Hazırlanmış bir hayatın var mı gelecek için? Yoksa o hayatı benim gibi kendin mi  
		hazırlamak zorundasın? Peki ne yapacağız şimdi? Ne yapacağız şimdiden itbaren? 
		Ne yapmamız gerek? Ne yapmak zorundayız? Çekebilir misin sen bunca ağırlığı? Peki ben
		çekebilir miyim bunca ağırlığı? Yeter mi ki gücüm? Gerçekten uğraşsam olurmu sence? 
		
			Gelecek zor geliyor. Yarını istemiyorum. Dünü de sevmiyorum, bugünü de. Ama yer 
		yüzünde neyi sevebiliriz ki? Sevilebilecek birşey olduğunu sanmıyorum. Sen neyi 
		sevebileceğini düşünüyorsun? Hiç boşuna yorulma çünki, hiçbir şeyi tam anlamıyla, ömür
		boyu sevemeyeceksin. Kendini kandırma, anlık yaşa gerisini siktiret. Anlaya bilirmisin 
		sen beni, anlayabilirmi diğerleri? Hayır. Cünki ben kendimi tanımazken, kimse de beni 
		tanıyamaz. Aslında bu olayı sevmiyorda değilim. Kimsenin tanımadığı, anlamadığı, düşünmediği
		ve bundan sonra düşünmeyeceği, istese de sevemeyeceği birisi olmak. Ama hala beni seven 
		ve düşünen insanlar var. Onlar ortadan kalksa kötü de olmaz. Daha az düşündürürler 
		insanlar belki beni. Düşünmek istemiyorum. Çabuk bıktım. Uyumak ne iyi olur şimdi,
		bir kaç yıl da olsa uyusam. Uyandığımda yer-gök değişir belki. Ama uyunmaz ki...

														aLice
													[email protected]