page6

Reacties op de Jazz Age

De reacties op de jazz zijn nogal uiteenlopend en zouden per bevolkingsgroep kunnen worden ingedeeld. Dit is echter ook weer vrij ingewikkeld omdat er binnen de bevolkingsgroepen zich weer subgroepen onderscheiden door een (vaak) tegenovergestelde mening. Ondanks dat probleem volgt hieronder toch een overzicht per bevolkingsgroep opgedeeld in blank en zwart en daarin weer onderscheidingen van jong en oud etc.

De traditionalisten: deze groep wilde vasthouden aan het verleden, aan het leven in kleine steden en op het platteland. De traditionalisten hadden behoefte aan de instandhouding van de Victoriaanse normen en waarden en wilden zo min mogelijk veranderen. Jazz bracht een verandering teweeg hetgeen dus een enorme schok gaf. De jeugd greep Jazz aan om zich een gedurfder imago aan te meten, om uit te gaan en om te experimenteren met seksualiteit en illegale alcohol. De traditionalisten waren hierdoor geschokt en begonnen fel te protesteren tegen de Jazz. Aanvankelijk kregen de Afro Amerikanen vaak de schuld van dit "verderf" van de jeugd terwijl aan de andere kant ontkend werd dat Jazz ook maar iets te maken had met Afrikaanse traditie; het was een blanke Amerikaans vinding. Alle slechte eigenschappen van de Jazz werden echter linea recta terug geleid naar de toen heersende opvattingen over rassen. De Afro Amerikanen zouden minderwaardig zijn aan het superieure Anglo-Saksische ras. Ze zouden doorgaans een gemiddeld lager IQ hebben dan blanken en ze zouden niet in staat zijn hun seksuele driften te beheersen. (Jazz ging hand in hand met het loslaten van de heersende seksuele moraal en pleitte voor het experimenteren met een lossere sociale omgang.) Het was dan ook in de jaren '20 dat de Ku Klux Klan groeide tot zo'n 5 miljoen leden door de hele VS. Een bekende traditionalist die zich hevig verzette tegen de Jazz en die pleitte voor segregatie was Henry Ford.

De blanke jeugd: deze groep was het zat om te moeten leven met de heersende moraal en zag de Jazz veelal als bevrijding van die moraal. Massaal ging men uit dansen en naar de zogenaamde Petting Parties. Een geliefde dans uit die tijd was de Charleston. Jonge vrouwen en meisjes knipten hun haar kort ("bobbed hair") en begonnen met het dragen van make-up en kortere rokken. Het was in deze periode dat de vrouw een enorme inhaalslag maakte qua emancipatie. De vrouwen uit die tijd die er zo uitzagen en vooral deden wat ze zelf leuk vonden werden "flappers" genoemd.

Musici: na het succes van the original dixieland jazz band en Paul Whiteman's orchestra gingen veel blanke musici over op het spelen van Jazz. Ze speelden echter een veel "gladdere" vorm van jazz dan de Afro Amerikanen, het blanke publiek raakte dan ook gewend aan deze vormen van jazz. Blanke musici wilden soms niet met zwarte musici samen spelen. Later werden er ook verschillende stijlen aangewend, sommige stijlen die als evt. typisch blank omschreven kunnen worden zijn: de Dixieland, de Cool jazz en de West-Coast, evt. typische Afro Amerikaanse stijlen: Bebop, Swing, Hard bop. Daarnaast werd ook vaak de vergelijking hot/zwart, cool/blank gemaakt. Dit hoeft natuurlijk niet zo te zijn.

Blanke generatie in het algemeen: veel blanke Amerikanen hebben zich verzet tegen de Jazz. Met name de oudere generatie (traditionalisten vaak) en de "Kerk". Ondanks dat veel Afro Amerikanen toetraden tot de Kerk werden ze niet als volwaardig behandeld. De Afro Amerikanen hadden een eigen "hoekje" in de kerk waar ze mochten komen en bidden maar meer dan dat ook niet. Nog te vaak werd deze bevolkingsgroep beschouwd als een onderontwikkelde en onbeschaafde bevolkingsgroep. Hierdoor werd hun muziek ook afgewezen. Het feit dat de jongeren de Afro Amerikaanse muziek aangrepen als boegbeeld van hun rebellie verergerde alles alleen maar. In tegenstelling tot de blanke Amerikanen werd de Jazz door de blanke Europeanen bijzonder goed ontvangen. Vooral in Parijs kwam de jazz tot opbloei. Later werd de Europese (expressionistische en of moderne) muziek ge�nspireerd op de Jazz.

De Afro Amerikaanse jeugd: deze groep was in het begin huiverig voor de jazz, bang dat het hun "slechte" reputatie bij de blanken nog verder zou schaden maar omarmde de muziek in een iets later stadium. De jongeren gingen uit en genoten ook, ondanks de segregatie waardoor ze niet alle clubs en danszalen konden bezoeken, van deze nieuwe manier van tijdverdrijf. Ze ontwikkelden een nieuwe dansstijl; "Jookin", deze dansstijl vergde een hoge mate van lenigheid en bracht vernieuwing in de heersende manier van recreatief dansen. Een andere manier van dansen was de cakewalk, vier paren liepen in een vierkante vorm en op de hoeken werden er improvisaties gedanst, vaak spottend als persiflage op de blanke dans, het paar dat het beste danste kreeg een "cake". Daarnaast won het tapdansen terrein en werd zelfs tot kunst verheven. Deze opleving binnen de dans reflecteerde het optimisme wat was ontstaan onder de Afro Amerikaanse migranten in de Noordelijke steden.

Traditionalisten: ook onder de Afro Amerikaanse bevolkingsgroep bevonden zich traditionalisten die zich zorgen maakten over de invloed van Jazz op de jeugd. Ze hadden op veel manieren hetzelfde standpunt als de blanke traditionalisten. De Blues was door de "Black Church" nooit erkend of goedgekeurd, in tegendeel, het was goddeloze muziek. De jongeren die de "Jook-Joint" bevolkten vertoonden in de ogen van deze kerk ook afkeurenswaardig gedrag, de jazz zelf werd echter iets minder scherp veroordeeld dan haar voorloper de Blues. Afro Amerikaanse kranten zoals de New York Age en de Chicago Defender veroordeelden de Jazz net zo scherp als hun blanke opponenten; Jazz verziekte de moraal van de jeugd. Daarnaast uitten muziekleraren en koorleiders zich negatief over de jazz ze waarschuwden jonge mensen tegen het spelen van jazz of het genieten van jazz. De meeste Afro Amerikanen maakten zich echter vooral zorgen over de impact die de jazz zou hebben op het imago van hun gemeenschap die zich bevond in een door blanken gedomineerde wereld.

Schrijvers: in de literatuur ontstond een stroming die de "New negro" omschreef. Dit was de geleerde, trotse Afro Amerikaan die bevrijdt was van Jim Crow en die leefde in een grote Afro Amerikaanse gemeenschap. Veel schrijvers verheerlijkten de Afro Amerikaanse cultuur zoals de "slang", de manier van dansen en de blues. Dit gaf de Afro Amerikanen een idee van hun eigen identiteit. Dit leverde een hoop kritiek van twee kanten; 1. De groep critici die geloofde dat deze literatuur alleen maar positieve effecten had voor de blanken, omdat die er geld aan verdienden en de boeken (konden lezen) lazen. 2. De elitaire traditionalisten die geshockeerd waren door de manier waarop de volkscultuur en de blues gebruikt werden.

Musici: de Afro Amerikaanse musici ondervonden veel discriminatie. Het was vaak moeilijk om werk te vinden en voor het werk wat ze konden krijgen kregen ze weinig uitbetaald. Daarnaast mochten ze vaak wel spelen voor een blank publiek maar zich ermee mengen was uit den boze. ��n op de vijf dansers uit die tijd was trouwens Afro Amerikaan. Vaak moesten ze spelen in de black-and-tans waar muziek voor Afro Amerikanen door Afro Amerikanen werd gespeeld. Wat ook een absoluut gemis was voor de Afro Amerikaans musici was het gebrek aan sturing binnen de muziek. Waar ze wel begeleid werden was in het illegale circuit, gangsters functioneerden vaak als begeleiding.

Bij de Vaudeville, carnival en minstrel shows vonden de meeste musici werk. Door het reizen door het land kwamen de Zuidelijke musici in contact met de Afro Amerikaanse bandleiders in het Noorden. In de platenindustrie was het al niet anders, het duurde lang voordat Afro Amerikanen de mogelijkheid kregen om hun muziek op te nemen. Voor 1920 bestond er nog geen ��n op opname van Afro Amerikaanse musici. Doordat Sophie Tucker ziek werd kreeg Mamie Smith de mogelijkheid om als eerste zwarte muzikant een opname te maken. Het werd direct een bestseller en er ontstond een markt voor Afro Amerikaanse muziek. De Afro Amerikanen door het hele land kochten platen, in de armste tak van de Afro Amerikaanse bevolking bezat 30% van de huishoudens in de Mississippi Delta een hand gestuurde platenspeler. (in 1930) Er kwam ook scholing voor de Afro Amerikaanse muzikanten, deze was alleen vaak gericht op de klassieke Europese traditie en daar was geen werk te vinden voor de net opgeleide muzikanten. Hierdoor eindigden ze dus toch in de Jazz muziek, Jazz werd de "zwarte" klassieke muziek.

Afro Amerikanen in het algemeen: uiteindelijk werden al deze aparte groeperingen binnen de Afro Amerikaanse gemeenschap overbrugd door een groeiend saamhorigheidsgevoel. Door verstedelijking van de Afro Amerikaanse gemeenschap ontstonden er grote voordelen voor ieder, levens-, en uitvaartverzekeringen, banken, broeder organisaties en kerken ontstonden snel en vormden een financieel en sociaal netwerk. Jazz heeft hier ook aan de overbrugging van de verdeeldheid bijgedragen. De musici speelden in op de verdeeldheid qua smaak van deze groepen en maakten een mix van alle smaken. Hierdoor kwamen veel leraren, schoolhoofden en muziekdocenten toleranter tegenover de Jazz en het onderwijs in deze muziekstroming te staan. In 1930 zou ook de weerstand van de ouders tegen de Jazz weg zijn, aldus muzikant Ralph Brown.

Terwijl de reputatie van de Jazz groeide had het inmiddels ook de status als symbool voor de Afro Amerikaanse expressie, kracht en hoop verkregen. Trots, vaag Afrikaans in haar swingende ritmes en "moaning ecstasy", zo was Jazz als symbool voor de Afro Amerikaanse gemeenschap. Jazz bracht de mensen samen in de danszalen waar het publiek door de Jazz, tezamen met de alcohol, het eten en het dansen tot een gemeenschap werd, het stimuleerde de Afro Amerikanen tot het vormen politiek actieve buurtgroeperingen. Populaire jazzbands traden op op vele sociale evenementen, benefietconcerten en andere samenkomsten die georganiseerd werden door de NAACP, the Urban League en politieke partij van Raymond Jones in Harlem en William Dawson in Chicago. Voor 2 decennia zou Jazz de belangrijkste vorm van expressie zijn en een protest voor civiele en economische rechten.

Jazz als symbool voor vrijheid en verzet

Het optimisme van de Afro Amerikaanse buurten werd echter diep ondermijnd door het groeiende racisme. De buurten vervielen tot Ghetto's, de banken en verzekeraars verstoten hun Afro Amerikaanse klanten systeem matig. Daarnaast was discriminatie bij het vinden van een baan schering en inslag. Blanke werkgevers weigerden Afro Amerikanen in dienst te nemen. De georganiseerde misdaad werd hierdoor de grootste werkgever voor de Afro Amerikanen. Het produceren en smokkelen van alcohol of "running the numbers" in illegale loterijen vormden werkgevers voor de jonge Afro Amerikaanse mannen. Terwijl politie agenten de andere kant opkeken wortelde de misdaad en corruptie zich in Harlem en vervuilde de samenleving. De leefkwaliteit kelderde enorm en in 1930 concludeerde een studie dat de gezondheidszorg in Harlem veel slechter was dan die in de Mississippi Delta, kinderen, ouderen en zieken leden onophoudelijk onder deze omstandigheden.

Ondanks dat alles bleef de Jazz muziek staan voor het optimisme van de Afro Amerikaanse samenleving, maar ook de muziek zelf kreeg het te verduren van vooroordelen en discriminatie. Gangsters zoals Owney Madden en Ralph en Al Capone boden werk aan de Afro Amerikaanse musici in hun clubs. Deze mannen waren behalve de werkgevers ook angstaanjagende dictators die hun werknemers slecht behandelde. Uitbarstingen van geweld in de clubs waren schering en inslag en dat beangstigde de musici en dansers die slachtoffers werden van chantage. Voorbeeld: een handlanger van Madden dreigde een muzikant uit de cotton club dood te schieten als hij niet direct met de band in een andere club mee zou gaan spelen. De jazz musici konden pas aan deze criminaliteit ontsnappen in 1933 toen de "prohibition" werd opgeheven.

Terug<<

Hosted by www.Geocities.ws