Herman van Veen
Weet je nog?
(H. Lodeizen)
Weet je nog...?
Toen de wind de bomen tergde
en hen de mantels van het lichaam trok,
dat wij samen
-de regen kletterde bij stromen-
schuilden
en jij zo schrok toen ik je zei
dat dit het einde was
en voorgoed onze wegen zouden scheiden.
"Mijn arm kind, 't is droevig,
maar het moet,
beter is het heen te gaan."
Ik zweeg en jij schreide.
Weet je nog...?
Toen mijn hand de jouwe zachtjes drukte,
dat jij spoedig zou zien
dat ik niet de beste was
en dat jij door je tranen lachte en zei:
"Misschien..."
Nu is het herfst opnieuw
en regen, maar
alleen schuil ik onder het lover,
denk aan jou
en ween...
Weet je nog...?
