ชีวิตวัยเด็ก...

ชีวิตวัยเด็กก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ เก็บกดไปวันๆ เหอๆๆ แต่ก็เป็นเด็กว่านอนสอนง่ายนะ แย่อยู่อย่างเดียว ขี้เกียจไปโรงเรียนม๊ากกกกก มากกกกกกเลยล่ะ -___-'

ชีวิตวัยเด็กของเราเริ่มต้นขึ้นที่บ้านหลังนี้....เท่าที่จำได้ บ้านหลังนี้มีอายุยืนยาวมาก หลายสิบปีแล้วล่ะ ดูสภาพก็คงบอกได้อยู่แล้วว่ามันเก่าแสนจะเก่า โทรมแสนจะโทรม แต่มันกลับเป็นบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย เป็นสวรรค์ของเราเลยล่ะ ที่บ้านหลังนี้มีทั้งครอบครัว มีของกิน มีขนม มีหนังสือ มีฯลฯ ขอแค่นี้ก็พอแล้ว =D ไม่ต้องมากมายเลย ถึงต่อมาจะย้ายไปบ้านหลังใหม่ก็ไม่เคยลืมบ้านหลังนี้เลย รักเป็นที่สุดดดดดดดดดดดดดดด

มองรูปนี้ทีไรก็อดยิ้มไม่ได้ เป็นรูปมห่าม๊ากำลังป้อนข้าวให้เรา แล้วป่าป๊าก็ถ่ายรูปให้ สมัยนั้นบ้านเรายังต้องทำมาหากินตัวเป็นเกลียวอยู่ (ก็เรามีพี่น้องตั้ง 9 คน) ชีวิตก็เลยดำรงกันแบบเรียบง่าย จำได้ว่าแต่ละวันไม่เกี๊ยวน้ำก็เกาเหลา ไม่เกาเหลาก็เกี๊ยวน้ำ วนเวียนกันอยู่แค่นี้ จนหน้าจะกลายเป็นเกี๊ยวไปแล้ว -__-' แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ เพราะแม่บังคับป้อน อิอิ ตอนนั้นไม่ชอบเลย เพราะไม่อยากกินข้าว แต่พอโตมาแล้วอยากอ้อนให้แม่ป้อนข้าวให้กินอีกจัง (แม่จะได้เตะให้น่ะสิ หุๆๆ) พูดถึงแม่แล้วเรารู้สึกชื่นชมท่านมากนะ เพราะท่านเป็นผู้หญิงที่เก่งมากๆเลย ฟังชีวิตท่านแล้วรู้สึกทึ่งจริงๆ เป็นเราๆคงทำไม่ได้แน่ๆเลย.....รักแม่จัง =D

กับพี่สาว...โขวโบกว่าเป็นอะไรที่จงเกลียดจงชังกันมากในสมัยเด็กๆ เพราะแต่ก่อนเราจะทำตัวดี ส่วนพี่จะทำตัวเก แม่เลยชอบชมเราแล้วก็ด่าพี่ ไปๆมาๆมันเลยเกลียดเราซะนี่ แต่ก่อนพี่เราวีนแตกมากนะ เกลียดมันจริงๆเลย นิดๆหน่อยๆก็วีน เคยโกรธกันถึงขนาด 4 ปีไม่พูดกันเลย แต่อยู่บ้านเดียวกันนะ นอนห้องเดียวกันด้วย คิดดูดิ ทำได้ไงเนี่ยะ??? หลังๆแม่ทนไม่ได้แล้วกะนังสองคนนี้เลยบังคับให้ดีกัน พอดีกัน...ช่วงนั้นก็เป็นช่วงที่เราต่างโตๆกันแล้ว ก็เลยตัดนิสัยงี่เง่าแบบเด็กๆไปซะ กลายเป็นว่าสนิทกันมากกกกก เข้ากันได้ดีสุดๆ จนทุกวันนี้กลายเป็นสองพี่น้องชู้ชื่นไปแล้ว มีอะไรเราก็จะปรึกษาพี่สาวตลอด เพราะทั้งบ้านมีเป็นผู้หญิงกันอยู่ 2 คน (ไม่นับแม่นะ) นอกนั้นพี่ชายหมดเลย 7 คน ก็เลยรักกันยิ่งกว่าเดิม ทั้งๆที่เด็กๆไม่เคยคิดว่าจะชอบมันได้เล้ยยย พี่เราเนี่ยะ

ตอนเด็กๆเราก็เป็นเด็กรักสงบนะ จะไม่ชอบเอะอะมะเทิ่งกะใคร ชอบนั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่คนเดียว นั่งเล่นอะไรของเราไปตามเรื่อง แล้วก็ชอบที่จะมีโลกส่วนตัว จินตนาการสุดขอบ บ้าๆบอๆไปวันๆ อีกอย่างนึงที่ชอบมากก็คือ วาดรูป รู้สึกจะเป็นกิจกรรมอย่างแรกที่เราเริ่มทำนอกเหนือไปจากการกิน นอน อาบน้ำ ก็จาโดนแม่ตีบ่อยมากเลยอ่ะ เพราะใช้กระดาษเปลืองมาก แม่เลยต้องเตือนบ่อยๆว่าพ่อเราไม่ใช่อธิบดีกรมป่าไม้ด้วยไม้เรียว เหอๆๆๆ แต่ก็ไม่เข็ดหรอกนะ ก็ยังวาดต่อไปเรื่อยๆนั่นแหละ ก็มันเซ็งนิน่ะ วันๆเป็นเด็กอ่ะนะ ไม่มีอะไรทำ พี่สาวมันก็เกลียดเรา พี่ชายมันก็ขี้แกล้ง (โปรดดูรูประกอบ) สรุปแล้วเราเลยชอบอยู่ของเราคนเดียวไปซะ.....

พอเริ่มเข้าโรงเรียนได้นะ โห...อยากตาย... ไม่รู้ทำไมนะ เหมือนๆว่าเราจะเกิดมาเพื่อไม่อยากไปโรงเรียน ไปแล้วเข้ากะเพื่อนไม่ได้เลย โดนแกล้งโดนล้อประจำ เพราะแต่ก่อนเราตัวสูงกว่าชาวบ้านเค้า เพื่อนมันก็จะล้อกันว่าเป็นเปรต เป็นนางยักษ์อะไรของมันก็ไม่รุ ใครว่าเด็กบริสุทธิ์ ไม่จริงเสมอไปหรอกนะ แถมเด็กยังเป็นวัยเดียวที่สามารถทำร้ายคนอื่นได้โดยไม่มีความผิด อยุติธรรมดีไหมล่ะ ก็ด้วยเหตุนี้เราเลยไม่เป็นที่ยอมรับของคนอื่นๆ แถมอาจารย์ก็ยังไม่เห็นใจเรา ร่วมล้อเราด้วยอีกแรง โห เจ็บใจมากนะ เจ็บใจจริงๆ ตอนนั้นแบบว่า...โรงเรียนนี่คือนรกสำหรับเราเลย เพราะทุกคนเห็นเราเป็นตัวตลกไปหมด ก็เลยไม่ชอบไปเรียนตั้งแต่นั้น ซึ่งปัจจุบันนี้ก็ยังแก้ไม่หายเลยล่ะ...แย่จัง... -_-'

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น เราก็กัดฟันเรียนจนจบชั้นป.6 จากร.ร.สหะพาณิชย์มาได้ ตอนจบโล่งอกโล่งใจมาก เพราะถึงเวลาแล้วที่เราจะทิ้งความขมขื่นไว้เบื้องหลัง ก้าวไปสู่ที่ใหม่ซะที ซึ่งจะเป็นตายร้ายดียังไงก็คลิกกันไปดุได้ที่ ช่วง Teenage นะจ๊ะ =D