"13th"The Guardian War Episode11:ฝึกฝนกายา,ค่ำคืนแห่งความทรงจำ

"ฉันมีนามว่าLockerเป็นผู้ดูแลศาลเจ้านี้ยินดีที่ได้รู้จัก"Lockerแนะนำตัว ใช่แล้วตอนนี้เป็นเวลากลางคืนทุกคนกำลังนั่งดื่มน้ำชาอยู่ในศาลเจ้าLF นั่นเอง
"ท่านPriteสั่งให้หนูพาพวกเขามาฝึกฝนเพิ่มพลังจิตในการต่อกรกับพวกของนอร์มค่ะ"มาโกะพูดจบก็ยกถ้วยน้ำชาดื่มขึ้น
"อา..อย่างนี้นี่เอง ได้เลย ฉันจะฝึกให้"Lockerรับปากตกลง
"พวกเธอยังไม่มีอาวุธใช่ไหม"
"ใช่ค่ะ/ครับ"ทุกคนตอบอย่างพร้อมเพรียง
"งั้นพักที่นี่ก่อนคืนหนึ่งละกัน แล้วพรุ่งนี้เราค่อยเริ่มฝึกกัน ที่พักอยู่ที่หอตรงโน้นนะ ผู้หญิงนอนชั้นสอง ผู้ชายนอนชั้นหนึ่งล่ะกัน ไม่ต้องห่วงเรื่องปีศาจหรอกนะ ที่นี่กางบาเรียอาคมศักสิทธ์เอาไว้เป็นการกักไม่ให้พวกเธอออกและก็ไม่ให้ใครเข้ามาด้วย"
Lockerอธิบายถึงรายละเอียดในวันนี้ แล้วทุกคนก็แยกย้ายไปที่ห้องของตน
.
.
.
กลางดึกคืนนั้น ฟิลได้ยินเสียงแปลกๆจึงขึ้นไปบนดาดฟ้าของหอ ก็เจอกับคินดะนิที่กำลังยืนดูดาวอยู่
"นอนไม่หลับเหรอ"ฟิลถาม ทำเอาคินดะนิตกใจหันมาทันที
"ฟิลน่ะเอง ทำไมเหรอ"
"ไม่มีอะไรหรอก ได้ยินเสียงคนเดินก็เลยตามมาน่ะ ทำอะไรอยู่เหรอ"
"ก็แค่ดูดาวไปเรื่อย" คินดะนิพูดแล้วก็หันไปมองดาวต่อ
ฟิลเริ่มเดินเข้ามาใกล้คินดะนิแล้วดูดาวบ้าง
"นี่ มีเรื่องอะไรไม่สบายใจก็บอกได้นะ"ฟิลถามแทงใจดำคินดะนิ
"................รู้ได้ยังไง"
"เซนส์ดีมั้ง ฮิๆ ว่าไงล่ะมีเรื่องอะไรเหรอ"
"ชั้นกังวลใจ ชั้นกังวลว่าถ้าเราฆ่านอร์มได้ เราจะกลับมาใช้ชีวิตธรรมดาได้ไหม แล้วทำไมเวลาเราอยู่พร้อมกันมันเหมือนเรารู้จักกันมาก่อน ชั้นกลัวว่าถ้าเราสู้ต่อไปพวกเราอาจจะเอาชีวิตธรรมดาๆกลับคืนมาไม่ได้"
"นั่นสินะ....."ฟิลถอนหายใจแล้วขึ้นไปนั่งบนรั้วดาดฟ้า
"อนาคตมันเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอนนี่นะ เราสามารถเปลี่ยนมันได้นี่ บางทีถ้าเราฆ่านอร์มได้ล่ะก็ ชีวิตเราก็อาจจะอยู่อย่างปกติเหมือนเดิมก็ได้นะ ไม่ต้องกังวลหรอกนะ"
"..........ขอบใจ"คินดะนิยิ้มเล็กน้อย
"นั่นไงยิ้มแล้ว ฮิๆ ทำหน้าตาเบื่อโลกอยู่ได้ชั้นว่าเธอยิ้มน่ารักกว่านะ"
คินดะนิได้ฟังดังนั้นก็เกิดอาการเขินอายขึ้นมาทันที หน้าของเขาแดงเรื่อขึ้นเรื่อยๆ
"ฮิๆ เอ้าไปนอนได้แล้วนะ เดี๋ยวจะไม่มีแรงฝึกพรุ่งนี้ไม่รู้นะ เอ้าLet's go"ฟิลดันหลังของคินดะนิ เป็นนัยๆว่าลงไปนอนได้แล้ว แต่คินดะนิก็เสียหลักล้มลง ฟิลเลยล้มทับตามไปด้วย
"ว้าย"
ตอนนี้ทั้งสองนอนกอดกันหน้าแนบกันในระยะไม่ถึงสองเมตร ใบหน้าของทั้งสองเริ่มเป็นสีแดงเรื่อ
ฟิลรีบลุกขึ้นทันที "ง่า ขอโทษนะ เฮะๆ เฮะๆ ไปนอนดีกว่าเนอะ"ว่าแล้วฟิลก็ลงไปที่ห้องของเธอ
"..............ขอบคุณ"คินดะนิยิ้มแล้วจึงเดินลงไปที่ห้องของตน หารู้ไม่ว่าฟีโอน่าได้แอบมองอย่างเงียบๆด้วยความเจ็บปวดใจ ทำไมเธอถึงปวดใจอย่างนี้ มันไม่เกี่ยวกับเธอไม่ใช่หรือ......เธอถามใจตนเอง........
.
.
.
"เป็นผู้ชายแท้ๆมานั่งหงอยเหงาอะไรกลางดึกตรงนี้เล่า"คาซาโน่ที่ยืนอยู่ที่ระเบียงชั้นสองพูดแซวNagisaที่นั่งอยู่ที่ระเบียงชั้นหนึ่ง
"เรื่องของฉัน"Nagisaไม่สนใจ แล้วนั่งดูดาวต่อ
"นี่ นอนไม่หลับเหรอ"
"ใช่ แล้วไง"
"เดินเล่นด้วยกันม้า?"
"................"
ทั้งสองเดินกันไปในสวนรอบๆหอกลางดึกกันสองคน ทั้งคู่เดินดูวิวกันไปเรื่อยๆ
"นี่"คาซาโน่สะกิดNagisa
"หือ?"
"ตอนนั้นน่ะ....................ขอบใจมากนะ"หน้าของคาซาโน่เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ
"หืม? อ๋อ อ้า..เอ้อ แหะๆ มะ...ไม่เป็นไรหรอกน่า.."Nagisaก็เริ่มอายหน้าเริ่มแดง พูดเริ่มติดอ่างจะไม่เป็นภาษามนุษย์เหมือนกัน
คาซาโน่หยุดเดิน ทำเอาNagisaผิดสังเกตจึงหยุดตาม
"ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วยล่ะ"คาซาโน่ถาม
"อืม..จะว่าไงดี..มันเป็นหน้าที่ของผู้ชายอ่ะนะ"
"....................แค่นั้นเหรอ........แค่นั้นจริงๆเหรอ"คาซาโน่เริ่มเม้มริมฝีปากเธอจับจ้องมองแต่ใบหน้าของชายที่กำลังอ้ำอึ้งอยู่ข้างหน้าเธอ
"....................."
".....................แค่นั้นจริงๆสินะ"คาซาโน่ถอนหายใจแล้วเดินต่อ แต่Nagisaจับแขนเธอเอาไว้
"เดี๋ยว"
"ท..ทำไมเหรอ"คาซาโน่ถามด้วยความสงสัย
".............ไม่ใช่แค่นั้นหรอก"
"เอ๊ะ.........."
"ที่ฉันปกป้องเธอไม่ใช่เพราะแค่นั้นหรอก"
".........."คาซาโน่พูดอะไรไม่ออก
"ที่ฉันปกป้องเธอเป็นเพราะ..........."
"Nagisaaaaaaaaaaaa ข้าวต้มเสร็จแล้วน้าจะมากินม้ายยยยย"
ยังไม่ทันที่Nagisaจะพูดจบเสียงเรียกทานข้าวต้มมื้อดึกของคุโรเนโกะก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน
"ง่า เชิญเธอไปทานข้าวต้มเหอะฉันก็ง่วงแล้ว ราตรีสวัสดิ์นะ"คาซาโน่พูดแล้วเดินกลับขึ้นห้อง
"จะมาหรือป่าวววววNagi..อ๊ออก "คุโรเนโกะถูกNagisaปาก้อนหินอัดพลังความมืดของการ์เดี้ยนเข้าอย่างจัง
"บังอาจขัดจังหวะ" Nagisaพูดแล้วเดินกลับไปทานข้าวต้มที่ห้อง ส่วนคาซาโน่เมื่อกลับไปที่ห้องก็นอนไม่หลับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่และก็ดิ้นอยู่คนเดียวจนเพื่อนในห้องรำคาญ....
.
.
.
เสียงโอคาริน่าดังแว่วๆมาแต่ไกล ปาตาคุลิที่นอนไม่หลับได้ยินเสียงจึงเดินมาตามหาต้นเสียง เขาเดินมาบนดาดฟ้าก็พบกับยูโรป้ากำลังเป่าโอคารีน่า อา...เป็นเสียงที่ไพเราะชวนเคลิบเคลิ้มอะไรอย่างนี้..........
"ไง"ปาตาคุลิทักยูโรป้าทำเอายูโรป้าตกใจหยุดเป่าทันที
"อ๊ะ! ปาตาคุลินี่เองนึกว่าใครตกใจหมด"
"เล่นโอคาริน่าเก่งจังนะใครสอนเหรอ" ทันทีที่ปาตาคุลิถามยูโรป้าก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
"อืม คุณแม่น่ะ โอคารีน่านี่ก็ของแม่นะ ตอนนี้ท่านเดินทางไปต่างประเทศท่านบอกต้องไปหลายปีจึงทิ้งนี่เอาไว้ให้ เวลาคิดถึงท่านฉันก็จะหยิบมันออกมาเป่าน่ะ"
"ขอโทษนะที่ถามน่ะ"
"ไม่เป็นไรหรอก แล้วก็ขอบคุณนะที่ยอมบาดเจ็บแทนฉันน่ะ"
"อ๋อ เรื่องนั้นน่ะเหรอ ไม่เป็นไรหรอกน่า "
"ตอนนั้นเธอเท่ห์มากเลยรู้มั้ย" หน้าปาตาคุลิเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็วทันที ตอนนี้หน้าเขากลายเป็นสีแดงแล้ว
"ง่า ม..ไม่เป็นไรหรอกน่า เอางี้ฉันอยากฟังเพลงที่เธอเป่าเมื่อกี้ก่อนนอนน่ะ ช่วยเป่าให้ฟังหน่อยสิ"
"อึ้ม!"ว่าแล้วยูโรป้าก็บรรเลงเพลง เป่าโอคารีน่าอีกครั้ง.....
คืนนี้ก็ผ่านไปอย่างปกติสุข วันพรุ่งนี้พวกเขาจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง? เขาจะรู้ไหมว่าวันพรุ่งนี้เขาต้องเจอกับศึกหนักแค่ไหน.........
.
.
.
To Be Continue...

สนุกมากเลยจ้ามาโกะ อา . . . ช่างเอาเรื่องของความรัก มาผสมผสานกับเรื่องของการต่อสู้ไปร่วมกันของเหล่าผองเพื่อนได้อยยางลงตัวซะจริงๆ และอีกอย่าง อยากจะบอกว่า
"ขอบคุณนะที่ทำให้ความฝันของเราเป็นจริง"
(แม้จะในฟิคก็ตาม)

/me อ่านแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่......แต่ฟีโอน่าหละ.....-_-

หา!!!!!!!!!!!!!!!!!(ช็อคไม่หาย)
นี่ชั้นหลงรักKindani!!!!!!!!!!!!

หนุกมาครับ

ตอนนี้มีแต่ บทเลิฟซีน ( เราไม่โผล่เลย ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องเล่นบทนี้กะKuroneko)

...Great, you know how to balance you fiction by not put fighting more than drama and vice versa. I vote for you fic that it most perfect fic in this board. (sorry for everybody that write fic in this board including myself T-T)

........เลือด!เลือด!เลือด!...โอ๊วววว!!!........
(เสียงร่ำร้องของผู้ที่ตกอยูในความมืดชั่วนิรันดร์...)

อา ช่วงเวลาของหนุ่มสาว อิ อิ