หัวข้อ : story of guardian~I promise I shall love you forever~chapter 1 past 2 - เสาค้ำจุนทั้ง 5 (ตอนปลาย) ข้อความ : story of guardian~I promise I shall love you forever~ chapter 1 past 2 - เสาค้ำจุนทั้ง 5 (ตอนปลาย) "วี้ด-----------ด วิ้ง" Gorg ส่งเสียงดังขึ้นมาเมื่อเห็นเจ้านายตัวเองบาดเจ็บอย่างหนัก "กึก!..... อย่าพึ่งรีบไปไหนสิ ยังสู้กันไม่จบเลย" dark โดดเข้ามาขวางทาง Gorg ไม่ให้ไปหา เออร์เทีย "วี้ด-----------ด" ความรู้สึกโกรธออกมาจากตัวของ Gorg อย่างเห็นได้ชัด ทางด้านของฮิวก็กำลังยิ้มอย่างดีอกดีใจที่ตัวเองกำลังจะชนะ จึงได้บินลงมายังพื้นแล้วเดินไปหาเออร์เทียซึ้งกำลังบาดเจ็บอยู่ "ว่าไงจ๊ะ....แม่ตัวดี ไหนว่าเก่งนักนี่ ไม่เห็นจะเก่งอย่างที่ว่าเลย เพี้ยะ....!" ฮิวตบหน้าของเออร์เทียอย่างแรงจนหมวกใบใหญ่หล่นลง "ลุกขึ้นมาสู้สิ เพี้ยะ..! ลุกขึ้นมา เพี้ยะ...! ทำไมไม่ลุกละ เพี้ยะ..!" ฮิวตบหน้าของเออร์เทียไม่หยุดจนหน้าของเออร์เทียแดงไม่ทั้งสองข้างและเออร์เทียก็ลงไปกองอยู่กับพื้นท่ามกลางกองเลือดของเออร์เทียเอง แต่ฮิวเองก็จับผมสีน้ำตาลแดงของเออร์เทียที่ยาวสลวย ขึ้นมา "ผมแกสวยดีนี่....ฉันขอแกก็แล้วกัน ฉับ...!" ฮิวตัดผมของเออร์เทียที่ยาวสลวยนั้นทิ้งลงต่อหน้าต่อตา เออร์เทีย และ Gorg ซึ้งทำให้เออร์เทียถึงกับตะลึงจนน้ำตาไหลออกมา ซึ้งมันทำให้ Gorg โกรธอย่างมาก และพุ่งเข้าไปหา ฮิวทันที "เงาของข้าจงพันธนาการ คู่ต่อสู้ของข้า shadow loop! " อัศวินดำได้ท่องมนต์ขึ้นมา เป็นเงาจำนวนมากมายเข้าไปรัดตัวของ Gorg อย่างแน่นหนาจนGorgไม่สามารถขยับตัวได้ ได้แต่มองเออร์เทียซึ่งกำลังโดนฮิวแกล้งอยู่อย่างสนุกสนาน "ฮิว แก ...แกต้องชดใช้ แคก แค๊ก ! ..ชดใช้ด้วยชีวิตแก" เออร์เทียพูดขึ้นด้วยแรงที่เหลืออยู่เพียงเล็กน้อย ซึ้งทำให้ฮิวนั้นหัวเราะออกมาอย่างดัง "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตอนนี้แกจะทำอะไรได้ สภาพอย่างนี้นะจะมาสู้ เออ....คนจะตายจะพูดอะไรก็ได้นี่" ฮิวจับผมของเออร์เทียที่สั้นจนเหลือประมาณ คอของเออร์เทียเอง ดึงขึ้นมาและได้ง้างเคียวพร้อมที่จะตัดคอของเออร์เทีย "ฮึ....เราคงได้พบกันอีกนะ เออร์เทีย ลาก่อน" ฮิวตวัดเคียวคู่ใจของเขาไปยังคอของเออร์เทียทันที "วูบ........ฉึก! อึก!" ทันใดนั้นเส้นผมของเออร์เทียที่โดนตัดลงก็รวมตัวกันกลายเป็นหอกและพุ่งเข้าไปแทงฮิวตรงกลางอก "ฉันบอกแล้วว่า....แกต้องชดใช้ด้วยชีวิต" เออร์เทียพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มด้วยความดีใจ "แก.....ก๊.." ฮิวก็ล้มลงนอนกับพื้นท่ามกลางกองเลือดที่คอยไหลรินจากร่างลงสู่พื้น darkเห็นเช่นนั้นจึงจะรีบวิ่งเข้าไปหาฮิว แต่ทันใดนั้นดวงตาของGorg ก็สว่างขึ้นมาและก็ฉีกเงาที่รัดตัวออกจนหมดสิ้น และก็ต่อยไปยังdarkอย่างเร็วจนdarkตั้งตัวไม่ติด darkโดนหมัดขวาของGorgอย่างจังจนกระเด็นไปไกล จากนั้นGorg ก็เข้าไปหาเออร์เทียที่ดูท่าทางอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด และก็อุ้ม เออร์เทียขึ้นมาไว้ที่ฝ่ามือของGorgเอง "Gorg.....เป็นอะไรมากหรือเปล่า" เออร์เทียกับถามGorgด้วยความเป็นห่วง "วี้ด-------------ด วิด" Gorgอยากแสดงความรู้สึกออกมา อยากพูดออกมา แต่มันเป็นแค่หุ่นโบราณที่ไม่สามารถพูดหรือแสดงความรู้สึกออกมาได้ มันมีเพียงความรู้สึกที่ไม่สามารถระบายออกมาได้เท่านั้น "Gorg.....ฉันเข้าใจ...แค๊กๆ...เข้าใจความรู้สึกของแกดี......แค๊กๆ..ฉันคงจะไม่ไหวแล้ว Gorg...ขอร้องละ...ไปหานายใหม่ที่เหมาะสมกับหน้าที่นี้นะ แค๊กๆ.......อา ไม่ไหวแล้วละ Gorg ไปนะขอร้อง.....งละ......กึก!" มือของเออร์เทียตกลง ลมหายใจที่เคยติดขัดได้เงียบไป ไม่มีเสียงใดๆตอบรับออกมาจากร่างนั้น "วี้ด---------ด โกรก--------------------ก!" Gorg ได้ตะโกนออกมาอย่างดังจนกึกก้องไปทั่ว ความรู้สึกเศร้าได้แผ่ออกมาอย่างชัดเจน พื้นดินได้ร่ำร้องออกมาต่อการตายของผู้ค้ำเสาแห่งดิน แผ่นดินได้แยกออกรอบๆตัวของ Gorg และค่อยๆกลืน Gorg ลงไปสู่เบื้องล่างจนหาไปสิ้น เหลือเพียงแต่พื้นดินอันว่างเปล่าเท่านั้น ->หันไปดุฮิว "ฮึ....ไม่คิดเลยว่าเราจะมีวันนี้" ฮิวพูดกับอัศวินดำที่ยืนอยู่ข้างๆ "........................................ใช่.." darkตอบกลับมาอย่างเย็นชา "ฮะ ฮะ ฮะ....ขนาดฉันเป็นอย่างนี้ เจ้ายังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงเลยนะ" "............................................." "ฮึ....ก่อนไปฉันขอสั่งงานเป็นครั้งสุดท้าย......จงทำลาย....ทำลายศัตรูข้าให้หมด!" ฮิวตะโกนขึ้นมา ก่อนที่ร่างของเขาจะแตกออกกลายเป็นฝูงนกสีดำ และบินหาไปคนละทิศละทาง "..............รับทราบนายท่าน" darkทำความเคารพและก็เดินจากไป ->หันกลับไปดู วอลเต้ กับเฟลล์ ขณะที่วอลเต้สู้กับเฟลล์อยู่นั้น ก็มีเสียงวูบผ่านหูไปทำให้ทุกคนหยุดการต่อสู้ลง "เออร์เทีย....ฮิว" วอลเต้รีบหันไปดูทางด้านข้างทันที ด้วยสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก "ฮึ....อะไรกันไปซะแล้วหรือ เฮ้ย...ก็ดี ไม่ต้องเปลืองแรงไปสู้อีกที" เฟลล์พูดขึ้นด้วยสีหน้าปกติ แบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว ซึ่งทำให้วอลเต้รู้สึกไม่ดีนัก "ทำไมพูดอย่างนั้นละ ถ้าขาดเสาแต่ละหลัก จะเกิดอะไรขึ้นรู้ไหม?" เฟลล์มองไปที่วอลเต้และเกาหัวเหมือนกับไม่รู้อะไรเรื่องนั้น "จะยังไงก็ชั่ง! ยังไงๆ พี่วอลเต้ก็ต้องตายตามไปอยู่แล้ว" เฟลล์ส่ายหัว และตะโกนออกมาและก็พุ่งไปหาวอลเต้ทันที "เดียวก่อน........เฟลล์" ทันใดนั้นก็เกิดแสงสว่างส่องลงมาทำให้กลุ่มเมฆสีดำได้แยกออกเป็นรูกว้าง และมีสาวผมสั้นสีทองนัยน์ตาสีฟ้าขาวออกขุ่นๆ สวมชุดเกราะสีขาว มีปีกขนาดใหญ่สีขาว ค่อยบินลงมาพร้อมกับ ผู้หญิงอีก คนหนึ่งผมสีฟ้ายาวมากสวมหมวกยาวสูงมีลูกแก้วขนาดใหญ่ติดอยู่กลางหมวก สวมชุดราตรียาวสีขาวนัยน์ตาไม่มีแววเหมือนคนตาย ถือหนังสือเล่มหนึ่งอยู่กับตัว "พี่โมน่า!" เฟลล์ตะโกนออกมาด้วยความดีใจและรีบบินไปหาสาวนัยน์ตาสีฟ้าขาวขุ่นนั้นทันที "โมน่า....! ....Arcadia" วอลเต้พูดด้วยความดีใจเล็กน้อยแต่ก็ยังกังวลใจนิดๆ "สวัสดีจะ เฟลล์ทำตามที่พี่สั่งหรือเปล่าจ๊ะ" โมน่าสาวนัยน์ตาสีฟ้าขาวขุ่นนั้นพูดกับเฟลล์ในขณะที่เฟลล์กำลังกอดเธออยู่ด้วยความดีใจ "เฟลล์ทำตามที่พี่สั่งทุกอย่างเลย เพราะเฟลล์รักพี่ที่สุด " เฟลล์ดีใจอย่างมากที่โมน่าอยู่ใกล้ๆ "โมน่า....เธอสั่งอะไรเฟลล์หา?" วอลเต้ถามโมน่าที่กำลังยิ้มอยู่ "ฮึ...เดียวก็รู้ อะ...เฟลล์ทำได้ดีมากนะ หมดหน้าทีเจ้าแล้ว...บายนะ ฉึก!" โมน่าใช้มีดสีขาวแทงเข้าไปที่กลางหลังที่บอกบางของเฟลล์จนมิดด้าม ซึ่งทำให้วอลเต้ถึงกับตะลึงใน การกระทำเช่นนั้น "อะ............พ....พี่....โมน่า" เฟลล์กำลังสงสัยว่าทำไม โมน่าต้องทำอย่างนี้ เฟลล์กำเสื้อของโมน่าไว้แน่นไม่ยอมปล่อย และแล้วโมน่าก็แกะมือของเฟลล์ออก เฟลล์ก็ค่อยตกลงไปสู่เบื่องล่าง "Arcadia.." โมน่าให้สัญญาณแก่ผู้หญิงที่นัยน์ตาไม่มีแววคน "la ar' car'e lo forn 'ki' ch^ a $d' holy!" ผู้หญิงคนนั้นท่องคำพูดประหลาดจนเกิดแสงสีขาวขึ้น แล้วเธอนั้นก็ปล่อยพลังนั้นพุ่งตรงไปที่เฟลล์ พอโดนตัวเฟลล์ร่างของเฟลล์นั้นก็สว่างขึ้นและก็แตกออกมาเป็นเศษกระจกแล้วก็หายไป "เฟลล์!" วอลเต้ตระโกนออกมาอย่างดังกับการที่ได้เห็นเด็กคนนั้นตายไปต่อหน้าต่อตา "อา.......แก๊ ไอ้...เวร แกต้องตาย !" อัศวินแดงโมโหอย่างมาก และพุ่งตรงไปหา Arcadia อย่างเร็ว "เกะกะ...เปรี้ยง!" Arcadia ได้ยิงพลังใส่อัศวินแดงอย่างแรง จนปลิวตกลงไปข้างล่าง "ทำต้องทำอย่างนี้ด้วย โมน่า ไดมอนแห่งเอเดน!" วอลเต้โมโหอย่างมากกับการกระทำของโมน่า "ข้า.......ข้าไม่ใช่นางนั้น.......ข้า ....โฟอันโรเซ....จ้าวแห่งอสูร.." ได้เกิดเงาสีดำขนาดใหญ่ขึ้นทางด้านหลังของโมน่า และเสียงของโมน่าก็เปลี่ยนเป็นเสียงของผู้ชายที่น่ากลัว นัยน์ตาของโมน่าถูกเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม "โฟอัน......เจ้าออกมาจากเสาศักดิ์สิทธ์นั้นได้อย่างไร" วอลเต้ตะโกนถามร่างเงานั้นด้วยท่าทีที่ตกใจ "เรื่องนี้ต้องถามเจ้าสิจ๊ะ....แม่สาวน้อยผู้ที่เป็นแกนหลักแห่งเดสทีนี่" เงาสีดำนั้นพูดสวนกลับมาทันที ซึ่งทำให้วอลเต้หยุดพูดในทันทีและทำท่าเหมือนกับผิดหวังอะไรซะอย่าง "ฮึ ฮึ ฮึ......นึกออกแล้วละสิ...ว่าตัวเองทำอะไรลงไปจะให้บอกไหม....ฮ่า ฮ่า ฮ่า เป็นเสาหลักของเดสทีนี่กับทำเรื่องที่ผิดอย่างรุนแรงคือ.........." "หยุดนะ!" วอลเต้ตะโกนห้ามไม่ให้เงาดำนั้นพูดต่อ "ฮึ.....หยุดก็ได้เพราะอีกหน่อยเรื่องนี้ก็จะไม่มีใครรู้อีกเลย เพราะมันจะหายไปพร้อมกับเจ้าของไง...Arcadia เรียกออกมาได้แล้ว" "คะ..นายท่าน la' our~&de'n mo' ~n-na h' d^eha' Portuguese Wars!" เมื่อสิ้นเสียงนั้น ก็ปรากฏยานขนาดยักษ์รูปร่างเหมือนแมงกะพรุนปรากฏขึ้นมา และปืนทุกกระบอกของยานนั้นหันไปหา วอลเต้ทุกกระบอก "จงหายไปซะ ! วอลเต้.." ปืนทุกกระบอกก็เกิดวงเวทย์ขึ้นและก็ยิงแสงสีขาวออกมามากมายพุ่งตรงเข้ามาวอลเต้ทันที "จงออกมาปกป้องนายของข้า holy shield!" อารุสรีบโดดเข้ามาและกางโลห์ขึ้นมาขวางพลังนั้นทันที "อารุส!" "นายท่านรีบทำลายยานนั้นเร็วเข้าก่อนที่ผมเองจะทนไม้ไหว" "อือ......ด้วยพลังแห่งเดสทีนี่จงบันดาลพลังให้แก่ข้า ผู้เป็นเจ้าแห่งเดสทีนี่ cosmo destiny!" เมื่อสิ้นเสียงของวอลเต้ก็เกิดลุกแก้วสีขาวขึ้นตรงด้านหน้าของยาน และก็ระเบิดออกมาเหมือนดาวเคราะห์แตก และแรงระเบิดนั้นก็เขาโถมยานอย่างแรง แต่ดูเหมือนว่ายานนั้นจะไม่เป็นไรเลย "ทำไมมันไม่เป็นอะไรเลยละ" วอลเต้และอารุสงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นอย่างมาก "ฮ่า ฮ่า ฮ่า คิดว่าความคิดของ Arcadia จะมีอยู่นิดเดียวหรือไง ที่จะสร้างยานขนาดใหญ่ขึ้นมาและมาให้ทำลายเอาง่ายๆหรือ" เงานั้นได้หัวเราะใส่วอลเต้ด้วยความสะใจที่ได้รู้ว่าวอลเต้ไม่มีทางชนะ "ถึงเวลาที่จะเล่นของหนักกันแล้ว Arcadia เอามันออกมาได้แล้ว" เงานั้นได้สั่งให้ ผู้หญิงนัยน์ตาไม่มีแววคนนั้น ซึ่งผู้หญิงคนนั้นก็พยักหน้าเป็นการตอบรับ และทันใดนั้นก็มีปืนที่กระบอกใหญ่มากยื่นออกมาจากยานลำนั้นและก็หัวไปหาวอลเต้ และก็ยิงแสงสีขาวใส่วอลเต้ทันที "ตูม!...." holy shield แตกออกทันทีซึ่งมันทำให้อารุสงงเป็นอันมาก "แก......เอานี่ไปกิน แกรนดอล!" อารุสได้รวมพลังและพุ่งเข้าไปแทงร่างเงานั้นทันที "คิดว่าของแค่นี้จะทำอะไรข้าได้หรือ .....แกร้งงงงงงงงง!" อารุสพุ่งไปชนบาเรียของโมน่าอย่างจังแต่กับไม่เป็นผลอะไรเลย "อารุส!....ระวัง โครม!" วอลเต้ตะโกนบอกอารุสแต่ว่าช้าไป Arcadia ใช้ไม้คฑาทุบอารุสอย่างจังจนตกลงไปบนพื้น "เจ้าชั่งเกะกะเสียจริงจงอยู่กับที่ซะ ในนามแห่งผู้รอบรู้Acadia ..โซ่แห่งความมือจงพัธนาการ อารุสผู้เป็น guardian คนนี้ ให้สิ้น ณ บัดนี้ " ทันใดนั้นก็มีโซ่สีดำมากมายเข้ารัดอารุสให้อยู่กับที่ในทันที "เมื่อเกะกะก็ฆ่าทิ้งซะสิ Arcadia" เงาสีดำบอกกับสาวนัยน์ตาไม่มีแววคนนั้น ซึ่งเธอก็พยักหน้าเป็นการตอบรับกลับมา และแล้วปากกระบอกปืนทุกกระบอกก็หันไปหาอารุสและยิงใส่อารุสในทันที "อารุส! ไม......ม่" วอลเต้ตะโกนออกมาและก็พุ่งเข้าไปหาอารุสทันที "อย่าเข้ามาครับท่านวอลเต้...." วอลเต้เข้ามาขวางลูกพลังนั้นและก็กางบาเรียออกมารับ "ตูม....เปรี้ยง! ตูม!" วอลเต้รับพลังได้แต่ก็บาดเจ็บอย่างหนัก ถึงกับลงไปนั่งอยู่ด้านหน้าของอารุส "ท่านวอลเต้!" "ไม่เป็นไร...อารุส" วอลเต้พูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา ร่างกายที่มีบาดแผลเต็มไปหมด ถ้าเกิดรับพลังนั้นอีกชุดคงจะทนไม่ได้แน่ "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ง่ายดีจะได้ไม่ต้องเสียเวลาในการฆ่า ตายที่เดียว 2 คนเลย ฮ่า ฮ่า ฮ่า" ทันใดนั้นปืนกระบอกใหญ่ที่สุดก็ยิ่งออกมาใส่วอลเต้ทันที "ท่านวอลเต้หนีไป....!" มันสายไปสำหรับการที่จะหนีไปแล้วลูกพลังนั้นได้พุ่งตรงมาหาวอลเต้อย่างเร็วเกินกว่าที่วอลเต้จะหลบทัน ในตอนนี้อารุสพยายามจะเข้าไปขวางลูกพลังนั้นแทนวอลเต้ผู้เป็นนายแต่ทำไม่ได้แค่จะพูดก็ยังยากเลย ในใจของอารุสคิดแต่เพียงว่า "เราต้องการพลัง ต้องการพลังมากพอที่จะปกป้องนาย ถ้ามี..... เราต้องการพลังปกป้องนาย ปกป้องนาย ปกป้องนาย!" ทันใดนั้นลูกพลังที่พุ่งตรงเข้ามาหานวอลเต้นั้นก็แตกออกกระจัดกระจายไปคนละทาง ซึ่งมันทำให้ทุกๆคนในที่นั้นงงมาก และแล้วก็เกิดพลังงานขนาดเล็กสีดำอยู่ตรงจุดที่ลูกพลังแตกนั้น "ฮึ...อะไรกันนั้นนะ" เงาสีดำนั้นพูดขึ้นมา และหลังจากพูดเสร็จพลังสีดำนั้นก็ระเบิดออกเป็นคลื่นพลังสีดำคลุมโลกระนาดนี้ให้มือมิดและก็ระเบิดคลื่นพลังสีดำออกมาอีกมากมายคราวนี้มาพร้อมกับจิตวิญญาณที่กำลังโหยหวนออกมาจากลูกพลังนั้น พุ่งเข้าซัดยานใหญ่นั้นจนแตกละเอียด และก็พุ่งเข้าไปใส่ทุกคนที่อยู่ระแวกนั้น เสียงหวีดร้องโหยหวนดังไปทั่วโลกระนาบนั้นจนพื้นดินไม่อาจรับได้ ถึงกับแตกออก และเกิดแผ่นดินไหวตามมาอีก "อ๊าค.....ค นี่มัน สเฟียส์ ใคร...เป็นคนใช้มัน อ๊าค-------ค" เงานั้นได้สลายไปเหลือเพียงร่างของโมน่าที่รอยอยู่กลางอากาศและกำลังเสียสติอยู่แล้วก็ตกลงมาซึ้งหญิงสาวนัยน์ตาไร้แววก็เหมือนกันได้หวีดร้องอย่างดังก่อนที่จะตกลงมา "ท่านวอลเต้ครับ......" อารุสหลุดจากการพัธนาการและได้วิ่งเข้าไปหาวอลเต้ซึ้งท่าทางของเธอนั้นกำลังอยูในสภาพวิตกกังวลอย่างหนักและเอามือทั้งสองข้างปิดหูตัวเองอยู่ "ท่านวอลเต้......" อารุสไปยืนอยู่ข้างหน้าของวอลเต้ แต่วอลเต้กลับไม่สนใจเลยสักนิด ซึ่งทำให้อารุสเป็นห่วงมากขึ้น "อย่ามายุ่งกับฉัน...อย่ามายุ่ง...อย่ามายุ่ง.." วอลเต้พูดคำพูดนั้นซ้ำไปซ้ำมาไม่ยอมฟังอารุสเลยและก็เบินหน้าหนีตลอด ซึ้งอารุสพยายามเท่าไรก็ไม่ฟัง "ก....ก....ก....กรี๊ด-----ดดดด....ไม่-----ม ไม่จริง! ฉันไม่เชื่อ กรี้ดดดดดดด" วอลเต้เริ่มหวีดร้องออกมาอย่าดัง และร้องไห้ออกมา ซึ่งอารุสก็รีบเข้าไปกอดวอลเต้ไว้ไม่ให้ไปไหน ท่ามกลางคลื่นพลังที่ซัดเข้ามาไม่ยอมหยุด "ปล่อยฉัน!.....ฉันจะไปช่วยอารุส" "ผมอยู่นี้แล้วไงครับท่านวอลเต้" "ไม่----ม ไม่ ปล่อยฉัน.....ฉันจะไปช่วยอารุส ฉันไม่อยากเสียเขาไป กรี๊ด-------ดดด อารุสอย่านะอย่า.....จากฉัน" "ผมอยู่ใกล้ๆท่านนี่ไงครับ....สงบสติอารมณ์เถอะครับ" "กรี๊ด------ด อารุสอย่าจากฉันไปนะ.....ถ้าขาดเธอฉันจะทำยังไง ฉันรักเธอนะ อย่าจากฉันไปนะ" "........ผมก็รักท่านครับ ผมไม่จากท่านไปแน่" น้ำตาได้ไหลออกมาจากเกราะหมวกสีทองนั้น อารุสได้คิดแต่ว่าอยากให้นายท่านหายจากอาการนี้ ถ้าให้เขารับแทนได้เขาก็จะรับมันแทน แต่มันเป็นไปไม่ได้ "หยุดซะที่สิวะ! ไอ้พลังบ้านี้!" อารุสตะโกนออกมาอย่างดังในขณะที่กอดวอลเต้อยู่ และทันใดนั้นลูกพลังนั้นก็หยุดลงและก็หายไปเหลือเพียงซากยานที่แตกละเอียด พื้นดินที่แตกไม่มีชิ้นดี และทหารโครงกระดูกที่ตายกันทั้วไปหมด และอารุสที่นั่งกอดวอลเต้ในสภาพที่มีลมหายใจที่แผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน "ท่านวอลเต้........." "อา...อารุส...เป็นอะไรหรือเปล่า...อา...ไม่เป็นอะไรดีแล้ว" วอลเต้พูดออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบา ทั้งๆที่ตัวเองบาดเจ็บขนาดนั้นเธอก็ยังเป็นห่วงอารุส ซึ่งดูไม่มีบาดแผลอะไรเลย "ท่านวอลเต้...ครับคือ" "ไม่ต้องพูด.....หรอกฉันรู้แล้วละ" "ท่านวอลเต้พรนั้น....ยังใช้......ได้" "ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง....ฉันไม่อยากเสียเธอไป.." "แต่ว่า....." "ถ้าฉันให้...เธอก็ต้อง..จากฉันไปนะสิ" ".........................." "อารุส.....ถอดหน้ากากออก...หน่อยสิ ฉันไม่ได้เห็นหน้าอารุสมานานมากแล้วนะ" "ครับ........" อารุสถอดหน้ากากออก ปรากฏหน้าชายหน้าตาดีไวกลางคนผมยาวสีเทาปลายผมมีสีดำ กำลังน้ำตาซึมอยู่ ".....ตั้งแต่ตอนนั้น.....หน้าของอารุสไม่เปลี่ยนไปเลยนะ" วอลเต้ยกมือที่ดูอ่อนแรงไปจับหน้าของอารุสแล้วเช็ดน้ำตาที่ไหลออก "ไม่...เอาน่า...อย่างนี้ดูไม่หล่อเลยนะ แค๊กๆ หยุดร้อง...ได้แล้วนะ" "ครับ....." อารุสพยายามทำตามคำสั่งที่วอลเต้สั่งแต่ทำไม่ได้ น้ำตานั้นก็ยังไหลออกมาไม่หยุด "แย่จังเลยครับ...ขนาดเรื่องง่ายๆยังทำไม่ได้ ยังมีหน้ามาเป็นการ์เดียนของท่านวอลเต้อีก" "อย่าคิดอย่างนั้นสิ....ก็ตอนนั้นฉันเป็นคนเลือก....เธอเองนะ" "จริงด้วย....ตอนนั้นท่านวอลเต้...ยังเด็กอยู่เลย..ใส่ผ้าพันตัว...หน้าตามอมแมม ดูไม่ดีเท่าไรเลย" "ก็ตอนนั้น....ฉัน....ยังเด็กอยู่เลย ฮิ ฮิ ฮิ" "ฮ่า ฮ่า ฮ่าและก็...ตอนที่ไป...น้ำตก" "ใช่...ตอนนั้นสนุกมากเลย....แต่ก็..ขอโทษด้วยนะที่ทำอย่างนั้น" "...ความจริงผมแกล้งตกลงไปต่างหากครับ..." ".........อารุส..โกหกฉัน.....อีกแล้วนะ..." "......ไม่ได้โกหกนะครับ..." "...ฮิ..........อารุส........จำเพลงที่ฉันแต่ง...ตอนนั้นได้ไหม..." "..........ได้ครับ.....ไม่ว่าสิ่งที่กั้นขวางเรา..." อารุสร้องเพลงขึ้นซึ้งวอลเต้ก็ยิ้มขึ้นมาและก็ร้องตาม "ไม่ว่าสิ่งที่กั้นขวางเราอยู่.....จะเป็นผืนฟ้าอันกว้างไกล......หรือเพียงแค่กำแพงเล็กๆ.....ที่กั้นเราทั้งสอง...........ไม่ให้พบกันก็ตาม........ ขอให้เธอเชื่อเถอะว่า........แค๊กๆ...ไม่มีอะไรที่จะยิ่งใหญ่พอ....แค๊กๆ" วอลเต้ไอออกมาเป็นเลือด ซึ้งมันทำให้อารุสตกใจมาก "ท่านวอลเต้!..." "ไม่เป็นไรจะร้องต่อเถอะ....แค๊กๆ" "จะกั้นขวางความรู้สึก....และความผูกผัน......ของผู้คนที่มีให้ต่อกันได้........ ใต้แผ่นฟ้าแห่งนี้.....จะไม่ไกล.......ขอเพียงแค่........." ใจเราถึงกัน"....." อารุสร้องไปก็ร้องไห้ไป และมองดูวอลเต้ที่กำลังร้องเพลงด้วยเสียงที่แผ่วเบาและคอยเช็ดน้ำตาของอารุสอยู่ "ความรัก......มิตรภาพ........ความห่วงใย......ส่งผ่านถึงกันได้เสมอ........ ขอเพียงแค่เธอ.............อย่าผันแปรไปตามกาลเวลา.......ที่แปรเปลี่ยน.......ฉัน.......จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ....... "ขอสัญญา"........"ขอสัญญา"" ในที่สุดเพลงก็ได้จบลงท่ามกลางน้ำตาที่ไหลออกมาอาบหน้าของอารุส และรอยยิ้มที่วอลเต้มีให้อารุส "อารุสไปหาคนที่....เหมาะสมกับ...แค๊กๆ...หน้าที่นี้...นะโดยใช้หนังสือเล่มนี้......" วอลเต้แบมือออก ก็ปรากฏหนังสือเล่มนึงสีขาวออกมา และอารุสก็หยิบขึ้นมาดูแต่ไม่ปรากฏอักษรใดๆเลย "ท่านวอลเต้...นี้มัน" "นะ.....ไปหามานะ แค๊กๆ....." "ครับท่าน....." และวอลเต้ก็ไอออกมาเป็นเลือดอีกครั้ง แต่เธอกลับยิ้มและก็เอามือที่อ่อนแรงทั้งสองข้างมากอดอารุสไว้ "ท่านวอลเต้....." อารุสก็กอดวอลเต้ไว้ในอกของเขา "อารุส....I promise ....I shall love you.......for.....ever........." สิ้นเสียงของวอลเต้ เสียงที่แผ่วเบา ลมหายใจที่อ่อนแรง ได้เงียบลงทันที มือที่กอดอารุสก็ค่อยๆหลุดออกแล้วก็หล่นลงตัวของวอลเต้ก็ตกลง อารุสรีบคว้าตัวของวอลเต้ไว้ "ท่านวอลเต้......!" อารุสตะโกนออกมาและทันใดนั้นอดีตที่เคยผ่านมาของอารุสก็ผลุดขึ้นมาเต็มไปหมด และเกิดรูปของคนๆนึงโผล่ขึ้นมาซ้อนหน้าวอลเต้ และคำพูดที่ว่า ตาย ปกป้องไม่ได้ก็ดังอยู่ในหูของอารุส และมีรูปหน้าคนมากมายโผล่ขึ้นมาในความทรงจำจนกระทั้งมาหยุดอยู่ที่รูป ชายคนหนึ่งสวมชุดเกราะสีดำทั้งตัว มีปีกสีดำเทาขนาดใหญ่โดนโซ่สีดำรัดทั่วทั้งตัวท่ามกลางความมือมิด กำลังจ้องมองบางสิ่งที่ไม่เห็นตัวตนจริงอยู่ "อา.......อา...เรามัน......มันเป็น.........อ๊าคคคคคคคค" ทันใดนั้นชุดเกราะของอารุสก็กลายเป็นสีดำเข้ม ปีกที่เคยเป็นสีขาวได้กลายเป็นสีดำเทาในทันที พื้นดินสั่นไหวไปทั่วเสียงร้องที่ดังไปทั่วทุกสารทิศ "เรา.........เรา" "dark untima!......." เสียงดังมาจากข้างหลังของอารุส ซึ้งคนนั้นก็เป็น dark อัศวินเกราะดำคนนั้น "..........." "อย่าอยู่เลย.....ความมือจงสูบทุกอย่างลงสู่ความมืดมิด black hole!" dark ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็เขาไปอัดอารุสในทันที "อึก.....กท่านวอลเต้!" ร่างที่เงียบสนิทของวอลเต้ถูกดูดเข้าในblack hole อย่ารวดเร็ว และอารุสก็รีบโดดตามไปในทันทีโดยไม่สนกับสิ่งรอบข้างเลย ".....ภารกิจเสร็จสิ้น......." dark พูดออกมาพร้อมกับถูกดูดเข้าไปในblack hole ด้วยเพราะบาดแผลที่ได้รับจากการต่อสู้ และทุกอย่างก็กับมาสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง สายลมพัดผ่านซากศพมากมาย แผ่นดินที่ไร้ซึ่งชีวิต ทุกอย่างมันจบลงแล้ว "...................! โครม" เสียงคนตกจากที่สูงดังขึ้น "โอ้ย.......เจ็บจัง" เสียงของเด็กผู้หญิงพูดขึ้น "นี่ โม รีบลงมากินข้าวเร็ว เดี๋ยวไปโรงเรียนสาย!" เสียงผู้หญิงอีกคนดังขึ้นมาจากข้างล่าง "คะ....จะไป...เดี๋ยวนี้คะ.." เธอคนนั้นรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ข้างๆตัวเธอนั้น แล้วเธอก็มองกระจกปรากฏรูปผู้หญิงอายุประมาณ 16-17 นัยน์ตาสีน้ำตาลดำ ผมสีดำน้ำตาลยาว ผิวขาวหน้าตาสวย ใส่ชุดนอนอยู่ "ต้องรีบแล้ว....." เธอคนนั้น จัดแจงแต่งตัวและรีบลงไปข้างร่างที่ห้องอาหาร "สวัสดีคะคุณแม่ คุณพ่อ พี่ jack โมไปก่อนนะคะ" "อย่างนี้ทุกทีเลย เอ๊า.....ปิ่นโต" คุณแม่ของเธอพูดขึ้นพร้อมกับถอนหายใจ "ออบอุนอะ ......แอ๊ (ขอบคุณคะ แม่)" เธอรีบรับปิ่นโตและใส่กระเป่า พร้อมกับหยิบขนมปังไปอีก 2 ชิ้นจากจานพี่ชาย และก็วิ่งออกไป "เฮ้ย!......ทำเรามีน้องสาวอย่างนี้นะ....ทำไม!ไม่มีแบบน่ารักอย่างเช่นซากุระบ้าง...โป๊ก!" ทันใดนั้นก็มีจานร่อนมาโดนหัวของพี่ชายคนนั้นอย่างจัง "อูดอ๊ากเอียวเอออักอาอี้ (พูดมากเดี๋ยวเจอหนักกว่านี้) ปัง!" เสียงปิดประตูดังขึ้น เธอออกไปข้างนอกแล้ว "...ทำไมนะ .......ถึงฝันแบบนี้อยู่เรื่อย..." โมเด็กนัยน์ตาสีน้ำตาลดำคิดอยู่ในใจขณะวิ่งไปโรงเรียน chapter 1 Part 2 เสาค้ำจุนทั้ง 5 (ตอนปลาย) END To be continue Chapter 2 ความฝัน (ตอนต้น) สวัสดีคะหลังจากที่หายไปนานก็พิมพ์เสร็จแล้ว เมื่อกี้นี้เอง ก็ไม่อยากทิ้งช่วงนานเดี๋ยวจะไม่มีคนตาม ก็.....ช่วยติชมด้วยนะคะ อือและขอบคุณ bj มากคะที่ช่วยเหลืองานนะคะ และพบกันใหม่หลังสอบคะ จาก : iris - - [email protected] - 14/02/2001 13:26

ข้อความ : ................................................................................บอกได้คำเดียวว่า.........................................ลึกซึ้งถึง...............หัวใจ........................จริงๆ........................ขอบคุณ...............ที่ให้ความหมายและความสำคัญกับ'สิ่งนั้น' จาก : Blackjoker - - [email protected] - 14/02/2001 15:12

ข้อความ : เฮ้อ...เศร้าดีแท้ T T จาก : naru - 14/02/2001 16:28

ข้อความ : อืม.....ครับๆ แต่งดีจัง ^ ^ จาก : Cid - 14/02/2001 17:24

ข้อความ : ตอนแรกเล่นซะเลือดสาด ตอนหลังมาเป็นซึ้ง ทำได้ลงตัวดีมากเลยครับ จาก : Rune - 14/02/2001 19:55

ข้อความ : Interesting... จาก : MrT - 15/02/2001 03:18

ข้อความ : ฮือ..... อารุสของเรากลายเป็น ดาร์คอัลเทม่า ไปซะแล้ว...... T-T จาก : Alicia - 15/02/2001 17:45

ข้อความ : หนุกดีเจ้าค่ะ เขียนมาอีกเยอะๆน๊ะ ^^ http://www.geocities.com/prahutkung/Maid.gif จาก : นริศราPrototype - 15/02/2001 17:48

ข้อความ : แอ้!!!!!ทำไมรูปไม่ติดขออีกทีๆ http://www.geocities.com/prahutkung/Maid.gif จาก : นริศราPrototype - 15/02/2001 18:02