De versmelting van disciplines:

Scenografie & choreografie

De scenografe Ulrike Quade vat haar vak op als vormgeving in de ruimte. Materiaal wordt bewogen beeld en door handeling drager van betekenis.
De danser Eduardo de Paiva Souza modelleert het lichaam in de ruimte, laat het spreken tot beelden en doet objekten dansen.
De twee theatermakers begeven zich als acteurs en dansers op toneel om elkaar te ontmoeten in hun visie. Door toeval en spel ontstane illusie wordt gechoreografeerd. In ritmische precisie uitgewerkt krijgen de beelden een verhaallijn.
Quade & Paiva gaan met het publiek op zoek naar de magie van het bewogen beeld.

De visie:

De voorstellingen zijn niet cultuurgebonden; Oosterse cultuur en achtergronden vormen echter een inspiratiebron voor het scenografisch werk. Inhoud van de stukken is, het onuitspreekbare uit te spreken, zodat het onzegbare communiceerbaar wordt. Sinds taal in de multilinguale samenleving relatief ondergeschikt is geworden en niet alleen begrip maar ook verwarring sticht, wordt het beeld en de non-verbale communicatie belangrijker en communiceert het beeld direct en eerlijk. De makers doorgronden verschillende culturen en hebben daarbij één onderwerp gemeen: de grote angsten van de mens. De angst om te leven en de angst om te sterven, het gevecht dat de mens gevangen houdt in constructies. Onderliggend gaat een kracht schuil; juist déze kracht, deze wil tot leven boeit Quade & Paiva. Frida Kahlo (Dead Orange Walk) is een voorbeeld van deze kracht en eerlijkheid tegenover het leven.
Ook de omgang met de dood ín het leven is een thema. De dood wordt gecommuniceerd.

Poppen en maskers vermaterialiseren dit fenomeen in de eerste voorstelling 'Zijde'.
'Dead Orange Walk' speelt zich af op 'The day of the Dead' in Mexico. In Mexico wordt de dood met vreugde gevierd en is de dood welkom in het leven.
'Oysterboy' is half mens half schelp. Bij oorsprong uit zee gekomen, is zijn intelligentie anders gegroeid dan die van de geciviliseerde mens. Oysterboy wordt door de cultuur waarin hij leeft niet begrepen en uitgestoten en uiteindelijk vermoord.
Twee oude vrouwtjes staan op het randje naar de afgrond te kijken. De dood is in hen. Ze zijn wijsheid en kind tegelijk. De twee oudjes zijn in ons.

In hun voorstellingen over de dood gaan de makers vooral op zoek naar de vreugde en de humor van het leven. Humor is een sleutelwoord voor de visie van quade&paiva.