หัวข้อ : ***เทพบุตรผู้พิทักษ์ ตอนที่ 14 แผนลูบคมจ้าวปีศาจ (ต่อ) *** ข้อความ : (ต่อ) ซันจิและพีจาร์ถือกล่องของขวัญไปยังจวนรับรองจ้าวสยบทักษิณ ช่างประจวบเหมาะเมื่อไปถึงก็พบว่าชิรินซึ่งแวะมาเยี่ยมเยียนไรเซนกำลังนั่งอยู่ที่ห้องโถงรับแขกด้านหน้าพอดี เด็กหนุ่มทั้งสองแทบหมุนตัวกลับ หากแต่ถูกชิรินกวักมือเรียกเข้าไปถาม “ พวกเจ้าสองคนมาทำอะไรกันที่นี่ ? “ “ เอ่อ คือ ” พีจาร์ตะกุกตะกักพลางหันไปกระทุ้งข้อศอกให้ซันจิเป็นฝ่ายตอบให้แทนว่า “ คือ..คุณชายรองให้พวกเราเอาของขวัญมาให้ท่านหญิงราธีน่าน่ะขอรับ เพื่อปลอบขวัญวันก่อนที่ได้ล่วงเกินนางโดยมิตั้งใจ ” ยามนั้นท่านหญิงราธีน่ากับเซธเดินผ่านมาพอดี พอเห็นมีคนเอาของขวัญมาให้ก็เข้าใจในทันทีว่าเป็นเรื่องราวใด ชิรินรู้สึกไม่ไว้ใจน้องชายของตนเอง เกรงว่าจะก่อเรื่องขึ้นมาอีกจึงสั่งให้เปิดกล่องของขวัญกันในห้องโถงต่อหน้าตนเองและท่านไรเซนในที่นั้นเลย ทั้งนี้โดยให้ซันจิเป็นคนเปิดเองเพื่อความปลอดภัยของท่านหญิงน้อย ซันจิทำท่าอึกอักเล็กน้อยหากแต่มิกล้าขัดคำสั่ง ที่แท้คาลาธคาดเดาว่าท่านหญิงน้อยต้องเล่นซุกซนเอาของขวัญประหลาดมา กลั่นแกล้งพวกเขาแน่ อาจเป็นระเบิดควัน หรือตัวประหลาดที่พอเปิดกล่องก็กระโดดดึ๋งออกมาทำให้ตกใจ หรืออาจเป็นอะไรก็ได้ที่คาดไม่ถึง ดังนั้นจึงวางแผนซ้อนแผนย้อนรอยนางส่งกล่องเดิมในห่อใหม่มาให้ ถึงแม้ไม่สามารถทำให้ “ดาบนั้นคืนสนองผู้ใช้” แต่อย่างน้อยก็ให้นางได้รับรู้ว่าคนอย่างคาลาธรู้เท่าทันนาง แต่ที่คิดไม่ถึงคือชิรินอยู่ที่นี่ !! กระดาษห่อถูกเปิดออกเห็นกล่องข้างใน ท่านหญิงราธีน่าลอบหันมองเซธด้วยสีหน้าหวาดหวั่น ซันจิเหลือบไปมองเห็นยิ่งอดใจสั่นกว่าเดิมมิได้.. มือที่ทำท่าจะเปิดกล่องถึงกับชะงักค้างอย่างลืมตัว เปลี่ยนเป็นสั่นระริกขึ้น.. อา.. นางคงจำได้แล้วว่านี่เป็นกล่องที่นางส่งไปเอง..ท่าทางของในกล่องของเป็นอะไรที่ “สยดสยอง” อย่างแน่นอน ชิรินพอเห็นอาการของซันจิก็ยิ่งแน่ใจว่ากล่องใบนี้ของน้องชายต้องมีปัญหาอย่างแน่นอน สีหน้าถึงกับเคร่งเครียดลงแค่นเสียงหนักๆ “ เปิดเร็วๆสิ ” ซันจิจับฝากล่องพลางหลับตา หลายคนถอยหลังไปก้าวใหญ่อย่างลืมตัว จิตใจเขม็งตึงเครียด ตระเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ฉุกเฉินเต็มที่ หากแต่เมื่อฝากล่องถูกยกเปิดทุกประการกลับเงียบฉี่เกินคาด .!! ไม่มีอะไรกระโดดโหยงออกมา หรือระเบิดออกมาจากกล่องใบนั้นดังที่คิด !! กระทั่งซันจิกับพีจาร์ก็ทำหน้างุนงง แล้วหันไปทางท่านหญิงน้อยราวกับตั้งคำถามว่าทำไมไม่มีอะไร ? เด็กสาวเพียงยิ้มมุมปากแล้ว เชิดหน้าไปอีกทางทำราวไม่รู้ไม่ชี้หากแฝงความสะใจเงียบๆ ทั้งหมดอดชะโงกหน้ามองในกล่องแทบพร้อมเพรียงกันมิได้ เห็นในนั้นเป็นดอกเพนทาเซียช่อใหญ่ ( ดอกไม้ชนิดหนึ่ง มีลักษณะเป็นช่อ ดอกคล้ายแคทรีย่าแต่เล็กกว่า กลีบดอกสีขาวอมชมพูขอบเป็นสีแดงเข้ม มีกลิ่นหอมจางๆ เป็นดอกไม้ที่มีเรื่องเล่าในตำนานการขอขมาลาโทษ จนกลายเป็นสัญลักษณ์ในการสำนึกผิดที่ฝ่ายหนึ่งต้องส่งไปให้อีกฝ่ายตามธรรมเนียมแห่งโอเมรอส..) ข้างๆช่อเพนทาเซียยังมีจดหมายไม่ใส่ซองฉบับหนึ่ง.. ท่านหญิงราธีน่าแสร้งทำเป็นลืมตากลมโตอย่างตื่นเต้นยินดี ยื่นมือคว้าชิงจดหมายที่ซันจิหยิบขึ้นมาไปอ่านดังๆ “ เอ..พี่คาลาธเขียนมาว่ายังไงหนอ โอ.. น้องหญิงราธีน่าที่เคารพรัก.. พี่ต้องขอโทษน้องอย่างสูงสุด ที่ได้ล้วงเกินเจ้าไปในวันก่อน ทำให้พี่สำนึกผิดอย่างยิ่งจนกินไม่ได้นอนไม่หลับตลอดเวลา จึงขอส่งช่อเพนทาเซียมาแทนคำขอโทษ พร้อมกับกราบลงแทบเท้าของน้อง ด้วยความละอายใจยิ่ง..โปรดยกโทษให้พี่คาลาธผู้โง่เขลาคนนี้ด้วยเถิด ” ทั้งหมดในห้องพอรับฟังต้องอ้าปากค้าง.. ซันจิกับพีจาร์ถึงกับแทบแทรกซุกธรณีหนีด้วยความอับอาย ไรเซนสาวเท้าเข้ามารับจดหมายจากมือบุตรีไปอ่านแล้วอดยิ้มมิได้ พึมพำ “ คาลาธคราวนี้มาแปลก ” ท่านหญิงน้อยหลิ่วตาให้กับซันจิและพีจาร์แกมเยาะหยัน แย้มยิ้มกล่าวเสียงหวาน “ แหม..พี่คาลาธก้อเกรงใจเกินไปแล้ว เขาอุตส่าห์ขอขมาถึงขนาดนี้ข้ามีหรือจะใจแคบไม่ยกโทษให้ ฝากบอกเขาด้วยนะว่าข้าไม่โกรธเขาแล้วล่ะ ” ซันจิพีจาร์สีหน้าปั้นยาก รีบกล่าวคำอำลากลับไป ท่านหญิงราธีน่าค่อยหัวเราะคิกออกมา เหลือบสบตามองเซธที่ยืนยิ้มอยู่ด้านข้างอย่างสะใจยิ่ง ! ในห้องนอนของพี่น้องสองสาว ท่านหญิงน้อยคนน้องเอาจดหมายขอขมาไปอวดพี่สาวพลางอ่านดังๆอีกครั้งแล้วหัวเราะตัวงอชอบอกชอบใจ ยกนิ้วหัวแม้มือชูให้ร้องว่า “ พี่ใหญ่ท่านยอดเยี่ยมจริงๆ คนอย่างพี่คาลาธถูกฉีกหน้ากลางผู้คนในวันนี้ เชื่อว่าพอเขาทราบเรื่องต้องแทบกระอักเลือดแน่ ฮ่า ฮ่า สะใจ สะใจ..” “ ข้าคาดเดาได้แต่แรกแล้ว ” ท่านหญิงผู้พี่ยิ้มเย็นเยือกปนขบขัน “ คนอย่างคาลาธต้องไม่ไว้ใจกล่องขอวัญที่ส่งไป แล้วต้องหาทางส่งของขวัญกลับมาหวังย้อนรอยพวกเรา อันที่จริง.. ข้าคิดเพียงให้เจ้าเปิดของกล่องแล้วเยาะเย้ยฝากสองคนนั่นไป คิดไม่ถึงว่าท่านพ่อกับพี่ชิรินจะเรียกพวกเขาไปเปิดกล่องต่อหน้าในห้องโถงแบบนั้น ” สนทนาถึงตอนนี้ไรเซนเคาะประตูแล้วผลักเข้ามาในห้อง “ พวกเจ้าคุยอะไรกัน..เสียงธีนี่หัวเราะดังลั่นออกไปหน้าห้องเชียว..” “ เปล่าค่ะ..ไม่มีอะไร..? “ เด็กสาวยิ้มตาหยีอย่างซุกซน ตอบพลงรีบซุกจดหมายแอบไว้ข้างหลัง ผู้เป็นพ่อแม้รู้ทันแต่ก็ไม่กล่าวเปิดโปง ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยบอกธุระ “ พรุ่งนี้พ่อจะแวะไปคุยธุระเรื่องงานที่วังรัชทายาทกับชิริน พวกเจ้าจะไปด้วยกันหรือไม่ หากจะไปก็เตรียมตัวไว้ แล้วอ้อ..หวังว่าอย่าก่อนเรื่องขึ้นอีกนะ.. ” ทั้งสองรีบส่งเสียงรับคำเสียงใส โดยเฉพาะท่านหญิงราเธริถึงกับดวงตาเป็นประกายยินดี คล้อยหลังท่านไรเซนออกไป ท่านหญิงราธีน่าก็ยืนขึ้นหมุนกายกางแขนทำท่าราวจะบินไปรอบห้องพลางร้องเป็นเพลง “ เย้.. ดีใจจัง.. พรุ่งนี้ก็จะได้พบเทพบุตรในฝันแล้ว ” “ ใครกันเหรอ ? “ คนพี่สาวขมวดคิ้วถามอย่างแปลกใจ “ ก้อ.. ใครบางคนจะได้พบกับท่านพี่ซาทากะยอดรักไง ” พูดพลางขยิบตาข้างหนึ่งให้พี่สาวแล้วหัวเราะคิก รีบขยับตัวออกห่าง ท่านหญิงราเธริค่อยรู้ตัวว่าโดนน้องสาวล้อเลียน ถึงหน้าแดงซ่าน ยกมือตามไล่ตีน้องสาวไปรอบห้อง “ เด็กบ้า ทะลึ่งกล้าแซวพี่เหรอ.. มาให้ตีซะดีๆ ” .. จาก : kjb - 03/02/2001 22:09

ข้อความ : .......Poor Karas. ^^;;; จาก : MrT - 04/02/2001 08:43

ข้อความ : ^^ สนุกดีค่ะ จาก : Rurico - 04/02/2001 09:33

ข้อความ : อื้อหือ วางแผนซ้อนแผนแฮะ หนุกดีๆ จาก : K.W.E. - 04/02/2001 11:58

ข้อความ : แผนซ้อนแผน... ล้ำลึก จาก : illusion - 04/02/2001 18:58