หัวข้อ : Fic ของLove-Hina ตอนที่3 ศึกสายเลือด ข้อความ : ที่ประตูทางเข้าหอฮินาตะ มีคนสองคนกำลังเดินขึ้นบันไดขึ้นมา 1ในนั้นคือเซตะกับเนียโมจัง!! เคทาโร่เดินมาเจอที่ด้านหน้าก็ดีใจเล้วเรียกทุกคนให้มาพบ "สวัสดีเคทาโร่"เซตะพูด "คุณเซตะสวัสดีครับ แล้วคนที่อยู่ข้างหลังนี่ เนียโมจังนี่นา ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ตั้งแต่ที่เกาะแล้วสินะ"เคทาโร่พูด เซตะถามเคทาโร่ว่า"จะมาฝากเนียโมไว้กับที่นี่ประมาณ5 วันจะได้หรือเปล่า" "ได้สิครับ"เคทาโร่ตอบ ขณะเดียวกันเองพวกของนารุเดินลงมาพอดีก็ตกใจที่เนียโมจังมา "เออนี่ เนียโมจังพูดภาษาญี่ปุ่นได้มั่งแล้วนะ จะได้พูดกันรู้เรื่องหน่อย"เซตะบอก แล้วเซตะก็จากไปอีกเช่นเดิม นารุเดินเข้ามาหาเนียโมจังแล้วทักทายกับเนียโมจัง แต่เพราะเรื่องที่เนียโมจังยังจำฝังใจอยู่ตอนอยู่ที่เกาะจึงกลัวนารุแล้ววิ่งไปหลบที่หลังของเคทาโร่(ถ้าใครเคยอ่านกระทู้ที่ผ่านม่น่าจะรู้ว่าเนียโมจังกลัวนารุเพราะอะไร) เคทาโร่เลยพาเนียโมจังมาอยู่ห้องว่างก่อน แต่ก็คงอยู่ไม่ได้เพราะห้องว่างเหล่านั้นพังตอนที่คิตสึเนะถูกผีสิง จึงให้ไปนอนกับชิโนบุก่อน กลางดึกคืนนั้นเองเคทาโร่สะดุ้งตื่นกลางดึกเพราะฝันว่าโดนนารุต่อย"ว้าก ขอโทษ~~~~ เอ๋ นี่เราฝันไปหรือนี่" เคทาโร่เห็นเงาผ่านไปอย่างรวดเร็วก็เลยลุกขึ้นมาเดินดูก็ไม่เห็นมีอะไร แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงร้องออกมาจากชิโนบุ"กรี้ด~~~~~~~~~" เสียงเนียโมจังกับชิโนบุนี่ เคทาโร่จึงรีบวิ่งไปที่ห้องพบกับนินจา 6คน "พี่เคทาโร่ช่วยด้วย" แต่การที่เคทาโร่ก็กลัวทำให้ทำอะไรไม่ถูก โมโตโกะวิ่งเข้ามา"แก เจ้าเคทาโร่ เข้ามาในห้องผู้หญิงดึกๆดื่นๆคิดจะทำอะไร หา? ท่าไม้ตายดาบผ่าภูผา" "เดี๊ยวก่อนสิ"เคทาโร่ท้วง แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว "จ๊ากกกกกกกกกกก" โมโตโกะหันเข้าไปมองในห้องก็เห็นนินจา6 คนเหมือนกัน"ใครหน่ะ!!" และแล้วนินจาทั้ง6 คนก็ถอนตัวไป วันรุ่งขึ้น ปู่ของเคทาโร่มาเยี่ยม ก็ได้เห็นชิโนบุจังกับเนียโมจังก็เลยตกใจ เคทาโร่สงใสก็เลยถามปู่ว่า"มีอะไรหรือครับปู่" ปู่ของเคทาโร่เลยพาเคทาโร่ไปคุยกันที่ร้านน้ำชาของฮารุกะและนารุที่ตามไปด้วย ปู่เล่าว่า"เมื่อ 14 ปีก่อนตระกูล มาเอฮาระ เกิดอาเพทเมื่อรุ่นที่ 23 ได้คลอดทายาทรุ่นที่ 24 เป็นสตรีฝาแฝดคนพี่คลอดออกเมื่อ 1 นาทีก่อนเที่ยงคืนและคนน้องเกิดหลังเที่ยงคืน 1 นาที เมื่อดูดวงชะตาแล้วเป็นกาละกิณี ต่อตระกูลอย่างยิ่งยวด ผู้เฒ่ามาเอฮาระแห่งรุ่นที่ 21 จำเป็นต้องผนึกทายาทคนหนึ่งด้วยพิธีส่งเคราะห์อันแสนโหดร้าย เพื่อดำรงตระกูลมาเอฮาระต่อไป รุ่นที่ 23 และสามีคัดค้านเต็มที่แต่คนอื่น ๆ ในตระกูลกลับเห็นด้วย จึงจำเป็นต้องยอมรับชะตากรรมอันแสนรันทดและตั้งชื่อแฝดทั้งสองว่า นายาโมะ (ร่มเงาแห่งความโศกเศร้า) กับ ชิโนบุ (แสงอรุณอันสดใส) แล้วคืนก่อนพิธีส่งเคราะห์นั้นเอง มาเอฮาระรุ่นที่ 23 พร้อมสามีและฝาแฝดแบเบาะทั้งสองได้หนีออกจากสำนักตระกูลมาเอฮาระ ผู้เฒ่ารุ่นที่ 21 โกรธแค้นอย่างหนักส่งนักฆ่าชั้นยอดของตระกูลออกตามล่า มาเอฮาระรุ่นที่ 23 และครอบครัวได้รอดจากการลอบสังหารต่าง ๆ นา ๆ ดั้นด้นจนมาถึงจังหวัด คานาคาวะ ซึ่งอยู่นอกเขตอิทธิพลของตระกูลมาเอฮาระ เมื่อเข้าเขตอิทธิพลผู้อื่น ก็ต้องทำตามธรรมเนียมคือต้องสวามิภักดิร์ต่อเจ้าถิ่นจึงไปเข้าพบ ฮินะ อุราชิมะ ผู้นำรุ่นที่ 21 ของตระกูลอุราชิมะ ค่อนข้างผิดคาดผู้นำตระกูลอุราชิมะยินดีต้อนรับและให้การช่วยเหลือเต็มที่และแนะนำว่าถึงจะไม่สังหารทารกน้อยแต่ก็ควรจะแยกกันอยู่เพื่อสกัดการล่าสังหารและที่สำคัญทารกน้อยคู่นี้ถ้าแยกกันจะพ้นดวงกาละกิณีได้ ทั้งสองจึงตกลงให้ศาสดาจารย์ R. ซึ่งเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยของเซตะว่าที่เขยตระกูลอุราชิมะรุ่นที่ 22 ไปเลี้ยงดูแล้วเปลี่ยนชื่อให้เข้าใจว่าเป็นคนต่างชาติ "เนียโม่" และสุดท้ายก็มอบบ้านและที่ดินแปลงหนึ่งเพื่อให้ทำกินอยู่ใกล้ ๆ ทำเนียบตระกูล (ตอนนั้นเป็นโรงแรมแล้วเปลี่ยนเป็นหอทีหลัง) โดยความลับทั้งหมดถูกเก็บเงียบไว้เพียงเท่านั้น 12 ปีต่อมา ตระกูลมาเอฮาระได้ตามมาถึงที่คานาคาวะ มาเอฮาระรุ่นที่ 23 ไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้ผู้มีพระคุณจึงตัดสินใจหนีโดยมีการแยกกันอยู่เป็นข้ออ้างในการหนีและได้ฝากบุตรสาวคนเล็ก ชิโนบุ ไว้ที่ทำเนียบตระกูลอุราชิมะเพื่อไม่ให้โดนตามล่าไปด้วย ความโชคร้ายมีไม่สิ้นสุด ฮินะ อุราชิมะ ต้องออกจะทำเนียบตระกูลเพื่อภาระกิจลับ สุดยอดของรัฐบาลอย่างหนึ่งแต่ด้วยความรอบคอบ จึงติดต่อตระกูลอาโอยามะ ผู้ทรงอิทธิพลทางทิศเหนือให้ส่งผู้มีฝีมือมาคุ้มครองแต่ทายาทคนโตได้แต่งงานแล้วมาไม่ได้จึงส่งทายาทคนเล็กที่ชื่อโมโตโกะ มาแทนโดยไม่บอกความจริงแก่โมโตโกะ ให้รู้เพียงแค่ว่าส่งมาเพื่อเรียนรู้ชีวิตภายนอกเท่านั้น" "อ้อ แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี"ทั้ง2คนท้วง ปู่บอกว่า"ตอนนีทั้ง2คนนั้นกำลังอยู่ในอันตรายต้องปกป้องทั้ง2คนจากกลุ่มนินจาพวกนั้นทันที" เคทาโร่รับปากทันที"ผมจะคุ้มครอง2คนนั้นเอง"นารุท้วงทันที"แล้วทีเมื่อคืนทำไม่ไม่ทำอะไรเลยหล่ะ"เคทาโร่เหงื่อตกแล้วก็หัวเราะกลบเกลื่อน เคทาโร่ไปบอกทุกๆคน(ยกเว้นชิโนบุกับเนียโมจังที่จะให้รู้เรื่องไม่ได้) "ภายใน4วันนี้ พวกเราจะต้องคุ้มครองไม่ให้พวกนินจาพวกนั้นเข้าใกล้ ทั้ง2คนได้" "รับทราบ~~~~~"ทุกคนตะโกนรับ พวกนินจาได้ลอบเข้ามาโจมตีเป็นระยะๆ แต่โมโตโกะและทุกคนก็ได้ช่วยเก็บกวาดโดยไม่ให้ทั้ง2คนรู้ตัวด้วยกับดักที่วางไว้ดักพวกนินจาพวกนั้นโดยเฉพาะ จนกระทั่งวันสุดท้าย คุณเซตะก็มารับเนียโมจังตามนัด แต่พวกนินจาใช้โอกาสนี้บุกครั้งใหญ่ เกิดการปะทะกันขึ้นอย่างรุนแรง คุณเซตะก็ช่วยอีกแรง จนเหลือหัวหน้านินจาคนเดียว"แกเสร็จแน่" แต่ด้วยความสะเพร่าของเคทาโร่ที่ไปชนกับกับดักจนลื่นไปกระแทกกับทุกคนจนล้ม นินจาคนนั้นเห็นไดโอกาสจึงใช้ระเบิดควันทันทีแล้วก็หายไป "ชิ หนีไปได้"โมโตโกะพูด "ไม่เป็นไรน่า พวกนั้นคงเข็ดแล้ว" นารุโมโหพร้อมกับต่อยเคทาโร่ไปเต็มๆ 1หมัดอย่างแรง"มันเป็นเพราะใครล่ะ หา" "โอ้ย~~~~~~~~~~~~~~~"เคทาโร่ร้องอย่างเจ็บปวด เซตะพูดว่า"ตอนนี้พวกนั้นคงล้มเลิกแล้วหล่ะ แต่ถ้าไม่เลิกฉันจะช่วยคุ้มครองเอง" "เอาหล่ะ ไปกันได้แล้ว" เนียโมจังหันกลับมาแล้วพูดว่า"ขอบคุณทุกคนมากนะคะ" แล้วก็รีบเดินตามเซตะไปอย่างรวดเร็ว "ลาก่อน เล้วพบกันใหม่นะ"ชิโนจังตะโกน เนียโมจังหันมาแล้วก็ยิ้มอย่างดีใจแล้วก็จากไปพร้อมกับเซตะ จาก : cab นักเขียนหน้าใหม่ - 13/02/2001 21:06

ข้อความ : ด้วยความแค้นที่ตัวเองไม่อาจช่วยอะไร เคทาโร่ตัดสินใจกลับทำเนียบตระกูลอุราชิมะซึ่งพ่อของตัวเอง เป็นประมุขอยู่ เพื่อขอร้องให้ถอนยันต์เป็นตายที่ผนึกพลังลึกลับในตัว ที่คุ้มครองร่างเขาอยู่เพื่อเตรียมรับมือศัตรูตัวฉกาจ ครั้งแรกผู้เป็นพ่อไม่ยอม แต่สุดท้ายเมื่อเจอเหตุผลอันน่าฟัง ประกอบกับได้เห็นความกล้าหาญในตัวลูกชายหัวแก้วหัวแหวนแล้ว จึงยอมถอนยันต์เป็นตาย แก้ผนึกที่ผนึกวิชาสุดยอดในตัวเคทาโร่ คัมภีร์เปลี่ยนเส้นเอ็นพลังขั้นสีดำ ให้ จากนั้น จึงถ่ายทอดวิชาสุดยอด 2 วิชา คือ ฝ่ามือราหู และดรรชนีกระบี่นิลกาฬสยบฟ้า ให้กับเคทาโร่ จนมีฝีมือไร้ผู้เทียมทาน... โม้ได้แค่นี้เองตอนนี้ เพราะอาทิตย์หน้าต้องสอบ ไว้มีเวลาจะมาโม้ใหม่ครับ ^ ^;;; จาก : Dark Master - 14/02/2001 09:53