Angelo Branduardi: Ik had altijd al muzikale gasten op mijn platen, maar toen kreeg ik het idee om met gastcomponisten te werken. Sommige ken ik al heel lang. Iemand als Roberto Vecchioni is in Itali� heel bekend. Een andere is Paula Palottino. Ook al schreef zij een aantal hits, waaronder de grootste van Lucio Dalla, het was jaren geleden dat zij nog iets had gedaan. Zij keerde terug naar haar echte job: professor. Ik heb haar gevraagd en zij deed het heel graag.
Je gebruikte altijd al traditionele folkelementen in je muziek. Twintig jaar geleden was dat modieus,
maar toen een hele tijd uit den boze. Nu kan het weer. Vreemd toch?
Branduardi: Om te lachen, ja. Het is hetzelfde met mij uitzicht: vroeger zag ik er zeer 'in' uit,
dan een hele tijd a-modieus en nu noemen ze het 'grunge'!
E�n van de songs, "Fou de love", op deze plaat is ge�nspireerd op "De naam van de roos" van Umberto Eco.
Branduardi: Het is een linguistisch experiment dat gebaseerd was op het mengelmoesje dat ��n van de monniken
uitkraamde. Maar "Domenica e lunedi" grijpt qua theme eveneens terug op goede oude
Horatio's Carpe diem. De titelsong refereert heel duidelijk aan "Pluk de dag". Je moet niet teveel over het verleden of de toekomst
denken. Anders vergeet je het heden. Geef zoveel je kan aan de mensen die erom vragen want na zondag komt maandag.
Deze plaat is ook lichter van toon dan eerder werk, niet?
Branduardi: Ik weet niet echt wat ik doe. Artiesten die over zichzelf moeten spreken, vertellen
wat zij vanzichzelf eigenlijk niet weten. Je wordt met een muzikaal gevoel geboren en daar is niks programmatisch aan. Natuurlijk realiseer je je achteraf dat
er een draad door de songs loopt, maar dat is onbewust. Intervieuws zijn voor mij als een bezoekje aan de psychiater en ik moet er niet voor betalen.
Je ontdekt door formulering bepaalde zaken over jezelf. Ik hoef dus nooit naar de psycho-analist te gaan!
De plaat wordt afgesloten door een klein, mooi gedicht Un Angelo del cielo dat door Branduardi's vrouw, Louisa Zappa (geen familie van Frank!)
geschreven werd. Het is een impressionistisch stukje dat de verwondering uitdrukt. Er staan geen werkwoorden in, alleen maar een reeks beelden.
De violen erna zorgen voor een klein beetje melancholie, meteen ook mooi om een plaat te eindigen.