ลักษณะทั่วไป
หนูเกอร์บิล เป็นสัตว์ขนาดเล็กที่มีลำตัวยาวเพียง 12 เซนติเมตรและมีหางยาวเพิ่มมาประมาณ 6-12 เซนติเมตร ปกติหนูเกอร์บิลตัวผู้จะมีขนาดตัวใหญ่กว่าตัวเมีย และมีน้ำหนัก 52-133กรัม ลำตัวเรียวและผิวหนังค่อนข้างตึง หัวสั้นและกว้าง ปลายจมูกชี้เล็กน้อย หูค่อนข้างเล็กและมีขนหุ้ม สีดั้งเดิมของหนูเกอร์บิลคือสีที่เราเรียกว่า agouti ซึ่งขนส่วนหลังมีสีเทาเป็นหลักตรงกลางสีเหลืองและส่วนปลายสีดำส่วนท้องและอุ้งเท้ามี
สีเทาอ่อนหรือขาวอุ้งเล็บสีดำ ขนควรจะเป็นประกายที่เหมือนเส้นไหม เนื่องจากมีสารคล้ายน้ำมันถูกปล่อยออกจากต่อมที่ส่วนท้องของหนูเกอร์บิลคือต่อม harderian พวกสามารถปล่อยกลิ่นใส่วัตถุหรือหนูเกอร์บิลด้วยกันโดยการเสียดสี ในกลิ่นของหนูแต่ละตัวจะมีฟีโรโมนซึ่งให้กลิ่นของฮอร์โมนหนูแต่ละตัว ทำให้หนูเกอร์บิลแต่ละตัวจะมีกลิ่นเฉพาะของมัน
หนูเกอร์บิลมีอุณหภูมิร่างกาย 37.4-39.0 องศาเซลเซียส มันหายใจถี่มากประมาณ 70-120 ครั้งต่อนาทีและมีการเต้นของหัวใจ 260-600 ครั้งต่อนาที มีช่วงอายุโดยเฉลี่ย 3 ปี แต่บางตัวอาจมีชีวิตอยู่ได้ถึง 5 ปี

---

การดูเพศของหนูเกอร์บิล ให้สังเกตบริเวณท้องน้อยของตัวเมียจะกลมกว่าตัวผู้และระยะระหว่างทวารหนักกับอวัยวะเพศ
ของหนูตัวเมีย จะอยู่ชิดกันมากกว่าตัวผู้ ซึ่งเมื่อเจริญเติบโตเต็มที่แล้ว จะเห็นได้ชัดเจนขึ้นบริเวณโคนหาง

ลักษณะที่แตกต่างจากหนู mice
หนูเกอร์บิลมักจะถูกเข้าใจผิดว่าเป็นหนู mice บ่อยๆแต่มีข้อแตกต่างที่เห็นได้ชัดคือ หนูเกอร์บิลเป็นนักขุดในขณะที่หนู mice ไม่ทำสิ่งนี้ หนูเกอร์บิลมีตาเป็นมันสีดำ (หรือแดง) ซึ่งใหญ่กว่าตาของหนู mice ศีรษะของหนูเกอร์บิลสั้นและกว้างกว่างเหมือนศีรษะของกระรอก ขาหลังยาวกว่าขาหน้าในขณะที่ขาหน้าและขาหลังของหนู mice มีความยาวเท่ากัน หนูเกอร์บิลมีหางที่ยาวมีขนปกคลุมและส่วนปลายหางเป็นพู่ ในขณะที่หางของหนู mice ไม่มีขนปกคลุมข้อแต่ต่างอีกอย่างซึ่งสังเกตได้ยากคือฟันหน้าด้านบน
ของหนูเกอร์บิล มีร่องที่แคบที่ผิวด้านหน้า แต่หนู mice ไม่มี ฟันหน้าของหนูเกอร์บิลก็เหมือนหนูทุกชนิดคือฟันจะยาวขึ้น
อย่างต่อเนื่องตลอดชีวิตซึ่งมันจะใช้วิธีกัดแทะสิ่งต่างๆเพื่อทำให
้ฟันสั้นพอที่จะกินอาหารได้

ถิ่นอาศัย
หนูเกอร์บิลหลายพันธุ์ถูกพบมากในเอเชียและแอฟริกา โดยเฉพาะในพื้นที่ทุ่งหญ้ากึ่งทะเลทรายที่กันดารแร้นแค้น หนูเกอร์บิลพันธุ์ที่ฉลาดที่สุดและเหมาะที่จะนำมาเป็นสัตว์เลี้ยง
คือหนูเกอร์บิลพันธุ์มองโกเลียน ซึ่งนิยมเลี้ยงกันทางตอนเหนือของทวีปแอฟริกา รัสเซีย อิหร่าน ตุรกี ศรีลังกา อินเดีย ทางเหนือของจีนและมองโกเลีย ทุ่งหญ้ากึ่งทะเลทรายมองโกเลียที่หนูเกอร์บิลอาศัยอยู่มีสภาพแวดล้อม
ที่ค่อนข้างลำบากในการดำรงชีวิต เนื่องจากบริเวณนั้นมีสัตว์ไม่กี่ชนิดที่สามารถอาศัยอยู่ได้ หนูเกอร์บิลจึงไม่ค่อยมีศัตรูในธรรมชาติมากนัก นอกจากนี้หนูเกอร์บิลยังสามารถหลบหนีศัตรูเช่นนกและปลาฉลามขนาดเล็ก
ได้โดยการกระโดดหลบได้ดีและคล่องแคล่ว เพราะมันมีขาหลังที่แข็งแรงมาก

---

การกระจายของหนูมองโกเลียนเกอร์บิล
ในปี 1935หนูเกอร์บิลประมาณ 40 ตัวถูกจับในตะวันออกของมองโกเลีย
และแมนจูเรียซึ่งสัตว์เหล่านี้คือบรรพบุรุษของของหนูเกอร์บิล
ที่เรานำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงในปัจจุบันนี้ หลังจากนั้นประมาณ 20 ปีหนูเกอร์บิลถูกพามาสหรัฐอเมริกาเพื่อใช้ในการวิจัยวิทยาศาสตร์ แต่ผู้คนเห็นว่ามันเป็นสัตว์ที่น่ารักมากและมีเอกลักษณ์ หนูเกอร์บิลจำนวนหนึ่งจึงถูกนำมาเป็นสัตว์เลี้ยงมากในช่วงนั้น ทั้งพฤติกรรมและลักษณะของหนูเกอร์บิลทำให้มันเป็นสัตว์ที่น่าสนใจ และไม่เป็นอันตรายมันเป็นหนูที่ฉลาดมากและสามารถพัฒนาลักษณะเฉพาะ ในแต่ละตัวทำให้หนูเกอร์บิลเป็นสัตว์เลี้ยงที่ร่าเริงและน่าหลงใหล