miniweblog over de Volvo 240 Super Polar

Vandaag 5 augustus 2006, is Principessa terug in haar geboorteland. Niet in Italië, zoals je van de naam zou verwachten. Neen, het geboorteland van haar is Zweden. De Volvofabriek in Torslanda Gotenborg, zoals het chassisnummer aangeeft.

De reis naar Zweden omvat een reisplan waarbij we eerst drie dagen Malmo bezoeken, onze tweede bestemming is Oslo, ook deze bruisende stad bezoeken we drie dagen. Vanuit Oslo gaan we naar Uddevalla om de Pininfarina fabriek te bezoeken. Hier gaan we het productieproces van de nieuwe Volvo C70 bekijken. We verblijven vervolgens drie nachten in Arvika om daarna Gotenborg te bezoeken, in het bijzonder ook de Torslanda contreien waar Volvo’s hoofdkantoor, de Volvo plant en Volvocity liggen.

Deze trip van ruim 3.000 km staat gepland met de Volvo 240 Super Polar die ik vanaf 4 januari dit jaar op kenteken heb staan. Tal van reparaties zijn uitgevoerd om met een betrouwbare auto op pad te gaan, immers;

Zoals bekend vind ik dat een auto die in mijn bezit is, over het algemeen gezien, op ieder gewenst tijdstip een reis naar bijvoorbeeld Zuid Frankrijk moet kunnen maken en ook weer terug. Is dit niet het geval en kan of wil ik deze auto niet in een dusdanige toestand brengen, dan hoef ik die auto niet.

Deze stelling is in wezen geboren nadat ik met mijn eerste Volvo (nota benen!) op de terugweg van Toulon bij Dijon stil kom te staan met een kapotte koppakking. Dit zou mij niet meer zondermeer nog een keer gebeuren! Is mij overigens ook niet meer gebeurd tot op heden. Steeds zijn de auto’s waarmee op pad ga in een dusdanig onderhouden toestand dat ik zonder enige twijfel de verre vakantietocht start.

Dit jaar is mijn doelstelling om met de Volvo 240 naar Zweden te gaan, niet zomaar even naar Zweden maar de fikse tocht zoals ik boven beschrijf. Op de Volvowise pagina kun je lezen dat er heel wat klusjes nodig zijn om mijn Principessa op het gewenste niveau te krijgen.

Een van de op te lossen problemen is de koeling. De temperatuur van de motor loopt opeens snel op, ruim boven de helft zonder dat hiertoe aanleiding is. Door de verwarming vol aan te zetten en de airco bij te schakelen loopt de temperatuur meteen terug. Toch geen prettig gevoel zo’n vijf dagen voordat we naar Zweden vertrekken!

Een aansluitende testrit waarbij een flink stuk stijgende autoweg neem, waarbij ik de snelheid tot 70 km/h laat zakken en vervolgens volgas geef in de vijf, met de airco af en de verwarming uit. De temperatuur loopt weer snel op. Ik besluit een harde reset te geven door de auto van contact af te zetten en opnieuw te starten onder het rijden. De temperatuur loopt meteen terug naar het juiste niveau. De snelweg terug, maar dan berg af en dan met hoge snelheid deert haar niet, ook dezelfde weg nogmaals deert haar niet. Na een dag werken op de terugweg loopt de temperatuur na het starten weer hoger op, maar zakt terug naar het goede niveau zonder ingrijpen. Daarna is het weer als vanouds. Ik besluit om de vrijdag te beslissen of we met Principessa gaan of met Olaf (S70).

05082006

Veel tobben, investeren en van die ‘heb ik dat nou weer’ belevenissen gingen hieraan vooraf. Toch is het vanochtend om kwart na vijf in de ochtend zover gekomen, de B200F wordt gestart en de 240 Super Polar begint haar rit naar het geboorteland. Het eerste stuk vanaf Maaseik is een redelijk bekend stuk voor haar. Weinig inspanning, weinig spannend, behoudens de temperatuurmeter die onopvallend en opvallend consequent in de gaten wordt gehouden door vier ogen. Het valt allemaal gelukkig heel erg mee, zo erg zelfs dat de wijzer zich zelfs beneden het midden van de schaal gaat nestelen. De hele dag trouwens, na ieder start weer netjes op dezelfde plek. Net als bij de stijgingen van het wegdek, de snelheid en de buitentemperatuur. Ook bij het file rijden steeds dezelfde wijzerstand.

Wel ontstaat er gedurende de rit, vooral bij file rijden, tussen Hamburg en Flensburg een ‘bonanza’ achtig gedrag van de aandrijflijn. Misschien zijn de ‘silentblocks’ toch ver versleten of is de motorophanging toe aan nieuwe rubbers. Een maal opgang is er niks aan het handje. De ruim 900 kilometer worden met het comfort van een 13 jarige Volvo smakelijk achterover gedrukt. Het valt mij verder op dat 140 op de klok best goed te doen is. Het motorgeluid verdwijnt voor een sonore luchtbries die niet hinderlijk wordt. Eigenlijk gezellig 240 is.

Uit mijn S70 ken ik het gemak van een navigatiesysteem, waardoor we tot besluit komen een TomTom aan te schaffen. Die kunnen we dan makkelijk gebruiken in Pinin (306 Cabrio) en in Principessa. Verderop beschrijf ik onze ervaringen met dit apparaat. Een van de gegevens is de GPS geijkte snelheid van het moment. In Duitsland is er nog genoeg mogelijkheid om de topsnelheid uit te proberen. De geijkte topsnelheid voor deze dag ligt op 163 km/h. Aldus TomTom en zijn satellieten. De wijzer geeft hierbij nipt 170 aan. Het zou onnozel klinken om te zeggen dat er meer in zou zitten als ik niet van het gas afmoest, maar toch was het zo. Echt veel meer zit er volgens mij evenwel ook niet in want ik zat toch al een hele poos met mijn tenen krom rond het gaspedaal tegen de vloer aan te drukken!

Kortom 140 op de klok (134/135 TomTom) gaat wel is ook wel een redelijke tijd te bereiken maar dat is het dan ook wel. Niet echt het feest dat je beleeft zoals met de S70, vooral in Duitsland, maar je past je aan, je wordt rustiger en minder haantjes gedrag.

Het rijden in Scandinavië vind ik steeds een feest. Veel Volvo’s en bijna nergens echt druk. Ook heb ik steeds het idee dat men zich aanpast aan andere weggebruikers. Men houdt rekening met elkaar, geen flitsende kofferbakkruipers met ster of vier ringen.

De buitentemperatuur loopt overigens lekker op, de airco wordt daarom ook veel gebruikt. Hiermee loopt de motor iets minder regelmatig, ofschoon ik het idee heb dat dit minder wordt naarmate je er langer mee rijdt, kan ook een idee van gewenning zijn. Na de overtocht via de Oresundbrug zijn we al ver bij het doel van onze eerste lange rit. Deze is zonder problemen verlopen. Principessa krijgt ruim twee dagen welverdiende rust.

08082006

We vervolgen de weg naar Noorwegen, Oslo. Een ritje van net geen 580 km. Ook vandaag, ca 28 graden stelt de koeling van Principessa niet teleur. Het bonanza effect bij optrekken is er nog steeds, uiteraard. Heb wel het gevoel dat ik het beter onder controle kan houden door rustig op te trekken en door de koppeling langer te laten aangrijpen. De koppeling zelf is helemaal oké (geen slip), zoals was te merken tijdens de flinke stijgingen die onze route vandaag met zich meebracht. Het rijden in Zweden is overigens niet van het Duitse gejakker. De snelwegen zijn doorgaans zeer goed te berijden. Geen files, niet druk en een homogeen snelheidsgedrag. Eigenlijk is het rijden van Malmo naar Gotenborg, en zoals ik vandaag ontdekte zelfs tot aan Uddevalla heel aangenaam. Op sommige stukken mag je 120 km/h, doorgaans echter maar 110 km/h. Dit zijn door de ongeremde doorstroom tevens de kilometers die je zowat in een uur aflegt. In een nipte drie uur ben je dan ook vanuit Malmo in Gotenborg. Helaas is het niet snelweg tot in Oslo. Na Uddevalla komen er fikse stukken tweebaans wegen waarbij de snelheid zelfs terug moet naar 70 km/h. Dit mede als gevolg van de werkzaamheden aan de weg omdat het wel in de bedoeling ligt om de snelweg van Uddevalla door te trekken tot in Oslo. Noorwegen is hiermee volgens mij al een stuk verder dan Zweden. In Noorwegen is het werk aan de weg vanaf de grens tot aan de aansluiting van de bestaande autosnelweg. In 2007 zou de E6 dan vanaf Oslo naar Uddevalla en visa versa af zijn.

TomTom werkt ook naar behoren. Ook in de stad reageert het apparaat snel. Het inrijden in Oslo ging vandaag over tijdelijke bouwwegen. Hierbij raakte TomTom even het juiste spoor kwijt, waarbij de correctieinstructie weliswaar te laat kwam, maar er wel een razendsnelle nieuwe route kwam. Deze ging dan weer door een fikse tunnel waarbij ook een afslag in de tunnel genomen moest worden. TomTom ontvangt geen satellieten in tunnels, dus bij het uitrijden van de tunnel moet je al snel een richtingsinstructie krijgen als je een kruising nadert! TomTom haalde dit maar net, of eigenlijk net niet. Toch de weg kunnen volgen zoals TomTom wilde. De rest van de weg leverde geen problemen.

Ook merk ik op dat de snelheidscontrole die TomTom in zijn geheugen heeft niet up-to-date is. Dat zou als hinderlijk ervaren kunnen worden, maar meestal is het een welkom hulpmiddel.

Terug naar de 240. In Zweden rijden nog veel 240. Ik ben er heel wat tegen gekomen. Als ik een schatting moet maken denk ik dat het eerder richting 100 is dan richting 50. Niet zo gek, onze 240 bevalt goed tijdens deze reis. Comfortabel op de Zweedse snelwegen en heerlijk wendbaar in de stad. Het beperkte vermogen dat nogal opvalt in Duitsland, mis je in Denemarken en Zweden en ook in Noorwegen aanzienlijk minder. Toch vraag ik me af hoe dit zou moeten als onze 240 ook nog eens twee of drie extra passagiers zou vervoeren. Het veercomfort is goed te noemen op snelwegen, op de tweebaanswegen ook, maar bij wegen in aanbouw niet meer dan voldoende. Zeker bij dwarsrichels huppelt de handel meer dan wenselijk. Ook helt de carrosserie wel flink en is de besturing ook niet zo haarscherp. Kan ook door de M+S banden komen, maar bij een rijbaanwisseling moet ik toch een fractie eerder met sturen beginnen dan bij de S70. Iets waarvan ik me niet steeds bewust ben. Hierdoor moet je heftiger sturen, waardoor je minder comfortabel rijdt.

Het hotel heeft geen parkeergarage, enkel parkeerplaatsen voor het hotel. Om je auto daar te parkeren moet je gewoon een dikke stoeprand oprijden! Met veel tegenzin doe ik dit maar terwijl ik me voorneem om ook gedurende dit bezoek Principessa van haar rust te laten genieten. Al komt dat meer door die verrekte stoeprand. Ik hoop eigenlijk dat het geen onbalans op mijn wielen tot gevolg heeft.

11082006

Vandaag twee ‘korte’ ritjes. Van Oslo naar Uddevalla en van Uddevalla naar Arvika. Nu staat de teller op 4544km (start 2621km) waardoor onze totale reisafstand vandaag de 1923km heeft bereikt. Op het resterende reisprogramma staan nog wat tripjes in de buurt van Arvika, de reis naar Gotenborg, met daar ook weer enkele tripjes in en rond de stad, de trip naar Trellerborg en vanaf Travemunde naar huis. Eigenlijk hebben de helft ruimschoots overschreden. Het koelsysteem heeft het tot op heden goed en betrouwbaar gedaan. Maar dat is ook een hele poos zo geweest na het vervangen van de thermostaat. We blijven dus meer dan gemiddeld kijken naar de koeltemperatuurmeter. Toch zijn de momenten die we rijden met Principessa rustgevend genoeg om te genieten. Enkel het ‘bonanza’ effect geeft soms een schrikachtige blik heen en weer. Dit effect is met een bepaalde koppeltechniek grotendeels onmerkbaar te houden. Een trager optrekken heeft deze techniek wel tot gevolg, dus soms lukt het niet om de koppeling tot een minimaler aangrijppunt op te laten komen, waarna door gedoseerd gas bij te geven de snelheid iets toeneemt en de koppeling helemaal aan kan grijpen het gas er op kan. De koppeling is overigens nog sterk genoeg om deze actie aan te kunnen, bij stijgingen is er niet in de minste mate slip te ontdekken. In ieder geval een reparatie actie voor direct na deze Zweden/Noorwegen reis.

Tijdens een minimeetingfotosessie met de Volvo 850 van Walter blijken ook de mistlampen voor niet meer te werken. Misschien dat ik zin heb om te kijken waar dit aan ligt, maar evengoed laat ik ze maar niet branden. De hoofdtechniek is belangrijker.

Tijdens het rijden zijn geen dingen opgevallen, behalve dat opeens de schakelknop te verdraaien was! Terugdraaien in de spie was voldoende en nu maar niet meer zo heftig aan de pook raggen!

De nieuwe zitting is overigens lekker comfortabel, wel is de bovenste zijde van het instrumentarium niet meer direct in het zichtveld! Verder merk ik nu ook dat de rugleuning ook wel eens vervangen kan worden. De capaciteit van dit schuimrubber is ook aanzienlijk minder. De instelbare hoogte van de passagiersstoel die ik wel op mijn vorige 240 DL monteerde ga ik ook weer installeren in deze 240. Enkel de verstelbare rugleuning is niet volledig je van het. De apart voor en achter verstelbare hoogte van het zitkussen geeft een comfortabele zitpositie voor de rustende of slapende passagier. Voor de rest is er weinig op te merken aan de 240 Estate. Voor twee personen is er ruimte genoeg. De kofferruimte raakt wel al aardig vol onder de afdekrolo. Het brandstofverbruik is overigens rond de 1 op 10, exacte cijfers vind ik belangrijk als we weer thuis zijn, waarbij de volledige trip een bruikbaar gemiddelde geeft. Het gebruik van de airco is overigens zeker bij lagere snelheden veelvuldig geweest, dan merk je het onregelmatiger lopen van de motor minder voor mijn gevoel. Ook heb ik het idee dat dit het geval is bij hogere snelheden, maar dat kan ook een soort van gewenning zijn.

De reis vanuit Oslo naar Uddevalla is goed verlopen, met regen waarbij de airco de ramen helder heeft gehouden. De snelheden zijn niet hoog geweest, het brandstofverbruik gunstiger dan 1op 10. Ons bezoek aan de Pininfarina plant was zeer interessant. De (nieuwe) C70 wordt hier gemaakt. De rondleiding was indrukwekkend, het is een fabriek die schoon is en waar weinig stress van lopende band werk is te zien. Kwaliteit staat voor snelheid. Met een productie van een 80 stuks per dag is dit ook rendabel genoeg. De C70 wordt hier in elkaar gezet volgens het just in time principe, voor wat betreft een aantal onderdelen, want van een aantal onderdelen is er sprake van een voorraad van vijf werkdagen (stoelen, dashboards, bekleding, carrosseriedelen en motoren) Volgens mij is enkel het ook in Uddevalla geproduceerde driedelige dak just in time. Bij deze productieaantallen is just in time ook niet echt haalbaar voor de overige toeleveranciers en dus ook niet echt goedkoper. Door de kleinschaligheid was er voor ons ook de mogelijkheid om langs de productiestraten te lopen. Je kon als het ware een gesprekje voeren met de productiemedewerkers! Een heel gastvrij bezoek bij zeer trotse mensen.

O ja, blij dat ik die stoeprand in Oslo zo rustig mogelijk ben opgereden, geen last van enig onbalans kunnen ontdekken! Gelukkig.

14082006

Gotenborg,  Vandaag de trip van Arvika, dat eigenlijk tegenviel, gemaakt zonder problemen. Km stand is nu 5134km. Veel regen gehad onderweg, heel veel regen! Vandaag eigenlijk een echt gevoel van de welbekende geborgenheid gehad, het safe superieure gevoel dat ik met een 240 had. Afkloppen op hout, we zijn er immers nog niet. Wel al een heel stuk in de richting. Voor het hoofdkantoor van Volvo een welverdiende prent geschoten. Ook nog even bij VolvoCity geweest en er een afsluitbare tankdop gekocht en twee originele witte zijclignoteurs gekocht. Een reservelampenset voor de 240 eveneens. In de VolvoBrand een originele regenjas gekocht, hoort volgens mij ook bij de standaarduitrusting van een Volvo. Voor de rest geen echt leuke dingen kunnen ontdekken die het gevoel van willen hebben konden ontwaken bij mij. Deze Volvoshops stellen overigens steeds weer teleur, en eerlijk is eerlijk, steeds meer! In Gotenborg en dan een Volvoshop in VolvoCity in gaan waar ook niet Volvo spul ligt is eigenlijk foeilelijk!

Oké, de reis was zoals eerder gezegd erg nat! Principessa had er geen problemen mee, tufte lekker en niet in de minste mate onder de indruk steevast verder. De airco in combinatie met de verwarming hield het zicht kristal zuiver, de achterruit met de intervalstand op de wisser netjes schoon en de spiegelverwarming met timer liet het zicht in het verleden desgewenst helder zien. Van aquaplaning heb ik met de M&S bandjes uit Azië ook al geen last. Zal meer het fikse profiel liggen dan aan de uitgekiende modulering van de rubberblokjes, maar toch! Ook hier geen reden tot klagen. Ook het optrekken zonder de rammelende paartjes van Hoss en consorten houd ik steeds beter in bedwang, hetgeen niet wegneemt dat ik hierna zeker zal laten kijken en nog meer zal laten oplossen als we weer thuis zijn.

16082006

De trip vanuit Gotenborg naar Trelleborg is een klein stukkie dat makkelijk over de Zweedse wegen gaat. We brengen nog een bezoek aan Malmo en zijn ruimschoots op tijd in Trelleborg om in te schepen. Met TT line (peter pan) nemen we het nachtveer naar Travermunde. ’s Ochtends is het naar Maaseik dan nog een stevige 500 km naar huis, de laatste trip in deze route waarbij we precies 3.333 km afleggen. Ook vandaag geen echte bijzondere mankementen te ontdekken, koeling blijft het perfect doen, ook bij de hogere snelheden op de Duitse autoweg. Topsnelheid volgens TomTom was deze keer 169 km/h. En deze keer na een echt lange aanloop, wel op vlakke weg. Veel meer zit er ook niet in volgens mij. Niet slecht voor een B200F met 111 pk en de kofferbak goed vol maar zeker niet overladen.

Je hebt met deze Volvo geen vermogen over, inhalen is goed in de spiegeltjes kijken voordat je een rijstrook wissel waagt. En ook dan moet je ook niet vergeten om terug te schakelen. Gelukkig gaat het schalen in mijn 240 soepel, zolang het maar niet de eerste versnelling is. Dat vraagt om wat meer krachtinspanning.

Tijdens deze trip ook nogal wat regen gehad, en dan is de interval op de achterruit wel een echt genot!  De Volvo 240 blijft een fijne reiswagen, je merkt uiteraard dat het ontwerp al ouder is, toch is er zonder problemen goed lange afstanden af te leggen. Als ik het dan moet vergelijken met mijn S70 valt me eigenlijk het onrustige onderstel op, waarbij ook het overhellen in bochten sterker opvalt. Ook het motorvermogen valt meer tegen dan verwacht. Voor de rest is het allemaal prima. De airco werkt goed en prettig ook al is het geen ECC, de ventilatie is verder oke, windgeruis is ondanks de hoekige carrosserie helemaal niet hinderlijk, zelfs vertouwt. Bandengesuis ben ik zelf schuld, had ik er maar Michelins onder moeten laten leggen. Dit geeft ook wat minder stuurprecisie. De besturing overigens vind ik helemaal niet vaag, ook niet bij hoge snelheden. Motorgeluid is niet hinderlijk, wel wat feller bij straf optrekken. Versnellingsbak gaat soepe, behalve de eerste versnelling dan. Kofferruimte is een genot, zeker in vergelijking met de S70 (LPG tank in reservewielruimte en thuiskomertje in de bak).

Draaicirkel is en blijft lachen met een 240, werkelijk subliem. Portierbakken waar makkelijk en onder handbereik je halve liter spa past, en nog heel veel meer. Ook het comfortabele genot van de middenarmsteun mogen genieten. De bekerhouders zijn overigens niet te gebruiken. Blij met mijn Volvo CR 906 met 6 CD wisselaar, waarop ik ook nog twee (in wezen onnozele) Volvo bandjes heb gedraaid die in het Volvo museum 5 kronen per stuk kosten. Ik heb van de 3.333 km zeker 3.300 kilometer volop genoten van de rit. De 33 overige minder te genieten kilometers hebben te maken gehad met dat ‘bonanza’ gedoe of een ‘echt’ gemis aan vermogen en dan nog iedere start een kilometertje die temperatuurmeter, maar dat werd gaandeweg steeds minder.

De 240 opgehaald bij Volvo Kallen in Geleen. Daar is de thermostaat vervangen en geconstateerd dat de ABS bij Savelkoul niet op correcte wijze is gerepareerd. Dit is overigens ook de oorzaak van de stroomlek, waardoor de accu binnen twee dagen leeg raakt. Een testrit gemaakt vanuit Geleen naar Simpelveld over de autosnelweg richting Aken. Deze stijgt aanzienlijk. Zelfs bij het teruglaten vallen van de snelheid tot 90 kilometer per uur bij het begin van deze berg en vervolgens volgas in de vijf aanhouden met de airco aan, geeft de koelvloeistofmeter geen milimeter stijging. Dit is wel anders geweest. Ook een tochtje van 25 kilometer over de snelweg richting Weert, waarbij steeds boven de 140 kilometer wordt gerden geeft hetzelfde geruststellende beeld van de koelvloeistofmeter.

06072006 donderdag

De 240 's ochtends gestart met debehulp van de S70. Tijdens de rit naar de garage (Volvo Kallen) geeft de koelvloeistofmeter iets meer dan de helft aan en blijft hierop (natuurlijk) staan.

05072006 woensdag

Deze ochtend zou ik de 240 naar Volvo Kallen brengen. Iets dat je nooit van een Volvo zou verwachten overkomt mij! Na het omdraaien van de contactsleutel blijft het stil en licht geen enkel controlelampje op! De accu is leeg. En o ja de buitentemperatuur is al omstreeks dertig graden, dus aan vorst aan de grond zal het wel niet liggen. Weer een mankement erbij. Hoe kan dit nu, ik heb Savelkoul het electrische gedeelte toch laten nakijken? Het is maar goed dat ik het besluit heb genomen om naar Kallen te gaan!

02072006 zondag

Vandaag een ritje naar Boxtel voor de boeg, een Volvo 850 club meeting ga ik toch maar eens proberen met de 240. Gewoon om wat meer vertrouwen te krijgen in deze Volvo, ik ben immers van plan om er mee naar Zweden te rijden tijdens de vakantie. De afgelopen week ben ik er iedere dag mee naar het werk gereden en op een avond heb ik de ABS getest. Deze werkt in ieder geval weer. De koelvloeistoftemperatuur is echter van tijd tot tijd wel een probleem. Toch ga ik vol vertrouwen k van start. Al snel zie ik de temperatuurmeter van de koelvloeistof gevaarlijk en totaal onbetrouwbaar naar boven schieten. Als ik de airco afzet loopt hij meestal senl terug, maar niet steeds. Er is niet echt een lijn te vinden. Onderweg stop ik vaker en zie dat de ventilator steeds netjes voluit draait. Daar zou het dus niet aan mogen liggen. Als de waterpomp slecht zou zijn zou de temperaturr niet zo grillig wisselen, net als een verstopte radiator. En een lekkage kan ik ook niet vinden. Mijmerend kom ik op de plaats van de meeting aan. De terugweg wordt er een van veel zweten. De temperatuur loopt al snel op. De airco uit heeft geen gevolg, de verwarming aan, brengt de temperatuur ietsje terug, maar flink zakken is er niet meer bij. Zelfs een "freewheel" op de snelweg waarbij ik de motoer onbelast op 2000 toeren hou heeft geen gevolg. Halverwege stop ik maar eens een uurtje en besluit ik niet meer naar Savelkoul te gaan met dit probleem en deze Volvo. Ik ga weer naar Kallen net zoals ik met de S70 doe. Met een hoog oplopende temperatuur rij ik naar huis, gelukkig bereikt de temperatuur niet de rode zone.

VOLVOWISE

©ruuds70