หัวข้อ : - ALCATRAZ NOAH - :05: Crime and Punishment (1) - ฝันร้าย - ข้อความ : ...มิ๊งๆๆ...มิ๊งๆๆ... ท่ามกลางท้องฟ้าสีครามไร้ซึ่งหมู่เมฆใดๆที่จะบดบังแสงแดดอันแรงกล้าที่สาดส่องไปทั่วพื้นดินอันแห้งแล้งนี้ ถึงกระนั้นก็ตามวันนี้ก็ยังเป็นวันอันสดใสของเธอ คิริชิมะ นารุมิ หญิงสาวผู้เป็นหนึ่งในอาสาสมัครของค่ายอาสานี้ เธอเป็นลูกสาวของคหบดีที่เป็นที่รู้จักกันดีที่บ้านเกิดของเธอแต่ด้วยความต้องการของเธอ เธอจึงมาอยู่ในที่กันดารอย่างเช่นที่นี่ ปาปัวนิวกีนี ก้าวแรกที่ลงมาจากรถตู้กระป๋อง ทุกคนที่โดยสารมากับรถคันนั้นก็สัมผัสได้ถึงความแห้งแล้งของที่นี่ ฝุ่นทรายที่ปลิวขึ้นมาตามสายลม ทุ่งหญ้าเขตร้อนที่กว้างสุดลูกหูลูกตา บ้านเรือนที่ก่อขึ้นมาด้วยหินและท่อนไม้ ผู้คนต่างสีผิวที่อยู่กันอย่างแออัด เรียกได้ว่าขาดซึ่งความเจริญในความหมายของคนเมืองโดยแท้ แม้ว่าก้าวแรกจะไม่เป็นก้าวที่ประทับใจของหลายๆคนที่โดยสารมา แต่นี่กลับเป็นก้าวที่อยู่ในความทรงจำของเธอ "ยิ้มเล็กยิ้มน้อยอะไรหือ? นารุมิ" เสียงเรียกของเพื่อนสนิทของเธอดังมาจากด้านหลัง "ก็ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ดีใจน่ะ" เธอตอบพร้อมกับกวาดสายตาไปทั่ว "เฮ่อ------- เธอนี่น้า แทนที่จะอยู่กินที่บ้านให้สบาย แต่ดันอยากจะมาอยู่ในที่กันดารแบบนี้ เธอเห็นอะไรดีจากมันนะ ร้อนก็ร้อน เหม็นก็เหม็น" "ไม่รู้สิอาจเป็นเพราะชะตาลิขิตให้ฉันมาที่นี่ก็ได้นะ" "...เอากับเธอสิ แล้วฉันก็เลยโดนหางเลขถูกชะตาของเธอตีโด่งมาที่นี่ด้วยเลย" "ไม่ดีหรือไง..." "ก็ไม่ดีนะสิ! อีกไม่กี่เดือนเธอจะแต่งงานแล้วนะ แล้วนี่เธอกลับมาตระเวนทำอะไรแบบนี้มันคุ้มแล้วรึไง" เพื่อนของเธอบ่นเป็นวรรคเป็นเวร "ก็อย่างน้อยก็เป็นสิ่งที่ฉันจะทำได้โดยไม่มีข้อผูกมัดใดๆเป็นอย่างสุดท้ายแล้ว" นารุมิตอบหน้าเศร้า "...อย่างทำหน้าเศร้าอย่างงี้สิจ๊ะ ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่งั้นฉันจะรับปากพ่อเธอมาร่วมทางกับเธอหรือ" "...อืม...ขอบใจนะ" จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายไป และชะตาเธอก็เริ่มพลิกผัน ...แง้ๆๆ แง้--------------... เสียงเด็กร้องไห้ ดังมาจากไหนกันนะ เธอเริ่มเดินหา หลังจากลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย เธอก็พบกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนร้องไห้อยู่ใต้ต้นไม้ "ป...เป็นอะไรไปจ๊ะ" เธอลูบหัวเด็กน้อยอย่างเอ็นดู "~~~~~~~~~~~~~~" เด็กน้อยร้องร่ำไม่เป็นภาษา "นี่...ไม่เป็นอะไรนะ ไม่เป็นไร" และทันใดนั้นมือเธอก็ไปสัมผัสบางอย่างที่นุ่มนิ่มที่ไหล่ของเด็กชายคนนั้น และเธอก็เหลือบมองมัน "....บ...บ..บุ้ง!!!!" เธอร้องตะโกน แล้วเอามือตีมันให้ออกจากไหล่ของเด็กคนนั้น "ว้ายยยยยยยยยยยยยย!!!!!!" เธอกรีดร้องโวยวายอยู่ซักพัก ก่อนจะหมดแรงนั่งหอบอยู่เบื้องหน้าเด็กชายที่ยืนตัวสั่นอยู่ตรงนั้น "แฮ่กๆๆๆ ฮะ แฮ่กๆ ฮ่ะ อ่ะ เธอไม่เป็นอะไรแล้วใช่........" พริบตานั้นเอง เธอเห็นเด็กชายคนนั้นยืนตาเหลือกตัวสั่นราวกับมองเห็นบางสิ่งที่น่ากลัวอยู่ตรงหน้า และทันใดนั้นเด็กชายคนนั้นก็ล้มลง "เฮ้! นี่เธอ" เธอเขย่าตัวเขา พยายามเต็มที่ที่จะให้เขาฟื้นขึ้นมา "ตื่นสิ! นี่! ใครก็ได้ช่วยด้วย! ใครก็ได้!" ...ฆาตกร... "เอ๋!" เธอแปลกใจกับเสียงที่แว่วมากับสายลม ...ฆาตกร....ฆ่าคน... แล้วทิวทัศน์รวมข้างก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท พร้อมกันนั้นปรากฏน้ำเมือกสีดำค่อยๆหลั่งไหลออกจากตัวเด็กน้อย ...ฆ่าคน....ฆาตกร... "ไม่นะ!" เธอตะโกน แต่เสียงที่แว่วมาก็ดังขึ้นถุกที และน้ำเมือกสีดำนั้นก็พุ่งเข้าหาเธอราวกับมีชีวิต ...ฆาตกร....ฆาตกร....ฆาตกร... "ไม่นะ! ฉันไม่ได้ทำ! ฉันไม่ผิด!" เธอพยายามจะวิ่งหนีมันแต่ นำเมือกนั้นก็เพิ่มมากขึ้นทุกที จนในที่สุดเธอก็หนีมันไม่พ้น ถูกมันกลืนกินเข้าไป ...ฆาตกร....ฆาตกร....ฆาตกร... "ไม่นะ! ใครก็ได้ ช่วยด้วย!" เธอพยายามอย่างยิ่งที่จะตะเกียกตะกายขึ้นมา แต่ราวกับรู้ว่าเธอพยายามจะหนีออกจากมัน น้ำเมือกสีดำนั้นก็เริ่มหนืดขึ้น มันจับตัวเธอไว้ แล้วยกตัวเธอขึ้น ปิดผนึกตัวเธอใส่โลงใส แล้วรูที่พื้นก็เปิดขึ้น "ไม่นะ! ไม่นะ! ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!" โลงใสที่บรรจุตัวเธอพุ่งตรงดิ่งเข้าสู่รูเปิดที่พื้น ตัวเธอดิ่งลงในความมืดอย่างรวดเร็ว และทันใดนั้นก็เกิดแสงจ้า และดวงตาของเธอก็เบิกโพลง! ".....แฮ่กๆ..ฝ...ฝันไปหรอกหรือ...ฝันไปอีกแล้วหรือ...." นารุมิเอามือเธอปาดเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นตามใบหน้า และหยดน้ำใสๆก็เริ่มหลั่งไหลจากดวงตาเธอ "....พ่อคะ แม่คะ...หนูขอโทษ..." . . . เวลาค่อยๆเคลื่อนคล้อยไปดังหมู่เมฆที่จำลองมาด้วยภาพกราฟฟิคสมจริงบนเพดานของเรือนจำ นักโทษทั้งหลายใช้ชีวิตประจำวันอย่างสงบสุข ปราศจากความหวาดกลัวจากการถูกไล่ล่า ปราศจากความกังวลหรือวิตกอันใด ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีการกระทบกระทั่ง เนื่องด้วยระบบรักษาความปลอดภัยที่ไม่มีที่ใดเหมือน ไม่ว่าจะสนามพลัง หรือหุ่นยนต์ตรวจการณ์ที่ขับเคลื่อนด้วยตีนตะขาบขนาดใหญ่ทั้ง 2 ข้างลำตัว ทุกคนใช้เวลาที่นี่อย่างเรียบง่าย ค่อยๆเคลื่อนคล้อยดังหมู่เมฆ บางคนอาจจะเป็นสุข แต่ก็มีบ้างที่จะง่วงหาวในความเรียบง่ายของมัน นารุมิก็เป็นหนึ่งในนั้น ตอนนี้เธอกำลังนั่งคุดคู้อยู่ที่เคาเตอร์บาร์ของร้านน้ำชาที่เธอไปเป็นประจำ ร้านน้ำชาของมิตสึกิ ...จ๊อกกกก...กึก แก้วน้ำทรงกระบอกที่มีชาเย็นสีสวยอยู่เต็มถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าเธอ "อภินันทนาการจากทางร้านค่ะ" มิตสึกิเจ้าของร้านสาวพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "เป็นอะไรไปหรือคะ ดูท่าทางว่าคงกำลังเบื่ออยู่ใช่ไม๊คะ" "อะ....ค่ะ...ก็ไม่เชื่อหรอก" นารุมิยกหัวขึ้นมาตอบ แต่สีหน้าเธอก็ยังคงแสดงถึงความเหนื่อยหน่ายอยู่ดังเดิม "ยังปรับตัวไม่ได้อีกหรือคะ" "มันก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก ก็แค่ว่า....ฉันฝันร้ายน่ะ" "ฝันร้าย?" "ค่ะ เมื่อเช้านี้...แล้วก็เมื่อวาน...ไม่สิ ทุกวันเลยต่างหาก" "ฝันว่าอะไรหรือคะ" มิตสึกิทำหน้าฉงน "ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ....ก็แค่ฝันว่าถูกจับยัดใส่โลงแล้วก็ตรงดิ่งไปนรก....." เพล้ง!!! "อะ ขอโทษค่ะ ฉันซุ่มซ่ามไปหน่อย" มิตสึกิรีบเก็บเศษแก้วที่ตกพื้นไปเมื่อครู่ "เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" นารุมิลุกขึ้นถามด้วยความเป็นห่วง "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เอ.....แต่ว่าเมื่อครู่คุณบอกว่าฝันร้ายใช่ไม๊คะ" "ค่ะ แต่อาจจะเพราะว่าฉันเครียดมากไปก็ได้" "ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวฉันชงชาสมุนไพรให้ดื่มก็แล้วกันนะคะ" "ถ้าได้ซักหน่อยก็คงจะดีเหมือนกัน" นารุมิผงกหัวรับความปรารถนาดีของเธอ จากนั้นเธอก็กลับลงนั่งท่าเดิมโดยไม่รู้ว่ามีใครย่องมาด้านหลังเธอ ..กึก...กึก..กึก.. "ฮี่ๆ" จอห์นนี่นั่นเอง เขากำลังย่องเข้าด้านหลังเธอเพื่อแกล้งให้เธอตกใจ "นี่! จอห์นนี่ ถ้าไม่อยากถูกหมัดสวนก็เลิกคิดเสียเถอะ" นารุมิพูดโดยไม่ได้หันหลังมาดู "....อะ...แหมๆ นี่เธอรู้ได้ยังไงเนี่ย! ฮ่าๆๆๆ" จอห์นนี่เปลี่ยนสีหน้าจากประหลาดใจเป็นร่าเริงอย่างรวดเร็ว "ก็ถ้าใครโดนอย่างนี้สักสัปดาห์แล้วไม่รู้ก็คงบ้าแล้ว" นารุมิตอบอย่างเหนื่อยหน่าย "งั้นหรือ....ถ้างั้นต่อไปคงต้องลองมุขใหม่" ว่าแล้วเขาก็นั่งลงข้างๆเธอ "ไม่ต้องเลยนะ ขอบคุณ" นารุมิตอบพร้อมชี้ไปที่เท้าที่แกว่งอยู่ "อ้าว! คุณจอห์นนี่ วันนี้มาทำไมอีกหรือคะ" มิตสึกิเข้ามาแทรกการสนทนาพร้อมกับวางน้ำชาถ้วยใหม่ตรงหน้านารุมิ "แหม....คุณมิตสึกิถามแบบไร้เยื่อใยจังเลยนะครับ แต่ถ้าถามผมก็จะตอบ ก็..เอ่อ..คือ นารุมิ! ใช่ นารุมิ เค้านัดให้ผมนำเที่ยวที่นี่หน่อยน่ะครับ" ไอ้นี่หนิ! อ้างชื่อเราเฉยเลยนะ ไอ้บ้า! นารุมิคิดพร้อมกับลวงเอากระดาษที่มีลายมือขยุกขยุยเขียนอยู่ว่า 5.45 - ตื่นนอน กายบริหาร 6.30 - อาหารเช้า (ที่โรงอาหาร) 11.15 - รวมพล (เช็คชื่อด้วย!! อย่าลืม!) 12.00 อาหารเที่ยง (ที่โรงอาหารหรือจะซื้อกินเองก็ไม่ว่า! ^-^) 17.30 - รวมพล (อย่าลืม! มีเช็คชื่อ ห้ามโดด!!) 18.00 - อาหารเย็น (กินฟรีที่โรงอาหาร แต่จะซื้อกินก็ไม่ว่ากัน!) 21.30 - เข้านอน (เวลานอนของเด็กดี! ^-^) *เวลาที่ไม่ได้ระบุเป็นกิจกรรมอิสระ จะทำอะไรก็ได้ *หลังจาก 21.30 ห้ามออกจากห้องนอกจากจะได้รับอนุญาต *ทุกวันที่ 15 มีแข่งกีฬา (เย้!!!) *ร้านอาหารฝรั่งลดราคาทุกวันพุธ (อย่าพลาด!!) *วันอังคารตั๋วหนังลด 20 บาท (นี่ก็สำคัญ!) *วันที่ 10 กันยา เป็นวันเกิดเรา (ห้ามลืมเด็ดขาด!!!) "หึ!" นารุมิยิ้มมุมปากแล้วพับมันเก็บใส่กระเป๋าเสื้อดังเดิม จากนั้นเธอก็ยกน้ำชาที่มิตสึกิชงให้ขึ้นดื่ม แล้วเธอก็คิดอะไรออก "...เฮ่! จอห์นนี่ ไปกันเถอะ" เธอหันไปสะกิดจอห์นนี่ซึ่งตอนนี้กำลังเจ๊าะแจ๊ะกับมิตสึกิอยู่ "ป...ไปไหน" จอห์นนี่ทำหน้างง "ก็นายบอกว่าจะพาฉันเที่ยวไง" นารุมิยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ "ฮ..เฮ้ย ได้ไงง่ะ ตอนนี้อุตส่าห์มีโอกาสทั้งที แล้วเจ้าหน้ามุ่ยนั่นก็ไม่อยู่ทั้งที" "ไม่สำคัญหรอก! นายสัญญาไว้แล้วไม่ใช่รึ" "ต...ตั้งแต่ตอนไหนกัน" "อะไรกันหรือคะ?" มิตสึกิทำหน้างงกับเหตุการณ์ "ม...ไม่มีอะไรหรอกครับ แหะๆ" "คิดจะโกหกหรือไง" นารุมิกระซิบ "ให้มันรู้ไปว่าชื่อฉันห้ามใช้ฟรีๆ" "กะ..กะๆๆ" จอห์นนี่สะอึกกับคำพูดตัวเอง "เอ้า! ไปกันได้แล้ว" น้ำเสียงรวมทั้งใบหน้าของนารุมิกลับมาแจ่มใสดังเดิมแล้ว "อ๊ะ! จริงสิ ขอบคุณสำหรับน้ำชานะคะ มันช่วยได้มากเลยค่ะ" นารุมิหันกลับมาโค้งให้ก่อนจะลากตัวจอห์นนี่ออกไป "ค่ะ เที่ยวให้สนุกนะคะ" มิตสึกิโบกมือลาทั้งสองคน "คร้าบบบบ...จะพยายามคร้าบ..ซิกๆ" จอห์นนี่โบกมือลาทั้งๆที่ไม่อยาก "ค่า ไปแล้วค่ะ" นารุมิลากตัวจอห์นนี่ออกนอกร้านด้วยความสะใจเล็กๆ . . . จาก : โรงละครตัวตลก - - [email protected] - 07/02/2001 19:49

ข้อความ : อืมมมมมมมมมม.....ก็กลับมาพบกันอีกรอบแล้ว คราวนี้ช้าไปหน่อย เนื่องด้วยภารกิจบางอย่าง (เหมือนแก้ตัวเลย ฮ่าๆๆๆๆ) ก็ไม่มีใครออกมาใหม่ ก็ขอถามละกัน รู้ไม๊กระดาษที่นารุมิ(มาโกะ) หยิบขึ้นมาอ่านใครเป็นคนเขียน จาก : Feirith - 07/02/2001 19:51

ข้อความ : บทยังเหลืออะป่าวอะท่าน ^ ^ จาก : เอนะ - 07/02/2001 20:27

ข้อความ : ขอเดาว่าคุณจอห์นนี่เขียนค่ะ (ก็ท่าทางคนที่เขียนเป็นคนที่รู้จักสนิทและขี้เล่นหน่อยๆด้วย) ^-^ แต่ตอนนี้ดูเหมือนมิตสึกิจะรู้อะไรบางอย่างนะคะ (ตอนที่มาโกะเล่าความฝันแล้วมิตสึกิทำแก้วตกแตก) จาก : Alicia - 08/02/2001 00:21

ข้อความ : Johnny wrote it. E-to, rew sa-muk pai a yan na. -_- จาก : MrT - 08/02/2001 03:49

ข้อความ : อือ..มีชีวิตชีวาจังเลยแฮะ เขียนได้ดีมากเลยนะครับคุณเฟริธ ^ ^ ว่าแต่..ตาเซรอสจะจับนักโทษใส่โลงทิ้งลงนรกจริงเรอะ... /me มองเซรอสอย่างไม่ไว้วางใจ -_-;; จาก : Cid - 08/02/2001 07:58

ข้อความ : /me TT สะ-มัคร-ไม่-ทัน จาก : Next - 08/02/2001 10:07

ข้อความ : อืมม... อยากให้ตัวเองเขียนแฮะ.. เหอะๆๆๆ จาก : ioroid - 08/02/2001 10:52

ข้อความ : umm.... umm.... ^_^ จาก : Choco - 08/02/2001 16:53

ข้อความ : โปรแกรมน่าสนุกดีนะครับ ^^ จาก : Angel k - 08/02/2001 20:23

ข้อความ : /me จับนักโทษ ใส่โลง...ทิ้งนรก จาก : xelloss - 08/02/2001 23:25

ข้อความ : ผมเขียนเอง ? จาก : Johnny - 09/02/2001 16:18