New Orleans wordt vaak genoemd als bakermat van de jazz, of dit geheel juist is valt aan te vechten daar de jazz door grote en kleine gebeurtenissen is ontstaan en tot ontwikkeling gebracht, wel staat vast dat de eerste jazzmuzikanten het levenslicht zagen in deze stad. De orkestrale jazz kwam hier tot ontwikkeling. Een geijkte New Orleans band had de volgende bezetting: trompet/cornet, klarinet (later ook saxofoon), trombone, piano, banjo/gitaar, tuba/bas en drums.
Een voornaam stijlkenmerk van deze muziek (wat overigens ook kenmerkend is voor jazz in het algemeen) is de nadruk op de zwakke maatdelen van de klassieke muziek, de tweede en vierde tel (in de vierkwartsmaat), ook wel after beat, off beat of back beat genoemd.
De blazers hadden als kenmerk improvisatie, vaak speelde de trompet/kornet de melodie terwijl de andere blazers die omspeelden. Een vorm van polyfonie. Het soort improvisatie beperkte zich tot omspeling van de melodie en akkoorden of het spelen van gebroken akkoorden.
De rimte sectie ondersteunde dit door voor een strakke fundering te zorgen. De piano/gitaar/banjo speelden in four beat, de tuba/bas in two beat. Behalve in clubs en uitgaansgelegenheden werd jazz ook gespeeld op bijv. begrafenissen en op straat. Het beeld van de jazz muzikanten die op straat spelen is overigens een sterk geromantiseerd beeld van het New Orleans uit die tijd.
|
