นักบุญกาเยตัน
ฉลองวันที่ 7 สิงหาคม
กาเยตัน เกิดที่ธีเอน (วีเซนซา) แม้เกิดจากครอบครัวมีสกุลสูง แต่ท่านก็ดำรงชีพอย่างยากจน และรักคนจนเป็นพิเศษ ท่านได้เป็นเลขานุการของพระสันตะปาปาจูลิอุส ที่ 2 ความศรัทธาของท่านเป็นที่น่าสังเกต
ท่านกล่าวว่า เมื่อใครรักพระเป็นเจ้า ทุกสิ่งทุกอย่างก็เบา ท่านเคยใช้นิ้วก้อยเพียงนิ้วเดียวยกลูกทุ่มน้ำหนักก้อนใหญ่ๆ ได้สบาย
คืนวันคริสต์มาสคืนหนึ่ง พระกุมารเจ้าทรงประจักษ์แก่ท่าน ท่านจึงมีความศรัทธาเป็นพิเศษ ในโอกาสสมโภชพระคริสตสมภพเป็นประจำทุกปี ท่านชอบประดับประดาถ้ำพระกุมารอย่างประณีต
แม้ว่าจะเป็นพระสงฆ์แล้วก็ตาม แต่เพราะอยากจะเจริญชีวิตที่เคร่งครัดเข้มงวดยิ่งขึ้น จึงได้สมัครเข้าเป็นนักบวชในคณะโอราตอรีโอ เดล ดีวีโน อะมอเร ที่เมืองเยโนวา เมื่อวันที่ 26 ธันวาคม 1497
นักบุญกาเยตัน มุ่งมั่นที่จะเสริมสร้าง ปลุกความรักต่อพระผู้เป็นเจ้า และความรักเมตตาต่อบรรดาพี่น้องให้ร้อนแรง มีชีวิตชีวายิ่งขึ้น ท่านจึงได้สร้างโรงพยาบาลสำหรับคนป่วยที่รักษาไม่หาย ผลงานของท่านได้เป็นแบบอย่างให้บรรดาผู้ใหญ่ในพระศาสนจักรหลายๆ องค์ได้นำเอาไปปฏิบัติ ได้ร่วมกันปฏิรูปปรับปรุงพระศาสนจักร
กาเยตันได้ตั้งคณะดีวีนา ปรอวีเดนซีอา หรือที่เรียกกันทั่วๆ ไปว่าคณะเธียติน ซึ่งได้ตอบสนองความต้องการ และความจำเป็นของพระศาสนจักรเวลานั้น พวกเขาได้ใช้ชีวิตร่วมกันเหมือนกับพวกฤาษีต่างๆ ใช้ชีวิตอย่างยากจน จริงๆ ท่านกาเยตันกล่าวว่า ผู้ที่เลี้ยงนกเล็กๆ และบำรุงดอกซ่อนกลิ่นตามทุ่งได้ ผู้นั้นจะไม่ทรงบำรุงเราหรือ? จนเกิดคำกล่าวกันจนติดปากว่า เจริญชีวิตอย่างพวกเธียติน และทำงานแพร่ธรรมในหลายรูปแบบด้วยกัน มีชีวิตภายในที่เอาจริงเอาจังมาก
นักบุญกาเยตัน เป็นพระสงฆ์ที่มีใจร้อนรนมาก ท่านได้ช่วยเหลือพยาบาลคนป่วยที่เป็นโรคติดต่อ ที่สุดท่านก็ล้มป่วยลงเพราะทำงานหนัก แพทย์แนะนำให้ท่านนอนบนฟูก แต่ท่านกล่าวว่า "พระมหาเยซูเจ้า ต้องสิ้นใจบนไม้กางเขน ส่วนฉันได้ตายบนขี้เถ้า ก็นับว่าดีกว่าพระองค์แล้ว" ท่านก็ได้คืนลมหายใจ และดวงวิญญาณแด่พระเป็นเจ้าในวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ.1547
ข้าแต่พระเป็นเจ้า ขอให้ท่านนักบุญกาเยตัน ได้ช่วยสอนเราให้รู้จักรื้อฟื้นปรับปรุงตัวเราให้ร้อนรนในการแพร่ธรรม ด้วยแบบอย่างที่ดี รักและรับใช้ผู้ที่ต่ำต้อย คนด้อยโอกาสอย่างจริงใจ เพราะนั้นคือการรักและรับใช้พระเจ้า พระบิดาของข้าพเจ้าทั้งหลาย
St.Cajetan
Feastday: August 7
In 1523, the Church was in sad shape. People could not get the spiritual nourishment they needed from the large numbers of uneducated and even immoral priests who took their money but returned nothing. When good priests and laypeople turned to the hierarchy for help, they found leaders at best apathetic and indifferent to their concerns.
How should a good Catholic respond to this situation? We all known how Luther and others responded -- by splitting away from the Catholic Church when their pleas went unheard.
Cajetan took a different route. Just as concerned as Luther was about what he observed in the Church, he went to Rome in 1523 -- not to talk to the pope or the hierarchy but to consult with members of a confraternity called the Oratory of the Divine Love. When he had first come to Rome many years before, he had felt called to some unknown great work there. A few years later he returned to his hometown of Vicenza -- his great work seemingly unrealized. He had however studied for the priesthood and been ordained and helped re-establish a faded confraternity whose aims were promoting God's glory and the welfare of souls.
In the years he had been gone from Rome, he had founded another Oratory in his home town and Verona where he had promoted spiritual life and care for the poor and sick not only with words but with his heroic example. He told his brothers, "In this oratory we try to serve God by worship; in our hospital we may say that we actually find him." But none of the horrors he saw in the hospitals of the incurables depressed him as much as the wickedness he saw everywhere he looked.
In his former confraternity, he found other clergy who felt the way he did. They didn't want to split off from the Church, they wanted to restore it. So they decided to form an order based on the lives of the apostles in the hopes that these lives would inspire them and others to live holy lives devoted to Jesus. In order to accomplish this they would focus on moral lives, sacred studies, preaching and pastoral care, helping the sick, and other solid foundations of pastoral life. This new order was known as Theatines Clerks Regular because it was an order of the regular clergy and because a bishop known as Theatensis was their first superior general (although Cajetan is considered the founder).
Not surprisingly, they didn't find thousands of formerly greedy and licentious priests flocking to their door. But Cajetan and the others persevered even in the face of open opposition from laity and clergy who didn't want to reform. It was his holy example that converted many as well as his preaching.
Worn out by the troubles he saw in his Church and his home, Cajetan fell ill. When doctors tried to get him to rest on a softer bed then the boards he slept on, Cajetan answered, "My savior died on a cross. Let me died on wood at least." He died on August 7, 1547.
In His Footsteps Do you have concerns about the Church or about certain people in power in the Church? Have you ever thought of leaving the Church because of these concerns? What positive steps could you take instead of splitting from the Church to help promote holiness and love of God and others?
Prayer: Saint Cajetan, when we see things that trouble us in our Church, help us to continue to love her. Guide us to the positive steps we need to take to work within the Church for renewal. Help us to be examples of holiness to all. Amen
|
