หัวข้อ : Socathia ตอน 4 : กลับคืนสู่ความว่างเปล่า ข้อความ : เมื่อคินดะนิกลับมาที่หมู่บ้านแล้วสิ่งที่ปรากฏอยู่ต่อหน้าก็คือหมู่บ้านสายลมที่เหลือแค่เพียงซากเท่านั้น "..นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย....กิฟท์...ตาแก่....ทุกคนหายไปไหนกันหมด...." คินดะนิตามหาทุกคนจนเหนื่อยอ่อนทันใดนั้นก็มีฝูงมอนสเตอร์ออกมาล้อมเขาไว้แต่คินดะนิในตอนนี้ไม่มีกะใจที่จะ สู้กับพวกมันแล้วในใจเขาตอนนี้มีแต่ความมืดมิด ความสิ้นหวังเท่านั้น เขาไม่รู้แม้กระทั่งว่ามอนสเตอร์เหล่านั้นกำลังพุ่ง มาที่เขา "กี๊...กี๊....กี๊" "Ice breath!!!" ทันใดนั้นก็เกิดไอเย็นเข้ามาล้อมรอบพวกมอนสเตอร์แล้วพวกมันก็กลายเป็นน้ำแข็งภายในเสี้ยวนาที "คินดะนิมาทางนี้เร็ว...มาเร็วๆเข้า" เสียงที่คุ้นหูทำให้คินดะนิใจชื้นขึ้น "ทางนี้เร็วข้างใต้นี่" แล้วพื้นบริเวณไม่ห่างจากคินดะนิก็เปิดออกทำให้เห็นห้องลับขนาดใหญ่ที่พอจุคนได้หลายคนเลยทีเดียว "ตาแก่....เอ๊ย....ท่านอา...ทุกคนด้วย..ทุกคนไม่เป็นอะไรใช่มั้ย....กิฟท์ล่ะ" "คินดะฉันอยู่นี่" กิฟท์เดินออกมาจากความมืดพร้อมจูงเด็กหญิงอายุราว 7-8 ขวบมาด้วย "กิฟท์ มาโกะ พวกเธอปลอดภัยใช่มั้ย....มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่กันเนี่ย" "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน...อยู่ๆก็มีแสงสีแดงพุ่งมาที่หมู่บ้านแล้วไม่รู้พวกมอนสเตอร์มาจากไหนกันเยอะแยะบุกเข้ามาในหมู่ บ้าน แล้วก็เป็นอย่างที่เห็นเนี่ยแหละ....." "...เฮ้อ...นี่คงจะเป็นการลงโทษของเทพเจ้าโทษฐานที่พวกเราละเลยไม่ให้ความเคารพท่านมานาน...." "พูดอะไรน่ะลุงผู้ใหญ่บ้านเทพเจ้าอะไรกันมีจริงที่ไหน...." "....เจ้าน่ะมันยังเด็กไม่รู้อะไร....เดิมทีทุกอย่างบนแผ่นดินน่ะอยู่ภายใต้การดูแลของเทพเจ้าอยู่แล้วแต่หลังสงครามล้าง เผ่าพันธุ์ครั้งนั้นก็ทำให้พวกมนุษย์หลงลืมละเลยเทพเจ้าไปจนทำให้ท่านพิโรธน่ะสิ...." "เอาล่ะๆ...พอเถอะฉันว่าให้คินดะไปพักก่อนดีนะเพิ่งเดินทางมาเหนื่อยๆ" กิฟท์เห็นท่าไม่ดีจึงเข้ามาห้ามทัพไว้ก่อนก่อนที่ เหตุการณ์จะลุกลามไปยิ่งกว่านี้ ตกดึก คินดะนินอนไม่หลับจึงออกมาเดินดูดาวตามลำพัง "..เฮ้อ...หมู่บ้านที่เราโตมาเหลือแค่นี้เองเหรอเนี่ย" "คินดะ...ยังไม่นอนอีกเหรอ" เมื่อคินดะนิหันไปตามเสียงก็เห็นหญิงสาวผมทองยืนยิ้มอยู่ข้างหลัง "..อ...อืม..มาโกะหลับไปแล้วเหรอกิฟท์แล้วเธอล่ะทำไมถึงยังไม่นอนอีก" "ฉันนอนไม่หลับน่ะเลยออกมาดูดาวเล่น..." "นี่...คินดะ..เราไม่ได้อยู่ด้วยกันอย่างนี้มานานแล้วนะ...ตั้งแต่เธอออกจากหมู่บ้านไปก็มีอะไรเกิดขึ้นมากมาย..ตอนนี้ฉันได้ เรียนรู้เวทย์มนต์จากพ่อมานิดหน่อยแล้วตอนนี้ฉันก็ยังเป็นครูสอนเด็กๆในหมู่บ้านด้วยนะ..." "อืมม...ยอดไปเลยนะ.." "...แต่ว่านะ...ไม่ว่าจะยังไงฉันก็ยังรอเธออยู่ตลอด...ทุกวันฉันจะคิดถึงแต่ว่าคินดะจะเป็นยังไงบ้างนะ...จะปลอดภัยดีรึ เปล่า..หรือว่าคินดะกำลังทำอะไรอยู่..." "..กิฟท์" "ความจริงเราน่าจะพบกันอีกครั้งในสถานการณ์ที่ดีกว่านี้...ถ้า...ถ้าไม่เกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นล่ะก็..." "..............." "น่าสงสารมาโกะนะ...ครอบครัวของเธอถูกพวกมอนสเตอร์ฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตาแต่ก็น่าแปลกที่เธอไม่มีแม้แต่รอยขีด ข่วน....ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายดีนะ...ตัวเองปลอดภัยในขณะที่สูญเสียครอบครัวไปหมด..ฉันน่ะเกลียดเจ้าพวก มอนสเตอร์นี่จริงๆ...ทั้งๆที่เมื่อก่อนพวกเราก็อยู่กันอย่างสงบสุขแท้ๆแต่ไม่รู้ทำไมถึงเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นมาได้..." "................" "อ๊ะ..ขอโทษนะ...ฉันเนี่ยพูดอะไรไม่เข้าท่าเลยทั้งที่เราอุตสาห์พบกันอีกครั้งแท้ๆ" "กิฟท์ไม่ได้เจอกันไม่นานดูเธอเป็นผู้ใหญ่ขึ้นนะ....แต่ฉันสิไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย...." "ไม่หรอก" "เอ๋?" "เธอตัวสูงขึ้นนะทั้งๆที่เมื่อก่อนก็ตัวเท่ากันแท้ๆ....ถ้าหากว่าเรากลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้ก็ดีน่ะสิ" "....นี่...คินดะ...คือว่าฉันคิดว่า..เออ..คือ..นานมาแล้วนะที่ฉันน่ะ...เอ่อ....กับเธอ..." "หืมม?" "..เอ่อ...ไม่มีอะไรหรอก...ราตรีสวัสดิ์นะ..." ตอนรุ่งเช้า "คินดะนิตื่นเร็วเข้าพวกมันบุกเข้ามาอีกแล้ว" "เอ๋?" "ก็พวกมอนสเตอร์ไงเร็วเข้ามัวแต่เมาขี้ตาอยู่ได้" "อ..อืม.." ที่ส่วนกลางของที่หลบซ่อน "ตกลงตามนี้นะ...ทุกคนแยกย้ายกันไป กิฟท์พามาโกะหนีไปแล้วคอยดูแลคนเจ็บด้วยส่วนคินดะนิมากับฉัน" "ครับ....ท่านนักบวช" "งั้นลงมือเลย" ทางด้านสโนวี่กับคินดะนิ "พวกมันมากันแล้ว พร้อมมั้ยคินดะนิ" "พร้อมเสมอแหละตาแก่...เอ๊ย....ท่านอา" "อืมม..ดีล่ะงั้นไหนช่วยแสดงผลจากการออกเดินทางให้ดูหน่อยสิ" " ได้เลย" แกร๊ก..สโนวี่หินก้อนเล็กๆขว้างไปที่พวกมอนสเตอร์เพื่อดึงความสนใจจากพวกมัน "เอาเลย!" "ย้ากกก!!" "Storm Blizzard!!" คินดะนิวิ่งเข้าไปฟันมอนสเตอร์ตายทั้งฝูงในขณะเดียวกับที่มีพายุน้ำแข็งทำลายมอนสเตอร์ไปอีกฝูงนึง "ไม่เลวนี่นาเจ้าเด็กน้อย" "ท่านอาก็เหมือนกัน" "ฮื่ออออ แฮ่...." ฝูงหมาป่าสองหัวตรงเข้ามาอีกฝูงนึง "Ice Blade!!" เกิดคมมีดน้ำแข็งมากมายโผล่ขึ้นมาจากพื้นแล้วตัวพวกหมาป่าสองหัวเป็นชิ้นๆ "Flame Arrows!!" มีเปลวไฟพุ่งมาหาทั้งสองราวห่าฝนแต่สโนวี่รู้สึกได้ถึงความร้อนก่อนที่จะมาถึงตัว "Shield!!!" เกิดม่านพลังป้องกันทั้งสองจากเปลวไฟได้ทันท่วงทีท่ามกลางควันไฟที่เกิดจากเปลวเพลิงปรากฏร่างของชายร่างสูงผมแดง "หึ..กะแล้วว่าพวกกระจอกพวกนี้คงทำอะไรนายไม่ได้แน่" "..อ..เอิร์ท..!" "แกเองเหรอหัวหน้าของพวกนี้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ..." "ไปให้พ้นคินดะนิ" "แต่ว่า..." "ไปให้พ้นนี่คือคำสั่ง!" ถึงจะแปลกใจในท่าทีที่เปลี่ยนไปแต่คินดะนิก็จำต้องไปตามคำสั่งของสโนวี่ "ไม่ได้พบกันซะนานเลยนะสโนวี่" "นั่นสินะตั้งแต่สงครามล้างเผ่าพันธุ์ครั้งนั้น" "การกระทำของนายมันทำให้พวกเราต้องขายหน้ามาก" "แต่ว่า..นั่นมัน..." "ไม่ต้องมาแก้ตัวเจ้าคนทรยศต่อเผ่าพันธุ์เตรียมตัวตายซะเถอะ Flame Sword!!" "ดีล่ะในเมื่อพูดกันดีๆไม่รู้เรื่องล่ะก็..ด้วยอำนาจแห่งมหาเทพข้าสโนวี่ผู้บังคับสายน้ำขออาวุธพระจำตัวข้าจงปรากฏขึ้นในมือของข้าด้วย" สายน้ำได้มารวมตัวกันที่ฝ่ามือแล้วกลายเป็นไม้เท้าเซนครอส "Fire Strom!!" "Storm Blizzard!!" พายุเพลิงและพายุน้ำแข็งพุ่งมาปะทะกันที่จุดศูนย์กลางแล้วหักล้างกันพอดี "ไม่เจอกันนานแต่ฝีมือของนายไม่ตกลงไปเลยนะ" "อย่าลืมสิว่าฉันก็เป็นหนึ่งในผู้ควบคุมธาตุเหมือนกัน" "งั้นใครประมาทก็เสร็จล่ะ Burning Stream!!" "ย้ากกก...Diamond Dust!!" ทางด้านกิฟท์กับมาโกะที่กำลังสู้อย่างเอาเป็นเอาตาย "ไม่ไหวแล้วพวกมันเยอะเหลือเกินลำพังเราคนเดียวก็จะแย่อยู่แล้วนี่ยังมีมาโกะอีก" "แฮ่.....ฮื่อออออ...."หมาป่าสองหัวตัวหนึ่งกระโดดเข้าใส่ทั้งสองจนเสียหลัก "ว้ายยยยยยยย!!!" ฉัวะ! หมาป่ากลายเป็นสองท่อนทันทีคินดะนิมาช่วยได้ทันเวลาพอดี "ไม่เป็นไรใช่มั้ยกิฟท์...มาโกะ" "จ....จ้ะ..แล้วเธอล่ะคินดะ..เธอไปกับพ่อไม่ใช่เหรอ" "............." "....พ่อล่ะคินดะ.." "อยู่ตรงโน้นแน่ะสู้กับเจ้าคนที่ชื่อเอิร์ทหรืออะไรนี่แหละอยู่แต่ไม่ต้องห่วงหรอกตาแก่นั่นเก่งจะตาย" ตูม..เปรี้ยง....!!!!!! "พ่อคะ!!!" ทางด้านสโนวี่กับเอิร์ทท่เริ่มหมดแรงแล้ว "...แฮ่ก...แฮ่ก..ไม่เลวเลยนะสโนวี่สมแล้วที่เป็นถึงผู้ควบคุมธาตุ..." "..แฮ่ก...แฮ่ก...กลับไปซะเถอะเอิร์ท..ท่าทางนายจะไม่เหลือพลังแล้วนี่..." "....นายเองก็แทบจะยืนไม่ไหวเหมือนกัน....งั้นเป็นอันว่าครั้งนี้เราเสมอกัน" ร่างของเอิร์ทลอยขึ้นไปกลางอากาศอย่างช้าๆ "หึ...วันนี้ฉันแค่มาทักทายนายในฐานะเพื่อนเก่าเท่านั้น...และมีของฝากจากท่านมหาเทพมาถึงนายด้วย" "ท่านมหาเทพ!!!??" เอิร์ทหยิบแหวนสีดำออกมาแล้วขว้างไปที่หมู่บ้านทันใดนั้นก็เกิดหลุมดำค่อยๆกลืนหมู่บ้านไปทีละนิดๆ "หวังว่านายคงจะไม่ตายด้วยของแค่นี้นะจำไว้ให้ดี...ประวัติศาสตร์กำลังจะย้อนรอยเดิม....สงครามล้างเผ่าพันธุ์กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้งนึง..มันคือชะตากรรมของดาวดวงนี้นายอย่าพยายามฝืนมันเลย" "พ่อคะ!!" "ท่านอา!!" เอิร์ทหันมาเห็นคินดะนิเข้า"เจ้าเด็กคนนี้เองนะเหรอ" เอิร์ทได้ลอยมาขวางหน้าคินดะนิเอาไว้ "จำไว้นะเจ้าหนูถ้ามีโอกาสเราคงจะได้พบกันอีก" แล้วเอิร์ทก็ลอยหายไป "พ่อคะไม่เป็นไรใช่มั้ย..คนเมื่อกี้เป็นใครแล้วแสงสีดำที่กำลังกลืนหมู่บ้านเราคืออะไร" "พ่อไม่เป็นไร...ไม่มีเวลาแล้วถ้าไม่หยุดหลุมดำล่ะก็หมู่บ้านนี้ถึงจุดจบแน่" สโนวี่พยายามจะปล่อยพลังมาทำลายหลุมดำแต่พลังเขาเหลือน้อยเต็มทน "...ดีล่ะ...เหลือทางเดียวก็คือรวบรวมพลังทั้งหมดสร้างอาณาเขตป้องกันหมู่บ้านไว้แต่ครั้งนี้...." "พ่อคะ...พลังของพ่อเหลือน้อยเต็มทีแล้วถ้าสร้างอาณาเขตป้องกันได้แต่ท่านพ่อก็จะ..." "ฟังให้ดีนะกิฟท์ในอดีตสมัยเกิดสงครามล้างเผ่าพันธุ์พ่อได้รวบรวมมนุษย์ที่รอดชีวิตมารวมกันที่หมู่บ้านนี้แล้วสร้างอาณาเขตป้องกันขึ้นทำให้หมู่บ้านนี้หลุดจากกาลเวลาตัดขาดจากโลกภายนอก..." "แต่หนูว่าเราหาวิธีอื่นดีกว่านะคะพ่อ" "ไม่มีทางอื่นแล้วหลุมดำนี้เกิดจากพลังของมหาเทพมีทางเดียวคือพ่อต้องสร้างอาณาเขตเพื่อต้านพลังของหลุมดำแต่พลังพ่อในตอนนี้ถ้าสร้างอาณาเขตจะไม่สามารถป้องกันหมู่บ้านได้แล้วเจ้าลองนึกดูถ้าเป็นอย่างนั้นพวกชาวบ้านที่อยู่กันมาอย่างสงบสุขโดยไม่รู้จักการต่อสู้จะทำยังไงถ้ามีพวกมอนสเตอร์บุกเข้ามาดังนั้นมีทางเดียวคือต้องทำให้หมู่บ้านนี้หลุดจากกาลเวลาอีกครั้งนึง" ".....แต่ว่า" "ไม่มีแต่...คินดะเจ้าจงพากิฟท์กับมาโกะหนีออกจากหมู่บ้านไปซะก่อนที่หลุมดำจะปิดทางเข้าออกหมด" "...แต่ท่านอา" "เร็วเข้า!!..ไม่มีเวลาแล้วนะ" "ครับท่านอา" คินดะนิคว้าข้อมือกิฟท์กับมาโกะแล้ววิ่งออกจากหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว "ไม่...ปล่อยนะคินดะ..พ่อคะ...ไม่!!..ฮือ..ฮือ.." เมื่อออกมาพ้นหมู่บ้านสิ่งสุดท้ายที่ทั้งสามเห็นคือรอยยิ้มครั้งสุดท้ายของสโนวี่ก่อนที่จะร่ายเวทย์สร้างอาณาเขต "โครนอสบิดาแห่งเทพผู้ควบคุมกาลเวลาขอจงเปิดเส้นทางให้แก่พวกเราจงนำเราไปยังที่ปราศจากผู้คนขอจงเปิดประตูรับเราด้วย" มีสายฟ้ามากมายจากเซนครอสออกมาต้านหลุมดำไว้แล้วหมู่บ้านสายลมก็เลือนหายไปเหมือนกลุ่มหมอกบริเวณนั้นกลายเป็นป่าทึบไม่มีร่องรอยว่าเตยมีหมู่บ้านอยู่เลยตอนนี้คินดะนี้เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงไม่มีใครรู้จักหมู่บ้านสายลม "ฮือ...ฮือ..พ่อคะ" "................" "ไปกันเถอะกิฟท์ มาโกะ" ".....เธอจะไปไหนเหรอคินดะ?.." "ไม่น่าถาม...เราก็ไปจัดการกับมหาเทพไงเพื่อที่หมู่บ้านจะได้กลับออกมาอีกครั้งนึง" "..อืม.." คินดะนิหันไปมองบริเวณที่เคยเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านที่เขาเติบโตมาเป็นครั้งสุดท้ายและการเดินทางของเขาก็เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งนึง ...................................................... จาก : สโนวี่ - 09/02/2001 02:49

ข้อความ : จัดการกับมหาเทพ <---- .....Ja cha-na ror. If you want to win, sign me up. ^^;;; จาก : MrT - 09/02/2001 04:45

ข้อความ : โอ้ มันๆๆ อยากอ่านต่อเร็วๆจังแฮะ จาก : Blackjoker[EXP] - 09/02/2001 11:55

ข้อความ : โธ่ ท่านพ่อสโนวี่ จะได้ออกมาแสดงอีกไหมเนี่ย จาก : GIFT - 09/02/2001 15:03

ข้อความ : เริ่มสนุกขึ้นเรื่อยๆแล้วค่ะ ในที่สุดการเดินทางที่แท้จริงก็เริ่มต้นขึ้นซะที ^-^ จาก : Alicia - 09/02/2001 20:55

ข้อความ : อืม การเดินทางครั้งที่แล้วมันสั้นชอบกล ครั้งนี้คงเป็นเนื้อหาหลัก ใช่ไหมครับ จาก : Char - 10/02/2001 02:27

ข้อความ : หวังว่าเราคงคงได้เจอกันอีก เจ้าหนู อุ มันชักจะเข้มข้นขึ้นแฮะ จาก : bekung[urth] - 14/02/2001 18:59