sopdlvrg51

Ten opzichte van de jaren '10 is de positie van de Afro-Amerikanen na de jazz age nauwelijks veranderd. Het lynchen van Afro-Amerikanen kwam dankzij de NAACP haast niet meer voor maar het racisme, en daarmee de segregatie, was toegenomen.
Veel blanke mensen waren door hun angst voor de revolutionaire jazz muziek en de slechte naam die Afro Amerikanen kregen door het spelen in illegale clubs nog sterker racistisch geworden en wilden absoluut niks met Afro-Amerikanen te maken hebben. In 1941 was het Zuiden zo sterk gesegregeerd dat elke school, restaurant, hotel, trein, wachtkamer, lift, ziekenhuis, zwembad, drinkfontein, gevangenis, kerk etc. of voor blanke of voor zwarte Amerikanen was. Interraciale huwlijken werden door alle Zuidelijke staten voorkomen.

President Roosevelt die in 1933 aan de macht kwam erkende het racisme als een groot probleem. Hij kwam met de �new deal� die met de discriminatie had moeten afrekenen en voor sociale en economische kwesties een centrale plaats voor de federale overheid opeiste. De �new deal� heeft niet veel veranderd aan de positie van de Afro-Amerikanen.

De echte veranderingen beginnen pas in de jaren '50. In 1954 werd met de "Brown v. Board of education Topeka" de segregatie van scholen bij wet afgeschaft, al verandert er in de praktijk dan nog weinig. Maar er klinken steeds meer stemmen die voor desegregatie zijn.
In 1955 weigerde de Afro-Amerikaanse vrouw Rosa Parks haar plek in de bus af te staan aan een blanke, Martin Luther King roept namens de NAACP op tot een boycot van het bussysteem en gedurende 381 dagen weigeren alle Afro-Amerikanen gebruik te maken van de bus, hierdoor lijden de busmaatschappijen enorme verliezen en worden de bussen gedesegregeerd.
Door de grote publiciteit rondom deze zaak begonnen Afro-Amerikanen in alle delen van het land op een vredelievende manier te protesteren.