Banish from Eden (Chapter 11 ) : พันธนาการ

หัวข้อ : Banish from Eden (Chapter 11 ) : พันธนาการ
ข้อความ :
“ ไงเจ้าโป่ว.. ยังไม่ตายอีกเรอะ ” เสียงของฮาโมคิหยุดฝีเท้าของโป่วเกียฮุ้นไว้ แม้ว่าโรงเสบียงของกองทัพจะไม่กว้างเท่าไหร่นัก แต่ว่าที่นั่งรอบๆฮาโมคิก็ไม่มีคนนั่งอยู่เลย
“ คงจะยังไม่ตายก่อนคุณหรอก แม่ทัพใหญ่ฮาโมคิ ”
“ เหอะๆๆ ไม่ต้องมาทำเป็นปากหมานนักหรอก เอ้า.. มานั่งก่อนสิ ” โป่วเกียฮุ้นรู้สึกผิดสังเกตุเสียงหัวเราะของฮาโมคิตะหงิดๆ ขณะปฎิบัติภารกิจอยู่ที่ไอโอ ตัวเค้าเองค่อนข้างแน่ใจว่าฮาโมคิเป็นคนที่อารมณ์ร้อน แล้วก็หงุดหงิดง่ายเป็นอย่างยิ่ง ถึงขนาดที่ว่าจะเอาคอของเขาไปลับดาบอยู่หลายต่อหลายครั้ง แล้วทำไมวันนี้ถึงอารมณ์ดีผิดปรกตินะ..

“ ผมว่าวันนี้คุณอารมณ์ดีผิดปรกติอยู่นะ มีเรื่องอะไรดีรึไง ”
รอยยิ้มเผยออกมาจากมุมปากของฮาโมคิ กลิ่นคุ้นเคยลอยมาเตะจมูกของโป่วเกียฮุ้น
“ ก็ไม่มีอะไรหรอก ชั้นเห็นศัตรูเก่าวิ่งหนีหางจุกตูดน่ะ แถมวันนี้มีเหล้าฉลองจากส่วนกลางอีก.. ” กลิ่นแอลกอฮอล์ลอยกรุ่นออกมาจากตัวของฮาโมคิ แม้ว่าโป่วเกียฮุ้นจะไม่ค่อยดื่มเท่าไหร่แต่ก็รู้ว่าฮาโมคิคงจะกรอกไปไม่น้อยแล้วแน่ๆ
“ หือ.. หมายถึงไซเลนท์เดดนะหรือ ผมนึกว่าคุณจะไปอยู่บนยานลาดตระเวนของยูรอคเหมือนกับผมซะอีก ”
“ นั่นแหละๆ ดีนะที่เบื้องบนสั่งว่าไม่ให้แทรกแซงโดยไม่จำเป็น ไม่งั้นล่ะน่าดู... ” ฮาโมคิยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆ โป่วเกียฮุ้นเองก็ได้รับภารกิจที่จะต้องเข้าไปหยุดยั้งชัยชนะของแอมเมอริคหลายครั้งแล้ว ความอยู่รอดของแอสสินอตตอนนี้จำเป็นต้องอาศัยสภาวะสงครามที่ต่อเนื่องแล้วก็ซับซ้อน ดุลอำนาจที่ค้ำยันกันอยู่จะพังทลายถ้าหากว่ามีกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งได้ชัยชนะเด็ดขาด หึ.. ดูๆแล้วก็ตลกดีเหมือนกัน ทุกวันนี้พวกผู้นำพยายามจะบอกประชาชนว่าพวกเค้าใฝ่สันติ แต่หน่วยลอบสังหารอย่างตัวโป่วเกียฮุ้นเองกลับมีงานล้นมืออยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน..

แต่ก็ดี.. ตราบใดที่ยังมีสงคราม โอกาศแก้แค้นของเขาก็ยังมีอยู่..

............................................

ผลของสงครามเหนือดาวอังคารกระจายไปทุกๆอาณานิคมที่มนุษย์ไปถึง ไอโอเสียหายอย่างหนัก ที่เสียหายยิ่งกว่าก็คงจะเป็นศักดิ์ศรีของยูรอคนั่นเอง รัฐบาลเร่งแผนฟื้นฟูสภาพเมืองอย่างเต็มที่ ในเวลาไม่นานนัก ชาวเมืองที่หนีออกไปก็กลับเข้ามาอาศัยในป่าคอนกรีตแห่งเดิมได้ รวมถึงพวกที่อาศัยโอกาศนี้ตามเข้ามาแสวงโชคในเมืองใหญ่เช่นกัน

“ ค่า ....... ” เสียงใสรับคำ

บรรยากาศครึกครื้นในร้านอาหารแห่งนี้ชุ่มชื่นขึ้นมาด้วยบริกรสาวสวยที่กำลังทำงานอย่างขมักเขม้น อันที่จริงแล้วเธอเป็นทั้งเจ้าของ กุ๊ก และบริกรไปในตัว ด้วยความเอาใจใส่ของตัวเธอเอง ร้านอาหารเล็กๆในเมืองใหญ่แห่งนี้จึงมีคนมาอุดหนุนไม่ขาดสาย

“ มีโต๊ะว่างรึเปล่าครับ... ” ชายหนุ่มหน้าตาเฉยเมยสองคนเดินเข้ามาในร้าน
“ เชิญด้านในเลยค่ะ ”
โต๊ะไม้ตัวเล็กถูกเช็ดทำความสะอาดอีกครั้งก่อนที่แขกทั้งสองคนจะนั่งลง
“ เอ่อ.. ” หนึ่งในนั้นมองหาเมนูที่ควรจะอยู่บนโต๊ะอาหาร
“ ที่นี่ไม่มีเมนูหรอกค่ะ อยากทานอะไรก็สั่งมาตามสะดวกได้เลย ” หญิงสาวยิ้มพร้อมกับคว้ากระดาษเล็กๆขึ้นมาพร้อมจดรายการอาหารลงไป
“ งั้นเอาเป็นว่า.... ”
“ อะไรก็ได้สองที่แล้วกันครับ เราค่อนข้างจะรีบอยู่ซักหน่อย ” อีกคนพูดสอดขึ้น หลังจากที่เจ้าของร้านหลบเข้าไปเตรียมอาหารแล้ว ทั้งคู่ก็เริ่มบทสนทนา

“ ผมว่าเราน่าจะไปหาที่คุยที่มิดชิดกว่านี้ได้ไม่ยากนะ ”
“ เอาเถอะน่าฟีนิกซ์.... ที่นี่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรนี่ มีอะไรก็รีบๆพูดมาเถอะ ”
ฟีนิกซ์หยิบแผ่นกระดาษขึ้นมาวางบนโต๊ะ
“ นี่เป็นสถิติทั้งหมดที่เราเก็บได้หลังจากเคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้ว โครงการของซิดประสบความสำเร็จดีเยี่ยม เซเนก้าพิสูจน์ตัวเองได้เป็นอย่างดี ฝ่ายเราเสียทหารไปเพียง 120 นายเท่านั้นเอง ถ้าเทียบกับตัวเลขเดิมของเราแล้วลดลงเกือบ 97% เลยทีเดียว เราต้องการเซเนก้าไว้ในความควบคุม.. ”

“ ชั้นไม่อยากที่จะมานึกเสียใจภายหลัง ก็เท่านั้นเอง ”

“ แมคไบรวาร์ด... ผมไม่อยากจะพูดว่านี่เป็นการใจอ่อนเลย ” ฟีนิกซ์มองหน้าคู่สนทนาเหมือนจะถามบางอย่าง ชายคนนี้ไม่เหมือนแม้แต่จะเป็นเพื่อนร่วมงานกับเขาได้เลย แต่ว่าอำนาจที่มีก็ทำให้บุคลากรสำคัญของกองทัพกว่าครึ่งอยู่ในอาณัติของเขา
“ ไม่ใช่ใจอ่อนหรอก... เอางี้ นายว่าคอมพิวเตอร์กับมนุษย์ใครดีกว่ากันล่ะ ”
ฟีนิกซ์ขยับตัวนิดหน่อย คำถามเชิงจิตวิทยามันไม่น่ากลัวหรอกถ้าถามโดยนักจิตวิทยา แต่ถ้าถามโดยผู้ที่มีอำนาจทางจิตใจมหาศาลล่ะก็...

“ คอมพิวเตอร์ครับ ”
แมคไบรวาร์ดถอนหายใจอยู่พักหนึ่ง ฟีนิกซ์รู้สึกถึงความอึดอัดที่กระจายออกมาจากตัวของอีกฝ่าย เสียงรอบๆตัวดูเหมือนว่าจะเงียบไปอึดใจหนึ่ง ความสับสนวุ่นวายภายในร้านอาหารหยุดชะงักอย่างสิ้นเชิง
“ ชั้นถามคำถามนี้กับคนหลายคนแล้ว ถามจนชั้นพอจะเดาออกว่าใครจะตอบว่าอะไร ”
“ ก็ไม่แปลกนี่ครับ คุณมีอำนาจเหนือความคิดของคนทั่วไปอยู่แล้ว ” ฟีนิกซ์ไม่สงสัยอะไร
“ ชั้นไม่ต้องอาศัยพลังใดๆชั้นก็พอจะเดาคำตอบได้ นายเป็นคนที่ชั้นควบคุมอยู่ คำตอบของนายเหมือนกับคนอื่นที่ชั้นควบคุมได้เช่นกัน ทุกคนจะตอบเหมือนกันหมดว่าคอมพิวเตอร์ อันที่จริงชั้นก็พอจะรู้อยู่บ้างแล้วว่ามันอาจจะเป็นแบบนี้ ”

คำพูดของแมคไบรวาร์ดทำให้ฟีนิกซ์เจ็บในอกอย่างประหลาด ควบคุม... ตัวเค้าเองไม่ได้รู้สึกถึงอะไรอย่างที่ว่าเลยนี่นา ฟีนิกซ์เองก็รู้ตัวดีว่าตลอดเวลาเขาทำอะไรอยู่ ความคิดและเหตุผลก็ยังเป็นของตัวเขาเองทุกอย่าง
“ ชั้นรู้ว่านายสงสัยอยู่ การควบคุมของชั้นไม่ใช่การล้างสมองอย่างที่คนอื่นเข้าใจหรอก “

“ ตอนเด็กๆชั้นจะเห็นสีบางอย่างที่คนทั่วไปไม่เห็น มันเป็นสีแห่งอารมณ์... ชั้นเรียนรู้ที่ใช้ประโยชน์และควบคุมสีเหล่านั้นได้ในเวลาไม่นาน สีแดงแห่งความโกรธ สีเหลืองที่สนุกสนาน หรือว่าสีอื่นๆที่ชั้นอธิบายไม่ได้ หากว่านายเป็นจิตรกรที่สั่งการสีเหล่านั้นได้ละก็ นายก็จะเป็นได้แบบชั้นเหมือนกัน “
“ งั้นผมก็ไม่เห็นความแตกต่างระหว่างคนที่คุณควบคุมกับคนธรรมดาเลยนี่นา ”
ตาของแมคไบรวาร์ดมองตรงมาที่ใบหน้าของอีกฝ่าย ฟีนิกซ์เองก็ได้แต่นั่งนิ่งอยู่กับที่
“ ต่างกันสิ.. ต่างกันตรงที่แรงบันดาลใจเท่านั้นเอง จริงอยู่ที่คำตอบของคำถามเมื่อครู่มีให้เลือกแค่สองข้อ แต่ถ้านายเป็นคนตอบ นายจะเลือกข้อใดข้อหนึ่งโดยไม่ลังเลเลยหรือ ... เป็นชั้นเองก็ไม่ทำหรอก ชั้นจะพยายามหาคำตอบที่สามก่อนเสมอๆ จนในที่สุดถ้าไม่มีทางเลือกแล้ว ชั้นก็จะยังลังเลระหว่างคำตอบ 50 % แบบนี้อยู่ดี นายเห็นความแตกต่างรึยังล่ะ ”

ฟีนิกซ์ได้แต่ก้มหน้าไม่ยอมตอบ มันก็จริงอย่างที่ว่า แต่ตัวเค้าเองยังอยากจะเชื่อสิ่งที่เค้ารู้สึกได้มากกว่า ฟีนิกซ์คนนี้ไม่ได้คิดตามที่ใครสั่งให้คิด เค้ามีเหตุผลรองรับอยู่เสมอทุกการกระทำที่ทำลงไป.. ความสับสนในใจของฟีนิกซ์จางหายไปอย่างรวดเร็ว
“ ความจริงนี่ทำให้นายสับสน ชั้นรู้... แต่ว่าชั้นจำเป็นที่จะต้องมีแขนขาที่จะคอยช่วยงานบ้าง ชั้นเปลี่ยนแปลงจักรวาลแห่งนี้ด้วยตัวคนเดียวไม่ได้หรอก ”

เหมือนกับเวลาที่หยุดนิ่งกลับมาหมุนอีกครั้ง ร้านอาหารเล็กๆแห่งนั้นกลับมามีชีวิตชีวาตามเดิม ผู้คนพากันพูดคุยเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น..
“ อาหารง่ายๆอย่างที่สั่งได้แล้วคะ “ เสียงเจ้าของร้านดึงความสนใจของฟีนิกซ์กลับมา ซุบเนื้ออุ่นๆแกว่งตัวช้าๆอยู่ในชามใบเล็กกระทัดรัด กลิ่นหอมของมันหยุดการสนทนาที่แสนเคร่งเครียดเมื่อครู่ได้สนิท

“ โอ.. ผีมือดีเหมือนกันนี่ครับ ” แมคไบรวาร์ดคว้าชามซุบขึ้นมาเป่าให้หายร้อนลงบ้าง ก่อนที่จะเทวาบลงคอในพริบตาเดียว ฟีนิกซ์อดขำกับท่าทางที่เห็นไม่ได้
“ ชั้นดีใจนะคะที่เห็นคนกินด้วยความอร่อยอย่างนั้น แต่ก็ควรจะระวังสำลักไว้บ้างจะดีกว่า ”
แมคไบรวาร์ดยังคงดื่มซุบถ้วยนั้นลงคอไปเรื่อยๆ ฟีนิกซ์หยิบซุบอีกถ้วยขึ้นมาจิบบ้าง
“ ซุบนี่เรียกว่าอะไรน่ะ ผมไม่เคยได้กินอะไรอย่างนี้มาก่อนเลยแฮะ ” แมคไบรวาร์ดถามถึงชื่ออาหารกับเจ้าของร้าน

“ เป็นสูตรของชั้นเองน่ะค่ะ เรียกว่าอลิเซียสเปเชียลก็คงได้มั้งคะ ”
“ อื๋อ.. คุณชื่ออลิเซียงั้นหรือ ” ฟีนิกซ์เอะใจ เค้าเคยได้ยินชื่อนี้จากแฟ้มข้อมูลของที่ไหนน้า...
“ ใช่ค่ะ ชั้นเพิ่งจะเข้ามาเปิดร้านในเมืองนี้ไม่นาน ยังไงก็แวะเข้ามาบ่อยๆก็แล้วกันนะคะ “
แมคไบรวาร์ดเป็นคนออกค่าอาหารเอง เครดิตสากลในบัญชีของเค้าแข็งพอที่จะล้มธนาคารใหญ่ๆได้สบาย ทำให้นอกจากค่าอาหารแล้วอลิเซียยังได้ทิปอีกก้อนโตเลยทีเดียว ดูท่าว่าแมคไบรวาร์ดจะติดใจกับร้านอาหารเล็กๆแห่งนี้ซะแล้ว
ทั้งคู่เดินออกมาจากร้าน ถนนในเมืองยังมีคนไม่มากเหมือนกับเมื่อตอนก่อนสงคราม ซากตึกที่ยังไม่ได้รับการซ่อมแซมมีให้เห็นอยู่ทั่วไป
“ นายคิดว่าเมืองใหญ่อย่างนี้ต้องการอะไรที่สุดล่ะ ความมั่นคง เงินทุนมหาศาล หรือว่าความบันเทิงเงินล้าน ” แมคไบรวาร์ดเอ่ยขึ้น
“ ก็ขึ้นอยู่กับว่าผมจำเป็นต้องตอบคำถามนี้แบบไหนครับ ”

เสียงหัวเราะของแมคไบรวาร์ดคล้ายกับเด็กที่ได้ของเล่นที่ถูกใจ

“ ฮ่ะๆๆๆ ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นหรอก ถ้านายไม่รู้ชั้นก็จะบอกให้.... ที่นี่น่ะ ต้องการซุบที่เต็มไปด้วยแรงบันดาลใจของแม่หนูนั่นเยอะๆเลยล่ะ ”

............................................

จาก : ioroid - 13/02/2001 07:25

Comment เกี่ยวกับ Fiction ตอนนี้
ชื่อ :
Email :
ICQ :
โฮมเพจ :
ข้อความ :