Rüzgardan kuytaklar yaprakları yutuyor, ağaçlar yaşlanıyor bu sevginin, hoşgörünün ve anlayışın
      sürülmüş olduğu yerde. Kargalar bile terk ediyor bizi Tıpkı Seningibi. yannızlık yüzümüzden aşırı 
      çekiyor kıldan yorganını büyük bir zevkle. Bunalıyor ve bunuyoruz herzamanki gibi hızla. Burnumuz akıyor.


                Farklaşıyoruz giderek aynılığın içinde. Gömülüyoruz mutsuzluğa boğulabilecek kadar.

                Ama çocuklar hala aynı duyarsız ve mutlu. Umarımki hiç değişmezler. 
        Büyükdükçe öğreniyoruz. Öğrendikçe aslında nekadar az bildiğimizi fark ediyoruz. öğrendikçe unutuyoruz.
 
                Çocukluğu unutuyoruz, oyun oynamayı, mutlu olmayı, ağlamayı, annemizi sevmeyi, hepsini...

								                        aLice
										[email protected]