Mijn voetbalavonturen in New Zealand

Hier een kleine impressie van mijn voetbal avonturen hier in Dunedin.
Het seizoen is hier afgelopen want een winterstop kennen ze niet hier. Het seizoen begint in April en eindigt half Augustus. Nadat ik eind Januari was aangekomen in Dunedin, begon ik het voetbal na een paar maanden toch wel te missen en natuurlijk het gebruikelijke biertje(s) na afloop toch wel. Ik begon te zoeken naar een voetbalclub in een maatschappij waar rugby, cricket, hockey A sporten zijn. Enfin, ik kreeg wat telefoonnummers van clubbaasjes en belde de eerst de beste van de lijst.
Melchester Rovers klonk wel aardig. De club manager zei met nadruk tegen mij, nadat ik had uitgelegd dat ik Holland kwam, dat zijn club een puur sociale vereniging was en het niveau niet echt hoog was. Dat maakte mij niets uit want dat was ik bij ZOMI 3 ook gewend (sorry Jan). Enfin, "de lads" trainden vlak bij mijn huis, iedere woensdag avond 18:00 uur.

Melchester Rovers bestaat uit 4 teams, het hoogste team speelt in de locale division 3, mijn team speelde in div. 4, en de andere 2 teams samen div. 5. De 4 teams operen bijna geheel onafhankelijk van elkaar, de 2 teams in div.5 heten ook anders namelijk Melchester Sharks en Melchester Outcast. Deze 2 teams kun je vergelijken met een veteranenteam in Nederland. Na de eerste training begon het gevecht om mijn kwaliteiten, want het was duidelijk dat Meneer Peeters menig voetballende kiwi deed denken aan het Nederlands elftal van 74/78, "totalsoccer". Ik kwam in het team van division 4 en keek uit naar de eerste thuis wedstrijd op Bayfield park op Zaterdag. Men speelt hier altijd op Zaterdag om 12:45 of 14:45.
(ideale tijden, not).

De wedstrijden worden in parken gespeeld, waar altijd gras groeit (een verademing na 20 jaar Nijkerklaan).
Offici�le scheidsrechters zijn er niet op dit niveau, en "vlaggen" daar doen ze niet aan, ideaal voor de spitsen!!
De meeste kiwi's die voetballen hier zijn ge�migreerde Schotten, Ieren en Engelsen, dus bij mijn debuut als "middemidde" had ik na 5 minuten pijn
in mijn nek van alle ballen die over me heen werden geknald vanuit de verdediging naar de voorhoede.
Een bal in de voeten krijgen en aanbieden zonder bal was uit den bozen! Het was dus het bekende "kick and rush" wat hier nog werd gehanteerd.

Wat wel een voordeel was dat men je veel ruimte gaf, dus als ik een keer de bal had en een pass gaf recht in iemands voeten kon je daar rustig de tijd voor nemen! Enfin, na verloop van tijd had men door dat als je de bal aan Peeters gaf, er wel eens iets gevaarlijks kon gebeuren. Ik kreeg zelfs complimenten soms van mijn directe tegenstanders tijdens de wedstrijd, iets wat je niet gewend bent op de Haagse amateurvelden (Postduiven...!). Sportief zijn ze wel hier, maar gaan een stevige tackle ook niet uit de weg.
Mijn team moest zijn mindere technische kwaliteiten compenseren met fysiek, wat soms voor hilarische momenten zorgde.

Groeten aan de harde kern van ZOMI 3 en ik hoop dat er een leuk derde elftal komend seizoen staat. Want ik blijf QS uiteraard ook komend seizoen volgen.

Cheers Marcel
(2005)

Marcel Peeters
New Zealand

(emailadres bij de webmaster bekend)

Het randgebeuren rondom dit team was perfect. Een kantine heeft de club niet dus gaan we na de wedstrijd naar de pub. De aanvoerder (sheriff) gaat dan een speech houden over de wedstrijd en maakt bekend wie player of the match is geworden en wie nr. 2 en 3 is geworden. De pub zorgt voor 2 liter bier en "fish & chips". Er wordt ook elke Zaterdag een "challenge" gehouden, d.w.z. dat elke week iemand anders een challenge verzint en als je die niet doet kost je dat 2NZ$. Zo kwam het dus voor dat ik soms in een jurk moest verzamelen of lege boterhammen zakken om je schoenen had. Of na de wedstrijd in de pub een hondenkaakje moest opeten.

Het seizoen werd afgesloten met een feestavond in de pub, waar player of the year werd bekend gemaakt en een engels buffet genuttigd werd ("fish&chips"). Helaas speel ik het volgend seizoen niet meer in Dunedin tot groot verdriet van Melchester Rovers, want ik hoop dan werk gevonden te hebben op het Noordereiland. Maar voetballen in New Zealand is een belevenis op zich.

MIJN VOETBALAVONTUREN IN NEW ZEALAND (2005)

Hier een kort verslag van afgelopen seizoen bij Maycenvale in Hastings. We zijn uiteindelijk 2e geworden, 2 punten achter Napier City Rovers. Ik moet zeggen dat had ik niet verwacht aan het begin van het seizoen. Vergeleken met Melchester Rovers in Dunedin ligt het niveau hier in Hawkes Bay wel iets lager. Maar tijdens het seizoen kregen we wat versterkingen uit de UK, en dat scheelde toch wel. Ik heb geloof ik 6 goals gemaakt als middemidde dus dat zegt genoeg over het niveau dacht ik zo.

MIJN VOETBALAVONTUREN IN NEW ZEALAND (2006)

De competitie opzet is hier ook anders. Je speelt eerst 1x tegen elk team. Dan wordt de stand opgemaakt en zit je bij de eerste 7 (in dit geval) dan speel je met de top 7 nog een keer tegen elkaar. We hadden een vrij natte winter hier en dat betekende veel afkeuringen. Dus duurde de competitie allemaal wat langer.
A.s. zaterdag hebben we met de hele club een afsluiting in de pub en wordt the player of the year bekend gemaakt (het zal toch niet waar zijn!) dus dat wordt weer fish and chips en de nodige versnaperingen!! Ik moet zeggen het "randgebeuren" rond het team was bij de Rovers beter, maar bij dit team blijf ik nog wel ff spelen, want ze willen me niet kwijt! Plus dat ik het erg naar me zin heb gehad.

Voor de rest gaat alles goed hier, ik heb een vaste baan op een appelgaard (orchard in English) en dat bevalt me prima. Het betaalt beter dan de outdoor-industrie en dat is ook belangrijk. We kijken inmiddels ook rond voor een eigen huis en heb al een paar leuke optrekjes gezien.
Ik heb begrepen dat het bij de zondag een leegloop is, en dat doet mij pijn als QS-er. E�n voordeel is er wel, er zijn waarschijnlijk genoeg barkrukken voor iedereen (of niet, is het niet drukker aan de bar dan op het veld?). Ik zie dit seizoen Hans Kettmann debuteren in het eerste!!!!! De groeten aan de harde kern en tot horens, cheers Marcel.