Data Computer's House

บนข้อมือเจนกิสคานมีเหยี่ยวเกาะอยู่ตัวหนึ่ง ในสมัยนั้นนกชนิดนี้ถูกฝึกให้ล่าสัตว์ เมื่อเจ้าของออกคำสั่งคำเดียว มันก็จะบินร่อนในอากาศมองหาเหยื่อ ถ้าเห็นกวางหรือกระต่าย มันจะโฉบลงมาโดยรวดเร็วฉับพลัน

ตลอดวัน เจนกิสคานและเพื่อน ๆ ไม่พบสัตว์ป่าเลย ตกเย็นกลับบ้าน เจนกิสคานขี่ม้าชมป่า เขารู้จักทางอย่างดี ขณะเพื่อน ๆ เลือกทางสั้น เขาเลือกทางยาวผ่านหุบเขา 2 ลูก วันนั้นอากาศร้อนมาก เขากระหายน้ำ นกเหยี่ยวบินจากข้อมือเขา มันรู้ทางกลับบ้าน

เจนกิสคานขี่ช้า ๆ ไปตามทาง จำได้ว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นลำธารน้ำใสแถวนั้น เขาต้องการหามันให้พบ ในฤดูร้อนลำธารส่วนใหญ่บนเขาจะแห้ง ในที่สุดเขาดีใจสังเกตเห็นน้ำหยดลงมาจากขอบหิน ลำธารน้ำจะต้องอยู่สูงขึ้นไป

เจนกิสคานกระโดดลงจากม้า หยิบถ้วยเงินใบเล็กจากกระเป๋าเดินทางมารองน้ำที่ไหลลงมาอย่างช้า ๆ กว่าน้ำจะเต็มถ้วยใช้เวลานานทีเดียว เขาหิวน้ำเหลือเกิน ในที่สุดน้ำเกือบเต็มถ้วย เขายกมันขึ้นแตะริมฝีปาก กำลังจะดื่ม ทันใดนั้นเอง มีเสียงลมดังหวือในอากาศ ถ้วยถูกจิกหล่นจากมือ น้ำหกกระจายบนพื้นดิน เขามองขึ้นฟ้า ดูซิว่า ใครทำสิ่งอันไม่พึงปรารถนานี้ มันเป็นเหยี่ยวสัตว์เลี้ยงของเขาเอง บินวนไปวนมาสองสามรอบ แล้วลงเกาะบนหินใกล้ลำธารน้ำ

เจนกิสคานก้มตัวหยิบถ้วยขึ้นมารองน้ำใหม่ คราวนี้เขาใช้เวลาไม่นาน พอน้ำถึงครึ่งถ้วย เขายกมันขึ้นแตะริมฝีปาก เหยี่ยวก็โฉบลงมาจิกถ้วยหล่นจากมือ เขาโกรธมาก รองน้ำใหม่ นกไม่ยอมให้เขาดื่มอีกเป็นครั้งที่ 3

เจนกิสคานโกรธสุดขีด เขาร้องเสียงดังว่า “มันกล้าบ้าบิ่นจริง ๆ! ถ้าข้าจับมันได้ ข้าจะบีบคอมัน!” แล้วเขารองน้ำใหม่ คราวนี้ก่อนดื่มเขาชักดาบเตรียมไว้ บ่นพึมพำว่า “เจ้าเหยี่ยว มาเลย! นี่เป็นครั้งสุดท้าย!” พูดยังไม่ทันจบ เหยี่ยวบินลงมาจิกถ้วยหล่นจากมือ เขาฟันนกขณะบินขึ้น มันบาดเจ็บ มีเลือดทะลัก นอนรอความตายที่ปลายเท้าของเขา ๆ อุทานว่า “สมน้ำหน้า!”

เมื่อเขามองหาถ้วย ปรากฏว่ามันตกอยู่ในซอกหิน มือเอื้อมไม่ถึง เขาตั้งใจเด็ดเดี่ยวว่า “อย่างไรก็ตาม ข้าจะดื่มน้ำในลำธารให้ได้” เขาปีนขึ้นหินผาสูงชันด้วยความยากลำบาก ยิ่งออกกำลังมากเพียงใด ก็ยิ่งกระหายน้ำมากเพียงนั้น ในที่สุดเขามาถึงแอ่งน้ำ แต่ในน้ำมีงูตายอยู่ตัวหนึ่ง เป็นงูที่มีพิษร้ายแรงที่สุด เขาลืมความกระหายน้ำ คิดถึงนกนอนอยู่ข้างล่างกำลังจะหมดลมหายใจ เขาร้องไห้รำพันว่า “เหยี่ยวได้ช่วยชีวิตข้า มันเป็นเพื่อนแสนดีของข้า ๆ ได้ตอบแทนความกตัญญูรู้คุณของมันด้วยการฆ่ามัน”

เขารีบตะเกียกตะกายลงจากหิน อุ้มนกขึ้นมาอย่างอาลัยอาวรณ์ วางมันในกระเป๋าเดินทาง กระโดดขึ้นม้า รีบกลับบ้าน วิเคราะห์เหตุการณ์ว่า “วันนี้ข้าได้รับบทเรียนแสนเศร้าในชีวิต อย่าตัดสินใจหรือทำสิ่งใดในความโกรธ”

ในชีวิตหลายครั้งเราเป็นคนอกตัญญู
เราตอบแทนพระคุณของพระเยซูคริสตเจ้า
ผู้ไถ่บาปเราบนไม้กางเขนอย่างเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส
จากการเป็นทาสของปิศาจมาเป็นบุตรของพระเป็นเจ้า
ด้วยการทำบาปเพิ่มขึ้น

เวลาโกรธ เราไม่ควร พูด คิด หรือทำสิ่งใด
ผลลัพธ์จะกลายเป็นผลร้ายเสมอ
จงสงบสติอารมณ์ ด้วยการสวด ‘บทเชิญเสด็จมาพระจิตเจ้าข้า’
ขอความสว่างจาก พระเป็นเจ้า ผู้ทรงสรรพานุภาพ