดท่วงท่าอันงดงามของการร่ายรำ
เป็นสำคัญ ได้เแก่ รำฉุยฉาย
| นาฏยศัพท์ | ภาษาท่า |
