Bij gelijk welke combinatie tussen planten moet er steeds voor gezorgd worden dat de plant op de voor haar ideale standplaats staat. Zoniet –en dit spreekt voor zich- zal de plant nooit haar optimale groei bereiken.

Voor de combinatie tussen bodembedekkers en solitairen betekent dit specifiek dat de bodembedekkers niet of slechts moeizaam de voorziene ruimte zal vullen. De solitair op zijn beurt zal ook nooit zijn hoogtepunt bereiken en misschien wel staan kwijnen. Dit is natuurlijk onaanvaardbaar aangezien net deze solitair de blikvanger is.
Steeds de juiste plant op de juiste plaats is een gegeven waar ik bij het maken van dit proefschrift meermaals heb (moeten) rekening mee houden.

Ook is dit gegeven belangrijk voor de combinatie ; planten met dezelfde standplaatseisen zullen steeds samen een natuurlijk geheel vormen.

Bij het maken van dit proefschrift heb ik ondervonden dat over het bodembedekkers op zich was heel wat documentatie voorhanden is.
Informatie over solitairen daarentegen was al heel wat minder courant te vinden.
En tja, over de combinatie tussen beide groepen was (bijna) niks te vinden.
De lijsten die eerst als illustratief bedoeld waren en ook veel minder uitgebreid, zijn op de duur toch geëvolueerd tot een volwaardig onderdeel.
Per situatie ontstond een lijst van bodembedekkers en een lijst van solitairen. Dan moest nog de combinatie gemaakt worden ditmaal rekening houdend met de uiterlijke kenmerken van de planten onderling. En zo kom je dan tot de conclusie bijvoorbeeld dat sommige solitairplanten een zo danig sterke habitus op zichzelf hebben dat de bodembedekker slechts louter ‘ondergrond’ is. In andere situaties neemt de bodembedekker een grotere rol op zich.