หัวข้อ : - ALCATRAZ NOAH - :05: Crime and Punishment (2) - สำนึกแห่งบาป - ข้อความ : . . . หลังจากที่แก้เผ็ดจอห์นนี่ที่ร้านน้ำชาแล้ว ตอนนี้ทั้งคู่กำลังเดินอยู่บนทางที่ทั้งสองฝั่งแวดล้อมด้วยหมู่ไม้ซึ่งเป็นทางไปสู่ "ลานกีฬา" "เธอ...นี่! เธอ" จอห์นนี่ตะโกนเรียกนารุมิที่เดินนำหน้าอยู่ "อะไร หือ ตาคนปลิ้นปล้อน!" นารุมิหันกลับมายวน "นี่เธอจะไปไหนกัน หา-----" จอห์นนี่ลากเสียง "ก็ไปไหนก็ได้ไง ยังไงฉันก็ไม่ค่อยรู้ทางอยู่แล้ว ได้เธอมานำทางก็ดี" นารุมิตอบแล้วหัวเราะ "...เธอนี่มันแสบจริงๆ" จอห์นนี่บ่นอุบ "ว่าไงนะ!" นารุมิหันขวับมาพร้อมจะทุบ ...บรื้นนนนนนนนนนน!!!!!... เสียงเครื่องยนต์รถดังกระหึ่มมาทางด้านหลังของทั้งสองคน ซึ่งต้นกำเนิดของเสียงนั้นคือ รถสปอร์ตสีดำคันงาม และตอนนี้รถคันนั้นก็ตรงมาจอดตรงหน้าทั้งสองคน "อ้าว! นั่น นารุมินี่!" เสียงของคนขับที่ชะโงกหน้าออกนอกตัวรถเป็นเสียงที่นารุมิเคยได้ยิน "คินดะนิ" นั่นเอง "ค...เอ่อ..คินดะนิใช่ไม๊!" นารุมิคิดทบทวน "หล่อได้ขนาดนี้จะเป็นใครซะอีกล่ะ" คินดะนิพูดแล้วเสยผม "อะ..เหอะๆ" นารุมิหัวเราะแหยงๆ "อ้าว! แล้วนั่นใครหรือ...แฟนรึไง" คินดะนิหันไปมองจอห์นนี่ "จะบ้ารึไง อย่างตานั่นรึ ต่อให้เหลือคนเดียวในโลกก็ไม่มีใครเอาหรอก" นารุมิโวยวาย "ช่ายๆ อย่างแม่นี่ ต่อให้ตายกลับไปคิดใหม่ซัก 10 ชาติก็ยังต้องคิดใหม่เลย" จอห์นนี่เสมอ "ว่าไงนะ!" นารุมิหันขวับ "ฉันไม่เกรงใจแล้วนะเฟ้ย!" "ฮะๆ เอาล่ะ พอกันแค่นี้ก่อนละกันเด็กๆ" คินดะนิเข้ามาห้ามทัพไว้ "อีกอย่าง ผมคงต้องไปแล้ว บังเอิญว่าผมมีธุระต้องไปส่งคุณคนนี้ก่อน" คินดะนิยักหน้าไปทางที่นั่งข้างคนขับ ซึ่งนารุมิก็ชะเง้อคอตามไปมอง พบว่ามีชายท่าทางเคร่งขรึมนั่งอยู่ "เอาล่ะ ผมต้องไปแล้ว โอกาสหน้าถ้าว่างๆจะพานั่งรถเที่ยวนะ ไปล่ะ" คินดะนิโบกมือลาแล้วออกรถ เพียงชั่ววูบก็ลับตาทั้งสองคนไป ชั่วครู่ถัดมาในรถที่เพิ่งลับตาไป ชายที่นั่งอยู่ด้านข้างคินดะนิก็เริ่มการสนทนา "ที่นายทำสนิทสนมกับผู้หญิงคนนั้น คิดจะให้เธอเข้าร่วมด้วยรึไงกัน" "ก็เปล่าหรอก ก็แค่สนใจเธอนิดหน่อยเอง แล้วนายว่าไงล่ะ "J" !" คินดะนิตอบแล้วหักรถขึ้นเนินเขาไป กลับมาที่พวกนารุมิอีกครั้ง "นี่เธอรู้จักหมอนั่นด้วยรึ" จอห์นนี่ถาม "ก็ใช่ ทำไมล่ะ" "เปล่าๆ ไม่มีอะไร" จอห์นนี่ส่ายหน้ากลบเกลื่อนพลางคิดในใจว่า "แม่นี่ต้องไม่ธรรมดาแน่" "ก็แค่เจอเค้าตอนเข้ามาที่นี่...แบบว่าเข้ามาพร้อมกันอะไรแบบเนี้ย" "งั้นหรือ?" จอห์นนี่ทำหน้าไม่เชื่อ "มันต้องมีอย่างอื่นแน่ๆ แบบว่า......" ...เปรี้ยง!... สนามพลังถูกกางขึ้นรอบตัวจอห์นนี่ นั่นแสดงว่าเขากำลังถูกใครบางคนประทุษร้าย นารุมินั่นเอง หมัดขวาตรงของเธอนั้น ถ้าไม่ถูกสนามพลังกั้นไว้ก่อน จอห์นนี่ต้องลงไปนอนนับดาวแน่ "ทำอะไรน่ะ!" จอห์นนี่โวย "ก็นายอยากทำหน้าไม่น่าไว้ใจทำไมล่ะ" นารุมิชักหมัดกลับ "เอาเถอะ ช่างมันเถอะน่า" "ช่างมันได้ไง!" "เอาเถอะน่าๆ นี่! ฉันคิดออกแล้วว่าจะไปที่ไหนกันดี" "จ..จะไปไหนล่ะ" จอห์นนี่ทำหน้าไม่ไว้วางใจ "อืมมมม...เอาเป็นว่าที่นี่มีที่เงียบๆ พอใช้สงบจิตสงบใจไม๊ล่ะ อย่างวัดหรืออะไรเทือกนี้" "จะว่ามีมันก็ไม่เชิงนะ" จอห์นนี่คิดก่อนตอบ "ก็ไปที่นั่นแหละ!!" นารุมิรีบจูงมือจอห์นนี่วิ่งไป หลังจากที่วิ่งกันมาไม่นาน ทั้งสองก็มายืนอยู่หน้ากำแพงหินสภาพทรุดโทรม ที่ตรงกลางของประตูนั้นเป็นซุ้มประตูโค้ง เมื่อมองลอดเข้าไป จะพบกับอาคารก่ออิฐขาวทรงโบราณ และที่เหนือประตูของตัวอาคารนั้นมีเครื่องหมายไม้กางเขนซึ่งบ่งถึงอาณาเขตของศาสนา "ที่นี่แหละ" จอห์นนี่พูดพร้อมผลักประตูเข้าไป "ปกติจะไม่มีคนนักหรอก" ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ทั้งสองก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ต่างออกไป เงียบแต่ว่าสงบอย่างประหลาด เบื้องหน้าของทั้งคู่คือ เก้าอี้ยาววางเรียงกันเป็นแถวอย่างมีระเบียบ ตรงกลางด้านในสุดเป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้าสูงระดับเอว และที่ด้านบนของโต๊ะตัวนั้นมีไม้กางเขนไม้สีขาวขนาดใหญ่ยึดไว้กับผนัง แต่ที่ดูแปลกก็คือ ด้านหน้าของโต๊ะตัวนั้นกลับเป็นแท่นปูนที่มีปืนยาวติดตั้งไว้ "ฉันเองก็ไม่ค่อยจะมาที่นี่หรอก จะว่าไปก็ไม่เคยเลยล่ะ" จอห์นนี่พูดพลางปัดฝุ่นออกจากเก้าอี้ก่อนจะนั่งลง "รู้มาว่าที่นี่แต่ก่อนเป็นลานประหาร แต่ว่ายังไงก็ไม่รู้ถึงได้เอาโบสถ์" "...ท่าทางจะไม่ค่อยมีคนดูแลที่นี่เลยนะ" นารุมิเอานิ้วลูบฝุ่นที่จับตัวหนาขึ้นมาดู "หึ เธอคิดว่าที่นี่มันที่ไหนกันล่ะ ไม่ใช่สวรรค์ของนักบุญแน่นอน" จอห์นนี่พูดติดตลก "...ช่างเถอะ เอาเป็นว่ามันใช้ได้ก็พอ" นารุมิเดินไปคุกเข่าเบื้องหน้าไม้กางเขน "...ท่านพระเจ้า...หรืออะไรที่เขาเรียกนะแหละ ถึงแม้ลูกจะไม่ใช่คนในศาสนาของท่านก็ตาม แต่ขอให้ลูกได้พึ่งร่มเงาของท่านพักพิงใจที่ว้าวุ่นของลูกด้วยเถิด......." เธออธิษฐาน ...แอดดดด--------... "อ้าว อะไรกัน วันนี้มีคนมาเยี่ยมเราด้วยรึนี่" น้ำเสียงประหลาดใจดังขึ้นหลังจากเสียงดังลั่นของบานประตู "อะ..เอ่อ...สวัสดีครับ..อ่า...ท่านสาธุคุณ" จอห์นนี่รีบลุกขึ้นทันทีที่เห็นชายผู้เพิ่งเดินเข้ามา เขาเป็นชายวัยกลางคน หน้าตาอิ่มเอิบ แต่งกายด้วยเครื่องแบบพัศดี แต่ว่ามีผ้าพันคอสีเหลืองเพิ่มขึ้นมา "ไม่เป็นไร ตามสบายเถอะ" เขาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล จากนั้นค่อยเดินไปสัมผัสบ่าของนารุมิเบาๆ "มีอะไรให้พ่อช่วยได้ไม๊" ชายผู้นั้นพูดแล้วยิ้มอย่างมีเมตตา "อะ...เอ่อ..หลวงพ่อ เอ๊ยไม่ใช่ เอ่อ...เรียกว่าอะไรนะ" นารุมิรีบลุกขึ้นแบบตาลีตาเหลือก "ฮะๆ ไม่เป็นไร จะเรียกพ่อว่าอะไรก็ได้ แต่ว่าจะเรียกพ่อว่า "คุณพ่อแหลม" ก็ได้" "อะ..ค่ะ คุณพ่อแหลม" "ดีแล้วๆ ว่าแต่ลูกมีอะไรไม่สบายใจรึ" "ก็นิดหน่อยค่ะ คือ...แบบว่า พักนี้หนู เอ๊ย! ดิฉัน..ไม่สิ ลูกฝันร้ายเป็นประจำก็เลยคิดว่า...." "คิดว่าจะมาขอพักสงบจิตที่นี่ใช่ไม๊" สาธุคุณแหลมพูดเหมือนว่ารู้ "ค่ะ ก็คิดว่ามันจะช่วยได้" "หึ ถ้าลูกคิดอย่างนั้น ลูกก็คิดถูกแล้ว เพราะว่าพระผู้เป็นเจ้านั้น ท่านทรงเมตตาพวกเราเสมอ ขอเพียงแต่ว่าเรามีศรัทธาและความแน่วแน่ เท่านั้นแล้ว ทุกข์ใดๆก็จะถูกปัดเป่าให้พ้นไป" "เอ่อ...ค่ะ" "ถ้าพ่อเดาไม่ผิด ในฝันของลูกคงจะเป็นเรื่องที่สะเทือนใจลูกมากสินะ" "ก็ไม่เชิงหรอกค่ะ มันเป็นเรื่องที่มันเป็นเหตุให้ดิฉันต้องมาอยู่ที่นี่" นารุมิพูดหน้าสลด "ถ้าอย่างนั้นลูกจะลองเล่าให้พ่อฟังจะได้ไม๊" "ค่ะ เรื่องมันก็มีอยู่ว่า.........." นารุมิเล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นให้สาธุคุณแหลมฟัง "ตัวลูกคงคิดว่าตัวลูกเป็นเหตุให้เด็กคนนั้นตายใช่ไม๊" "ค่ะ" "ลูกเอ๋ย ฟังนะ ทุกสิ่งพระผู้เป็นเจ้าทรงกำหนดมา ด้วยพระปัญญาอันเลิศล้ำจนเราไม่อาจจะเข้าใจได้ แต่ว่าทุกสิ่งที่ท่านกำหนดมานั้นล้วนแต่มีความหมาย อย่างเช่นในวันนั้น ท่านอาจจะบันดาลให้ลูกไป ณ ที่นั้นเพื่อการใด อาจจะเพื่อช่วยเหลือเด็กคนนั้น แต่ว่าด้วยอำนาจอันน้อยนิดของลูก ลูกจึงไม่อาจจะช่วยเหลือเด็กคนนั้นได้ แต่พระองค์ท่านก็ทรงไม่ถือโกรธในตัวลูก แต่หากลูกยังคงไม่สบายใจ พ่อว่าการที่ลูกมายืนอยู่ ณ ที่นี้ก็เป็นการไถ่โทษที่ดีที่สุดแล้ว" "แต่ว่า คุณพ่อแหลมคะ การที่มาอยู่อย่างสบายที่นี่นะหรือคือการไถ่โทษที่ดีที่สุด" "ลูกอย่าลืมสิว่า ทุกสิ่งล้วนแล้วแต่เป็นพระประสงค์ของพระองค์ท่าน การที่ลูกรู้สึกว่าการที่อยู่ที่นี่แล้วสุขสบายนั้น มันก็เป็นพระประสงค์ของพระองค์เช่นกัน" "แต่ว่า..." "เอาเถอะ ถ้าลูกยังคงคิดว่าสิ่งที่ลูกทำลงไปสมควรได้รับการลงโทษก็เป็นสิ่งดี แต่พ่ออยากจะบอกลูกว่าการลงโทษนั้นไม่ได้มีความหมายเดียว และสิ่งที่ลูกได้รับนั้นก็เป็นสิ่งที่สมควรแก่การนี้แล้ว ขอให้ลูกจงสบายใจเถิด" "...ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ คุณพ่อแหลม" นารุมิลุกขึ้นลาอีกฝ่าย "ไม่เป็นไรหรอก พ่อเองต่างหากที่ต้องขอบใจลูกที่ตัดสินใจมาที่นี่" "ค่ะ ถ้าอย่างนั้น ดิฉันขอลานะคะ" แล้วนารุมิก็ออกจากโบสถ์ไปพร้อมกับจอห์นนี่ หลังจากที่เดินห่างออกจากโบสถ์ได้ช่วงหนึ่ง จอห์นนี่ก็ชะเง้อไปด้านหลังก่อนจะสะกิดถามนารุมิ "นี่ๆ เป็นไงมั่ง" "อืม..ก็ดีขึ้น ถึงจะไม่มากนะ แต่ก็สบายใจขึ้นมาหน่อย" "ไม่ใช่ หมายถึงตานั่นต่างหาก" "ตานั่น? คุณพ่อแหลมนะรึ ก็ดีนี่ แล้วทำไมนายถึงเรียกเขาอย่างนั้นน่ะ" "เหรอ ก็ได้ยินข่าวไม่ดีเกี่ยวกับตัวเขามานิดหน่อย พอได้เห็นแล้วก็รู้เลย ฉันว่าเขาไม่เหมือนจะเป็นบาทหลวงเลย เหมือนภารโรงโรคจิตเสียมากกว่า" "อะไรนะ!" "เอ้อ! ช่างเถอะ ก็แค่ลางสังหรณ์ของผู้ชาย แล้วเธอจะไปไหนอีกไม๊" "ไม่แล้วล่ะ ขอบใจ เชิญนายไปหลีสาวต่อเถอะ" "จริงนะ! งั้นไปก่อนล่ะ" จอห์นนี่ทำท่าระรื่นก่อนจะโบกมือลา "เฮ่อ! หมอนี่มันบ้าบอจริงๆ" นารุมิพูดกับตัวเองก่อนจะแยกทางเดินกลับห้องพักของตัวเอง ตัดกลับมาทางด้านคินดะนิ ขณะนี้ เขากำลังอยู่ในห้องรับแขกกับชายที่ชื่อว่า "J" "ทำตัวตามสบายนะ เอาให้เหมือนกับอยู่บ้านตัวเองเลย ฮะๆ" เขาพูดกับอีกฝ่ายเป็นรอบที่เท่าไรไม่ทราบ แต่อีกฝ่ายก็ยังคงนั่งเงียบอยู่ดังเดิม "เฮ่อ นายนี่ไม่รู้จักผ่อนคลายบ้างหรือยังไง" คินดะนิบ่น แล้วซักพักก็มีชายในชุดนักโทษเดินเข้ามากระซิบที่ข้างหูเขา "งั้นรึ ขอบใจมาก" "เอาล่ะ "เจ้านาย"เรียกหาแล้วไปกันเถอะ!" . . . จาก : โรงละครตัวตลก - - [email protected] - 11/02/2001 17:58

ข้อความ : หมายเหตุ เรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างบนนี้เป็นเพียงเหตุการณ์สมมุติหาได้ใช่เรื่องจริงไม่ และไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลหรือสมาคมใดๆด้วย แต่ถ้าหากกระทบถึงภาพพจน์ผู้ใด ก็ขอให้ลืมๆมันไปเสีย...(อิๆๆ) เฮ่อ....ก็เสร็จไปอีกตอน (โล่งอก) ตอนนี้ก็มีโผล่มาใหม่อีกคน "ขอเสียงปรบมือดังๆให้แก่คุณ "J" (Dark Manster) ครับ" (อา...ชักสับสนแฮะ!) ป.ล. ลองเดาสิว่าใครกันที่ได้เป็น "เจ้านาย" จาก : Feirith - 11/02/2001 17:59

ข้อความ : เอ่อ.........ข้างล่างต้องขอโทษด้วย กดรัว(ใจร้อน)ไปหน่อย แหะๆ จาก : Feirith(สำนึกผิด) - 11/02/2001 18:01

ข้อความ : แหลมเนี่ยคือแลมบ์ใช่ไหม.. อา.... น่ากลัวจริงๆ แกะน้อยที่มานำทางแก่เหล่าลูกแกะหลงทางให้ไปสู่........ ^ ^; จาก : Choco - 11/02/2001 19:18

ข้อความ : หลวงพ่อ ผ้าพันคอสีเหลือง ^^;; จาก : Angel k - 11/02/2001 20:05

ข้อความ : เหอะๆๆๆ ถ้าจอห์นนี่ไม่บอกก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะนี่... จาก : ioroid - 11/02/2001 21:57

ข้อความ : : มิน่า ว่าทำไมมันแปลกๆ หึๆ ผ้าพันคอสีเหลือง จาก : มิตสึกิ - 11/02/2001 23:11

ข้อความ : หา... แหลม = lamb เหรอ... /me ย้อนๆๆๆ กลับไปอ่านเจาะรายละเอียดอีกครั้ง..... อ่า....... ผ้าพันคอสีเหลืองด้วย..... (ตอนแรกยังไม่คิดอะไรเลยนะเนี่ย...) เหมือนภารโรงโรคจิต?? (ไม่เหมือน!!!! แต่เป็น :P ) เหอๆๆๆ อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป.... จาก : illusion - 11/02/2001 23:11

ข้อความ : เหอะ ๆ ๆ ตอนแรกก็สงสัยอยู่เหมือนกันแฮะว่าไอ้ผ้าพันคอเหลือง ๆ นี่มันคุ้น ๆ หู นะ มานั่งนึก ๆ ว่าเอ....ผู้คุมคนอื่นมีผ้าพันคอหรือเปล่าก็ไม่แน่ใจ แต่พอเห็นทุกคนพูดอย่างนี้ก็เลยแน่ใจว่าเอาวัฒนธรรมอีกที่นึงมา :P จาก : xelloss - 12/02/2001 10:32

ข้อความ : ผ้าพันคอสีเหลือง??? จาก : Alicia - 12/02/2001 15:54

ข้อความ : ผ้าผันคอ สีเหลือง นั่นมัน ....... @%$^%)^$_^*$+ คุ้นๆ อย่างบอกๆไม่ถูก ..... จาก : Johnny - 13/02/2001 02:19

ข้อความ : อ่า..ฮะๆๆๆ อืม..ผ้าพันคอเหลือง..แล้ว..J ก็..อือ..ดาร์กมาสเตอร์ได้ออกแล้วรึ ดีจังๆ...อืม.."เจ้านาย"..ตอนหน้าสงสัยจะมีอะไรเซอร์ไพรส์ๆแน่เลย เหอๆๆ จาก : Cid - 13/02/2001 07:25

ข้อความ : .........Yellow scraf......... จาก : MrT - 14/02/2001 02:51

ข้อความ : เฮอะๆ บุคคลที่ปกปิด จาก : K.W.E. - 15/02/2001 18:06