หลายวันที่ผ่านมาเครียดมากกกก...
จากคนที่ผมหนาขนาดมัดแล้วท่อนผมสามารถตบควายตายได้...ตอนนี้แทบไม่เหลือให้มัดแล้ว T_T
ฮานาก้า!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
ผมหนูร่วงงง้า!!!
............
ตั้งแต่คริสต์มาส สเกลความรักก็ดิ่งวูบ ดิ่งวูบ
ชินจังจะเปลี่ยนไปยังไงก็ทนเก็บมันเอาไว้
เพราะเรารู้ว่าเค้าเครียด เค้ามีปัญหา เค้าต้องการเวลา
พยายามทำตามที่เคยมีคนบอกไว้ว่า
"คนเรารักกัน ก็ต้องหลับตาเสียข้างหนึ่ง"
แต่มันก็ชักมากเข้า มากเข้า จนไม่แน่ใจจนสับสน จนคิดมาก จนทรมาน จน ฯลฯ จนเป็นไรไปแล้วเนี่ย???
คนสับสนจะตายอยู่แล้ว...
จู่ๆชินจังก็บอกว่าจะไปทำงานที่แท่น ซึ่งไม่ไกลเลยแม้แต่นิดเดียว อยู่แค่สงขลา แถมยังไม่นานด้วย...แค่เป็นเดือนๆเท่านั้น...หึหึหึ
ตบท้ายด้วยการบอกว่าถ้าไม่ไป...ก็คงจะไปเรียนต่อที่เมกา...
ในใจมีแต่คำถาม....จะทิ้งกันใช่ไหม...บอกมาเลย เราทำใจรับได้...
ทำเก่งไป...ได้แต่หลอกตัวเอง...เพราะแค่จะถามยังไม่กล้า...นับประสาอะไรกับทำใจ...ถ้าเลิกกันไปจริงๆ...ชีวิตเราจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้...
มันรู้สึกท้อแท้เหมือนกันนะ...ชีวิต
กับช่วงเวลาที่เรากำลังกลุ้มใจกับอนาคต...กำลังรู้สึกสูญเสียหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิต ความรัก...สิ่งมีค่าที่พอจะเหลืออยู่บ้างก็ทำท่าเหมือนจะหลุดลอยไปอีก...
ในช่วงเวลาที่รู้สึกท้อแท้ถึงขีดสุด...สองคืนเต็มๆที่แทบไม่ได้นอน ได้แต่นั่งร้องไห้แล้วก็สับสนถึงอนาคต...ก็ได้เจอใครคนนึง
คนที่อาสาอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าเราจะหายเศร้า 
ทุกครั้งที่เราเคยได้ยินคนพูดว่า "เพิ่งเจอกันแต่เหมือนรู้จักกันมานานนับสิบปี" เราไม่เคยเข้าใจและไม่แม้แต่จะเห็นภาพ...จนกระทั่งคราวนี้
ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เจอใครที่เข้ากันได้ขนาดนี้ รับมุขกันขนาดนี้ และทำให้เราหัวเราะได้มากขนาดนี้
เค้าทำให้เรานึกถึงวันเก่าๆ...ความรู้สึกเก่าๆที่เคยมีตอนอยู่กับเพื่อนเก่า...และอะไรที่ดีเก่าๆอีกหลายอย่างที่มันไม่เคยย้อนกลับคืนมาให้รู้สึกตั้งนานแล้ว
ติดหนี้เค้าคนนั้นมากๆที่ทำให้เราผ่านช่วงเวลาเศร้าๆนั้นมาได้ด้วยเสียงหัวเราะจนแทบจะลืมเวลา...และก็ทำใจเรื่องชินจังได้มาก มากจนไม่ทรมานเหมือนจะเป็นจะตายแบบคืนก่อนอีกแล้ว
เค้าบอกว่า...ชีวิตของเรา...ที่เคยมีสองทาง ตอนนี้เมื่อเราได้เลือกทางหนึ่งแล้ว ก็อย่ามองทางอื่นอีก อย่าหันหลังกลับ มองไปข้างหน้า ก้าวไปข้างหน้า...แล้วเราก็จะไม่ทุกข์
และก็มีคำแนะนำสำหรับปัญหาระหว่างเรากับชินจังอีกหลายอย่างที่เราฟังแล้วรู้สึกประทับใจ
ทำใจได้...ตัดสินใจถามชินจัง...
เราจะได้ทำใจถูก จะได้รู้ว่าควรวางตัวเองไว้ตรงไหน...
ชินจังบอกว่าเราคิดไปเอง...ทุกอย่างยังเหมือนเดิม...ทุกอย่างเป็นเพราะเค้าไม่มีเวลา ไม่ใช่เพราะเค้าเปลี่ยนไป 
ใจนึงก็ดีใจ แต่ใจนึงก็ราบเรียบ...
เพราะเรารู้ดี...รู้ตั้งแต่ก่อนคบกันแล้วว่าอีกไม่นานเค้าก็ต้องไปเรียนต่อ...เป็นรักที่รอวันจาก...เป็นรักที่มีโอกาสจบลงอย่างรวดเร็วแค่ไหน...
เอาเถอะนะ...ในเมื่อเราเลือกเอง เราก็ต้องทำใจรับผลของมัน...ถึงแม้ว่ามันจะทรมานซักแค่ไหนก็เถอะ...
----------------------------------------------------------------
วันนี้ไปเดทกับชินจังมาหลังจากไม่ได้เจอหน้ากันมานานมาก...มากจนแทบจะลืมหน้ากัน...
ชินจังก็ยังเหนื่อย ยังเซ็งกับปัญหาอยู่ แต่เราก็ดีใจที่ได้เจอหน้าเค้า ได้ใกล้ชิดกันอีกครั้ง รู้สึกมีหวังขึ้นบ้างกับเรื่องของเรา...
อะไรๆก็ดี...แต่กลับบ้านมา...โทรคุยกัน...ทะเลาะกันด้วยเรื่องเดิมๆอีกแล้ว -_-"
เอาเข้าไป จริงๆแล้วเค้ารักเราตรงไหนว้า
ทำไมตอนจีบบอกว่าชอบเราที่เป็นเรา แต่พอคบกันแล้วไอ้นู่นก็ไม่ดี ไอ้นี่ก็ไม่เวิร์ค 
วางหูไปแบบเซ็ง+เศร้า+ท้อ...รักเรามันคงไม่มีทางดีขึ้นได้แล้วจริงๆ...
น้อยใจมาก...ดูเอาเถอะ...วางหูไปแบบไม่แคร์ซักนิดว่าเราวางไปด้วยความรู้สึกแบบไหน
แต่อีกแป๊บนึงชินจังก็โทรกลับมาขอโทษ...ค่อยรู้สึกถึงชินจังคนเดิมขึ้นบ้าง...สบายใจขึ้นนิดนึงแต่ก็ไม่ทั้งหมดเพราะปัญหามันยังอยู่ ไม่ได้หายไปไหน แค่รอวันว่าเมื่อไหร่เราจะทะเลาะกันอีก ก็เท่านั้นเอง
เฮ้อ....
เอาให้ผมร่วงหมดหัวไปเล้ย ให้มันสาแก่ใจจจจจเลยดีไม๊!
-----------------------------------------------------------------
วู้ พล่ามไรคะเนี่ยข้างบนน่ะ???
ระหว่างช่วงที่ไม่ได้อัพเดทไดอารี่ น้ำหนักมันลดลง ลดลง ลดลง....จนสีหน้าตื่นตระหนกของผู้คนรอบข้างกลายเป็นสิ่งชินชาไปซะแล้ว
แต่พอเจอปุ้ยทักทีแทบหงายหลัง
"ไม่เจอกันนาน...นมแกหายไปไหนหมด"
ง้า หยาบคายยยที่สุดดดดดดดดด!!! >_<