RaicesandPershiraTogether

Until we meet again!!!

Wij weten wat jullie denken.
Jullie denken dat wij dood zijn.
Omdat jullie ons niet meer kunnnen zien met jullie menselijke ogen,
omdat jullie ons niet kunnen voelen met jullie handen of
ons in jullie armen kunnen houden.
Jullie denken dat wij voor altijd weg zijn.
Jullie herinneren ons hoe wij eruit zagen toen wij gingen
en jullie kunnen je niet voorstellen dat wij op een andere plek verder leven.
Jullie zijn verscheurd met verdriet en pijn over onze scheiding
en het maakt jullie blind voor datgene wat vlak bij je is.. Wij.

Hoe vaak is jullie nu al verteld dat wij dood zijn
en dat jullie er nu maar overheen moeten zijn?
Hoe vaak hebben jullie jezelf in slaap gehuild omdat jullie je niet begrepen voelen,
denkend dat jullie je er maar overheen moeten zetten omdat mensen zeggen
dat het normaal is?
Hoe vaak hebben jullie jezelf gepijnigd omdat jullie niet bereid zijn
te accepteren dat wij dood zijn.
Terwijl niemand het schijnt te begrijpen.

Wij willen dat jullie iets voor ons doen.
Ga terug in de tijd met ons.
Herinner jullie de dag dat jullie ons mee naar huis namen.
Waren wij niet de meest intrigerende schepsels die jullie ooit ontmoet hebben?
Keken wij niet naar jullie met totale liefde,
zodat jullie niets liever wilde dan de rest van jullie leven met ons te delen?
Dit wilde wij ook!
Herinner jullie de dagen nog waarin wij jong en gezond waren,
en de dingen die we allemaal samen deden?
Jullie waren zo trots op ons!
Wij waren jullie beste vrienden die voor jullie zorgden als jullie huilde,
boos waren of verdrietig.
En wanneer jullie door verplichtingen niet zoveel tijd voor ons hadden,
wachtten wij geduldig op jullie.
Wij waren er altijd voor jullie.
Wij keken naar jullie met acceptatie,
liefde en geduld dat jullie je soms een beetje onwaardig voelde.
Jullie waren in onze ogen nooit onwaardig.

Weet je nog toen wij ouder werden?
Onze botten werden stijf en onze bewegingen langzamer.
Toch begroette wij jullie altijd bij de deur, en volgde jullie door het huis.
We zijn zo lang samen geweest.
Wij waren jullie beste vrienden, wat jullie ook deden of zeiden.
Wij keken naar jullie met zoveel warmte en begrip dat jullie je overspoeld voelden.
Wij konden niet genoeg van jullie krijgen.

Herinneren jullie de laatste keer dat we elkaar met aardse ogen zagen.
Jullie probeerde dapper te zijn, maar wij wisten dat jullie huilde.
Wij kennen jullie te goed, beter dan wie dan ook in de wereld.
Wij keken naar jullie met puur vertrouwen en liefde,
en jullie wilde ons wel voor eeuwig veilig bij jullie houden.
Jullie beloofde ons dat jullie altijd van ons zou houden.
Wij geloofde jullie.

Waarom hebbben jullie ons dan laten gaan door te geloven dat wij niet meer bestaan?
Herinneren jullie de diepte in onze ogen,
al die keren dat wij naar jullie keken met acceptatie,
geduld, vertrouwen en liefde.
Wie heeft die diepte en liefde gemaakt?
Welke schepper zou ons lied van vreugde en liefde teniet doen?
Wij zijn niet langer een aards figuur.
Maar ons lichaam was slechts een deel van wie wij zijn.
Ons lichaam zou alleen maar een leeg omhulsel zijn als het niet
gevuld was geweest met onze ziel, onze geest, onze liefdevolle licht.

Toen we elkaar ontmoetten waren wij schattig en lief.
Wat was onze relatie geweest als dat alles was dat wij konden zijn?
Hoe hadden jullie van ons kunnen houden als wij geen
geestelijke diepgang hadden gehad?

We zijn allemaal gemaakt van energie dat diep in ons zit.
Het is onze ziel, onze geest, ons liefhebbende licht.
Het is energie dat leven is.
Het heeft geen begin en geen eind.
Het is er gewoon en zal er altijd zijn.
Zonder dat zou er geen leven zijn.
Jullie kunnen het niet zien of vasthouden.
Jullie kunnen alleen maar weten dat het er is.
Het is een weten zoals dat jullie weten dat onze liefde bestond.
Die liefde konden jullie niet vasthouden of zien,
jullie konden alleen weten dat het er was.

Ze zeggen dat jullie ons maar moeten vergeten,
dat jullie ons nooit meer zullen zien omdat dieren niet naar de hemel gaan.
Wij zijn hier om jullie iets anders te vertellen.
Jullie waren onze eeuwige liefde waard, net als wij de jouwe waard waren.
Denken jullie echt dat die liefde voor altijd van ons weggenomen zou worden
door een schepper alleen maar omdat wij geen mensen waren?
Waren wij geen levende, ademende, liefhebbende wezens?
Hoe hadden wij kunnen bestaan als wij geen ziel,
geen energie, geen liefdevol licht hadden?
En als dit licht er altijd zal zijn, hoe kunnen wij dan dood zijn?
Als ons wezen niet van de energie van het leven was,
hoe hadden wij dan kunnen leven?
Jullie weten beter.

Jullie huilen omdat jullie ons missen.
Wij missen jullie ook.
Wij missen de buikkriebels, de omhelzingen en de kussen die we deelden.
Maar het leven gaat door na deze geweldige waardevolle fysieke omgeving.
Wij kwamen hier om een nieuw leven te leiden.
Wij gingen niet weg omdat wij niet meer van jullie houden
of omdat wij iets beters wilden.
Wij gingen weg omdat het tijd was voor de volgende fase in ons bestaan,
iets wat alle levende wezens ooit moeten doen.
Onze aanwezigheid in jullie leven was en is een gave die jullie moeten eren.
Net zoals wij jullie eerde.
Leven is niet alleen maar simpelweg in een lichaam geboren worden,
een paar jaar te leven om dan te sterven.
Energie kan niet sterven.
We krijgen tijd in een lichaam zodat we kunnen leren, delen en groeien.
Het bereid ons voor op de volgende fase van ons bestaan.
Het lichaam houd de echte levensenergie in zich, onze ziel.
Zonder dat zouden onze lichamen leeg zijn.
Zonder onze energie zouden we inderdaad dood zijn,
en konden we nooit onze liefde voor elkaar ervaren.

Jullie zeggen dat jullie alleen nog maar herinneringen hebben.
Dit is niet waar.
Weet je, toen wij onze aardse lichamen verlieten, lieten wij iets bij jullie achter.
Jullie kunnen het niet aanraken of vasthouden, daar is het te groot voor.
Wij lieten een stukje van onze ziel bij jullie achter.
Wij plaatste het naast jullie ziel,
dat vonden wij een passende plaats omdat we altijd samen waren in het aardse leven.
Wij houden teveel van jullie om jullie alleen maar met herinneringen achter te laten,
omdat herinneringen vervagen.
Wij houden teveel van jullie om zomaar te verdwijnen.
Het zou te ego�stisch van ons zijn om liefde en licht
uit jullie leven weg te nemen.

Wij begrijpen jullie tranen.
Iedere traan is een bewijs van jullie liefde voor ons,
en wij voelen ons vereerd en nederig.
Maar vergeet niet de goede dingen die we deelden.
Denk daaraan en glimlach dan.
Dat is een eer voor ons.
En als jullie ons nodig hebben zullen wij er zijn.
Sluit jullie ogen, adem diep en langzaam en haal ons voor de geest.
Sluit de wereld even af, en sluit jullie idee�n over dood af.
Geef ons een kans.
Zoek naar subtiele signalen die wij jullie sturen.
Houd niet op trots op ons te zijn,
wij zijn vrienden waar jullie trots op kunnen zijn.
Wij zijn nog steeds jullie vrienden.

Houd onze dood niet in jullie gedachten, maar eer en vier ons eeuwige leven.
Want het is eeuwig, net zoals onze liefde voor jullie.

Tot wederziens!

Raices en Pershira.