หัวข้อ : ***เทพบุตรผู้พิทักษ์ ตอนที่ 14 แผนลูบคมจ้าวปีศาจ *** ข้อความ : “ ท่าน.. ท่านเป็นใครกันแน่ แล้วมีความสัมพันธ์ใดกับวังรัชทายาทในอดีต ? “ องค์ฟาลอสโพล่งรับสั่งถามขึ้นอย่างสงสัย ผู้เฒ่าสายฟ้าเบือนหน้าไปทางป้ายวิญญาณทั้งสี่นั้นอีกครั้ง สีหน้าเปลี่ยนเป็นเซื่องซึมไปชั่วขณะ “ ขุนพลผู้พิทักษ์ที่สาม..ซาลัส.. คือบิดาของเราเอง ” “ ถ้าเช่นนั้นท่านก็คือทายาทคนเดียวของท่านซาลัสที่ชื่อ.. นุสฟาธาน ? “ “ เฮอะ.. ดูเหมือนเพื่อนเจ้าคนนี้จะมีความรู้รอบตัวมากกว่าเจ้าอีกนะ..ไทอิล ? “ ผู้เฒ่าสายฟ้าหันไปแค่นเสียงถามคนที่ยืนอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง ไทอิลย่อมได้แต่ฟังเท่านั้น .. เพราะเรื่องเกี่ยวกับวังรัชทายาทในอดีตแม้เขาเคยได้ยินมาบ้าง แต่นั่นก็ถูกเล่ามาจนคล้ายเป็นตำนานไปมากกว่า ไหนเลยจะ “ทราบ” อย่างละเอียดเหมือนองค์ฟาลอส “ ท่านผู้เฒ่าเข้าใจผิดแล้ว ” กษัตริย์แห่งรามิเนียลองค์ปัจจุบันรับสั่งด้วยพระสุรเสียงเย็นเรียบ “ องค์ฟาเซนย่าไม่ได้วางแผนใส่ร้ายพระอนุชาของพระองค์ ทั้งท่านเซปปาก็ไม่เคยได้รับพระราชโองการให้ตามล่าสังหารครอบครัวของท่าน ” “ เฮอะ.. ไม่ต้องมาทำอวดรู้ อย่านึกว่าเจ้าได้ยินเรื่องมามากมายก็จะรู้และทำความเข้าใจทั้งหมดได้ถ่องแท้ ไม่เห็นกับตาก็ไม่ต้องมาพูดอ้าง ตอนที่ครอบครัวข้าถูกไล่ล่าฆ่าล้างตระกูล .. เจ้ายังไม่เกิดเลยด้วยซ้ำ แล้วเจ้าจะไปรู้ว่าข้อเท็จจริงเป็นยังไง “ “ ทำไมข้าจะไม่ทราบข้อเท็จจริง ” องค์ฟาลอสเน้นพระสุรเสียงทีละคำ ก่อนจะรับสั่งต่อไปช้าๆ “ ..ความจริงทั้งองค์ฟาเซนย่า และเซซิออลล้วนไม่ปรารถนาในราชบัลลังก์ การจากไปของเซซิออลมาจากเรื่องส่วนตัวของเขาต่างหาก แต่มีมือที่สามอาศัยเรื่องนี้สร้างเป็นข่าวลือหวังทำให้เกิดความแตกแยกขึ้นในราชวงศ์รามิเนียล แล้วพวกมันก็ทำสำเร็จ.. เพราะเหตุนี้.. การสิ้นพระชนม์ของรัชทายาทมัสฟาจิน จึงสร้างความเสียใจแก่เซซิออลเป็นที่สุด ถึงกับสาบานจะขออยู่เฝ้าสุสานของพระบิดาไปชั่วชีวิต เพื่อไถ่บาปให้กับตนเอง ” “ ไม่จริง.. เจ้าเอาอะไรมาพูด ” “ ทั้งหมดนี้..ท่านเซซิออลบอกต่อเราจากปากของเขาเอง ? “ “ เหลวไหล.. อายุของเจ้าอย่างมากก็คงแค่สามสิบ แต่เจ้าชายเซซิออลสิ้นพระชนม์ไปกว่าห้าสิบปีแล้ว เขาฆ่าตัวตายหน้าพระสุสานขององค์รัชทายาทมัสฟาจินไปก่อนที่เจ้าจะเกิดซะอีก แล้วเขาจะมาบอกกับเจ้าได้อย่างไรกัน ? “ “ ท่านผิดแล้ว.. ท่านเซซิออลไม่ได้ฆ่าตัวตาย เขายังมีชีวิตอยู่ เมื่อยี่สิบปีก่อนไม่เพียงหวนกลับมาช่วยเรากอบกู้ราชบัลลังก์จากพวกกบถฟาตัส ต่อมาก็ยังช่วยเลี้ยงดูถ่ายทอดวิชาให้กับบุตรชายเราอีกด้วย ” “ นี่หมายความว่า ท่าน..ท่านคือ.. กษัตริย์..” “ ถูกต้อง.. เราคือฟาลอส.. กษัตริย์รามิเนียลที่เก้า ” “ หา .!! ” คราวนี้ผู้เฒ่าสายฟ้าเป็นฝ่ายเบิ่งตากว้างอย่างตกตะลึง ร่างโงนเงน เซตึงตึงถอยหลังไปจนหลังชนฝาผนัง ยืนอึ้งนานราวถูกสะกด สีหน้าจมอยู่ในภวังค์ครุ่นคิด ส่ายหน้าพลางพึมพำกับตนเอง “ เจ้าชายเซซิออลยังมีพระชนม์ชีพ ฟาเซนย่าไม่ได้ฆ่าเขา องค์รัชทายาทมัสฟาจินเข้าพระทัยผิดจนตรอมพระทัยสิ้นพระชนม์ ถ้าเช่นนั้นการฆ่าตัวตายของสี่ขุนพลผู้พิทักษ์ก็นับเป็นเรื่องสูญเปล่า ..หรือทั้งหมดนี้เป็นฟ้าลิขิต แล้วครอบครัวข้าเล่า ? “ “ ท่านผู้เฒ่า ทั้งหมดเป็นแผนการของใครบางคน..บางที..นี่อาจเป็นแผนชั่วของสกุลฟาตัสที่ก่อกบถในกาลต่อมาก็ได้..” ผู้เฒ่าสายฟ้าสีหน้าลังเล มองพระพักตร์องค์ฟาลอส “ งั้นถ้าที่ท่านบอกมาเป็นความจริง ก็พาข้าไปพบเจ้าชายเซซิออลสิ .. ให้เขายืนยันกับข้าแล้วข้าจะเชื่อท่าน “ “ ท่านอาจารย์ข้า..เซซิออลเพิ่งเสียชีวิตไปเมื่อหกปีที่แล้ว ” ชายชราแค่นเสียงหัวเราะออกมา “ เฮอะ ท่านเก่งมาก ใช้คารมพูดจนข้าแทบหลงเชื่อ.. อย่าคิดเบี่ยงเบนความผิดของบรรพชนท่านเลย.. ข้าไม่เชื่อท่านอีกแล้ว ” องค์ฟาลอสพลันขยับพระองค์แทนคำอธิบาย ยื่นพระหัตถ์ซ้ายออกไปตรงๆเบื้องหน้าแล้วตวัดข้อพระกรกางนิ้วพระหัตถ์ทั้งห้าทำท่าช้อนอากาศขึ้น บังเกิดเป็นกลุ่มแสงคล้ายลูกกลมสีทองขึ้นในอุ้งพระหัตถ์ พระโอษฐ์ขยับเปล่งพระสุรเสียงฟังไม่ออกเป็นภาษาใด ลูกกลมสีทองพลันลอยขึ้น พระหัตถ์ขวาปาดออกตบใส่ลูกกลมสีทองเบาๆ ระเบิดออกกลายเป็นแสงสีทองรูปมังกรสามเศียรพุ่งทะยานเข้าหาผู้เฒ่าสายฟ้าดุจมีชีวิต.. “ อา .า..า . “ ผู้เฒ่าสายฟ้าอุทานอย่างตระหนก ถอยหลังปราดไปหลายก้าว หากแต่ยามกระทันหันกลับมิอาจหลบได้ทัน มังกรทองสามเศียรโอบตวัดเข้ารัดร่างของท่านไว้ดุจเชือกไร้สภาพเส้นหนึ่ง ชายชราสะบัดดิ้นรนจนหลังชนผนังห้องอีกครั้ง ค่อยยื่นมือคว้าเศียรมังกรทั้งสามไว้ สูดลมหายใจลึกๆเบ่งพลังออกสู่มือทั้งสอง พลันแสงสีขาวเรืองขึ้นทั้งร่าง เป็นเส้นสายขยุกขยิกคดเคี้ยวดุจสายฟ้า เคลื่อนเข้าไปรวมกับแสงสีทองรูปมังกรที่ล้อมรัดกายจนมันคลายตัวออกแล้วสลายหายวับไป องค์ฟาลอสรับสั่งอย่างเลื่อมใส “ ..พลังคอธวชิระอันยอดเยี่อม สมแล้วที่เป็นทายาทของท่านซาลัส..” ผู้เฒ่าสายฟ้ากลับเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง กล่าวอย่างมึนงง “ คอธที่ท่านแสดงออกเมื่อครู่นี้.. ใช่เป็นวิชาพลังเทพมังกรฟ้า.. หนึ่งในสามวิชาประจำตัวของเจ้าชายเซซิออลหรือไม่..? “ “ น่าเสียดายที่เรายังอ่อนหัดนัก..กลับฝึกได้แค่สามสี่ส่วนเท่านั้น ” ผู้เฒ่าสายฟ้าย่อมรู้ดี นี่คือวิชาคอธชั้นสูง หากใช้ออกเต็มที่ มังกรทองจะมีถึงเก้าเศียรและรัดใส่ร่างของตนจนระเบิดแตกออกเป็นจุล แค่คอธวชิระของตนเองย่อมไม่สามารถสลายคอธเทพมังกรฟ้าอย่างง่ายดายเพียงนี้อย่างแน่นอน ว่าไปแล้ว..ไม่ทราบที่แท้อีกฝ่ายฝึกได้แค่สามสี่ส่วนจริงๆ หรือจงใจใช้พลังออกมาแค่สามสี่ส่วนกันแน่ ? อย่างไรก็ตาม.. สิ่งหนึ่งที่พิสูจน์ได้ก็คือ.. ฝ่ายตรงข้ามได้รับการถ่ายทอดวิชาคอธมาจากเซซิออลจริงๆ !! หรือว่าที่พระองค์ตรัสมาทั้งหมดเป็นความจริง ? หรือว่าที่ตนเองเข้าใจมาเกือบชั่วชีวิตเป็นความเท็จทั้งสิ้น ? เบื้องนอกเป็นเวลาล่วงดึกมาแล้ว ดวงดาวกระจายพรายพร่างเต็มท้องฟ้า . ผู้เฒ่าสายฟ้าเดินออกมาส่งองค์ฟาลอสและไทอิลที่หน้ากระท่อม หลังจากได้สนทนาปรับความเข้าใจกัน ท่าทีของผู้เฒ่าสายฟ้าที่มีต่อบุรุษหนุ่มทั้งสองค่อยอ่อนลงมากนัก แม้ใจจะไม่เชื่อในทั้งหมดทีเดียว แต่ภายใต้รับสั่งอันมีหลักฐานและความสมเหตุสมผล ทำให้ชายชรายอมรับฟังพระองค์บ้าง “ ท่านผู้เฒ่าพักผ่อนเถิด.. ขออภัยที่คืนนี้รบกวนท่านแล้ว ” “ ขอบพระทัยที่ทำให้กระหม่อมหูตาสว่างขึ้นในคืนนี้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ใคร่ขอร้องฝ่าบาท ” “ บอกมาเถิด ” “ เรื่องที่หมดที่เกิดขึ้นในคืนนี้ ไม่ว่าจะเป็นฐานะที่แท้จริงของกระหม่อม หรือสิ่งที่ทรงทอดพระเนตรเห็นในห้องลับนั้น ขอได้โปรดช่วยกระหม่อมปกปิดเป็นความลับด้วย อย่าแพร่งพรายออกไปภายนอก ..แม้แต่กับศิษย์ของกระหม่อมก็ตาม..” “ เราเข้าใจท่าน..และหวังว่าท่านผู้เฒ่าก็โปรดช่วยปกปิดฐานะของเราเช่นกัน..” ผู้สูงวัยค้อมศีรษะเล็กน้อยเป็นเชิงรับคำ ค่อยหันไปทางไทอิล ชายหนุ่มก็พยักหน้ารับปากเช่นกัน.. .. ทางด้านเมืองหลวง .. ท่านหญิงราธีน่าหลังจากถูกกลั่นแกล้งในครั้งนั้น ก็รู้สึกขุ่นเคืองและอับอายอย่างยิ่ง ครุ่นคิดหาทางจะแก้เผ็ดพวกคาลาธและริวจิลให้ได้ เช้าวันนี้จึงชักชวนเซธมาที่วังรัชทายาทอีกครั้ง พร้อมของขวัญกล่องหนึ่ง ซันจิกับพีจาร์ออกมาต้อนรับเองบอกว่า ท่านชิรินกับท่นซาทากะไม่อยู่ออกไปธุระข้างนอก ส่วนท่านคาลาธกับท่านริวจิลกำลังมีธุระยุ่งติดพันออกมาต้อนรับไม่ได้ “ งั้นข้าขอฝากของขวัญกล่องนี้ให้ท่านพี่คาลาธกับท่านพี่ริวจิลหน่อยก็แล้วกันนะ.. อย่าลืมต้องส่งให้ถึงมือพวกเขาให้ได้ล่ะ ” ท่านหญิงน้อยกำชับอย่างยิ้มแย้ม ก่อนที่จะขอตัวอำลากลับออกมา . อันที่จริงที่บอกว่า.. “ ท่านคาลาธกับท่านริวจิลกำลังมีธุระยุ่งติดพัน ” ล้วนเป็นวาจาแก้ตัวให้กับผู้เป็นนายทั้งสิ้น เจ้าตัวทั้งสองเวลานี้กำลังถูกพี่ชายใหญ่ลงโทษให้คัดลอกหนังสืออยู่ในห้องห้ามออกไปไหนจนกว่าจะเสร็จงาน โทษฐานที่กลั่นแกล้งท่านหญิงน้อยราธีน่าเมื่อวันก่อน ขณะที่ทั้งสองกำลังคัดลอกหนังสือไปพลางบ่นกันกระปอดประแปดไปพลาง หากแต่ไม่กล้าขัดขืนคำสั่งพี่ชายใหญ่อยู่นั้น พอซันจิกับพีจาร์เข้ามารายงานเรื่องที่ท่านหญิงน้อยมาเยือนและเอาของขวัญมาให้ ริวจิลถึงกับแทบกระโดดปราดขึ้นจากเก้าอี้ โถมเข้ามารับของขวัญทำท่าจะแกะดูด้วยความตื่นเต้นดีใจ หากคาลาธพลันร้องทักไว้ “ เดี๋ยว เจ้าน้องรัก..อย่าเพิ่ง ! “ “ ทำไม ? “ ริวจิลหันมาหน้าเลิกคิ้วโพล่งถามอย่างฉงน “ ข้าว่ามันยังไงๆอยู่นา เราแกล้งนางไปขนาดนั้น อยู่ๆนางก็ส่งของขวัญมาให้เรา เจ้าไม่เฉลียวใจคิดบ้างหรือ..ว่าบางทีปีศาจน้อยนั่นอาจจะมีแผนบางอย่างที่จะแก้เผ็ดเอาคืนเราก็ได้ ” “ พี่รอง..ท่านคิดว่าของขวัญกล่องนี้มีปัญหา ? “ คนพี่ชายยักคิ้วแทนคำตอบ สาวเท้าเข้ามาเพ่งพิศกล่องของขวัญสี่เหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กที่ห่อด้วยกระดาษสาสีเขียวนวลอย่างสวยงามบนโต๊ะ ขบคิดเล็กน้อยค่อยยิ้มออกมา “ เฮอะ ดาบใครก็จงย้อนสนองคืนผู้ใช้เถิดนะท่านหญิงน้อย ” จากนั้นหันไปร้องสั่งสองเด็กรับใช้คู่ใจ ช่วยกันแกะกระดาษที่ห่อกล่องออกแล้วนำกระดาษสาสีเหลืองมาห่อใหม่แทน จากนั้นให้ทั้งสองนำของขวัญกล่องนี้ไปให้กับท่านหญิงราธีน่าที่จวนรับรองจ้าวสยบทักษิณเดี๋ยวนั้น จาก : kjb - 02/02/2001 15:50

ข้อความ : ...........Ja phen yun nia tun nia. ^^` จาก : MrT - 03/02/2001 04:59

ข้อความ : ฮือๆๆ..แปลว่าไงเนี่ย ??? จาก : kjb - 03/02/2001 08:23

ข้อความ : แปลตรงตัวว่า " จะเป็นยังไงต่อกันเนี่ย.. " ไม่รู้ว่าแปลได้ตรงรึเปล่านะขรับ ไม่ค่อยถนัดฟอนต์คาราโอเกะซะด้วยสิ ^^;; จาก : ioroid - 03/02/2001 15:17

ข้อความ : หึหึ ดาบนั้นคืนสนอง อือ...น่าลุ้นๆ ^ ^ จาก : K.W.E. - 03/02/2001 17:30

ข้อความ : ioroid translate 100% correct heh. ^^ จาก : MrT - 04/02/2001 08:29