Bırakın onları. Çivilemeyin tahtalara, yapıştırmayın duvarlara. bırakın da sarsınlar. 
	Hepinizi, bütün kalbi atan yaratıkları, tüm dünyayı sarsınlar bir sarmaşık gibi.
    Öyle kucaklamaya hasret kalmışlar ki sizi, sıkıp ruhunuzu bile alabilirler bedeninizden. 
    Sevsinler sizi, tutsunlar, okşasınlar, sevişsinler...
			Sadece ikisi bütün insanlara. Yeter ki anlaşılıp, özgür bırakılsınlar. Onlar beynimden
    dışarı fırlamak isteyen bir çift el sadece. Ne olur çakmayın kafama o kurtlu tahtalarınızı da 
    çıkıp sarsınlar sizi. Anlamsızca, mantığa sığmadan, aptalca dolansınlar ve korkmadan dokunsunlar.
	Rahat bırakın, engellemeyin, çığ gibi büyüyerek yaşasınlar. 
			Kesmeyin, koparmayın kimsenin ellerini. Gangren bile olsalar kesmeyin onları. Bırakın siz
	olarak ölsünler. Öylece kalsınlar, çürüyüp de düşsünler. Kolunuzu da sarıp, omzunuza kadar ulaşsınlar.
	Ama kestirmeyin sizin olarak kalsınlar çürümüş de olsalar.

																			aLice
																		[email protected]