หัวข้อ : (Science Fiction).....ประวัติศาสตร์อนาคต บรรพที่ 1 : ข้อขัดแย้ง : post ช่วงที่ 3 ข้อความ : ประวัติศาสตร์อนาคต บรรพที่ 1 - ข้อขัดแย้ง โดย : ประมุข ลิมปนันทน์ จาก : ออบิท 7 สัมผัสแห่งอารยะ ............................................................................................................... 6..... .....ฝูงยานรบนั้นมีจำนวนมหาศาล ยานขนาดมหึมาสิบลำรายล้อมด้วยยานขนาดเล็กอีกนับพัน ที่น่าวิตกก็คือ นี่เป็นเพียงระลอกแรกเท่านั้น แผนสกัดกั้นจะประสบผลหรือไม่ ยังเป็นปัญหาอยู่ "Fireball เรียก Red Fox..... Fireball เรียก Red Fox" เสียงเรียกดังขึ้น "นี่ Red Fox ว่ามา" แซฟตอบ "ใช้แผน C. ตั้งเวลาปฏิบัติการที่ลบสิบวินาที" "ทราบแล้ว" การรบในอวกาศครั้งแรกของมนุษยชาติกำลังเริ่มขึ้น มักจะถูกจารึกในประวัติศาสตร์ในชื่อของ "สงครามที่ Asteroid Belt" ยานรบของทั้งสองฝ่ายเริ่มจัดขบวนรบ ฝ่ายหนึ่งมีปริมาณมากมาย ในขณะที่ยานรบของอีกฝ่ายมีสมรรถภาพที่เหนือกว่ามาก "4.....3.....2.....1.....0 Charge" แซฟท์นำฝูงยานเข้าทะลวง อาวุธต่างๆจากทั้งสองฝ่ายเริ่มสาดเข้าใส่กัน สงครามในอวกาศนั้นอาจโหดร้าย ทว่ามันขาดความตื่นเต้นบางอย่างไป เสียงระเบิด และเสียงที่เกิดขึ้นจากการบินโฉบเฉี่ยวจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย เพียงภาพของประกายไฟเจิดจ้า และเศษซากของยานที่ถูกยิงสาดกระจายออกมาเท่านั้น "ลาก่อนพรรคพวก" แซฟ์พูดตลก เมื่อ Atomic Pillet จากยานเขาฉีกกระชากยานรบศัตรูเป็นชิ้นๆไปอีกลำ "ที่นี้ก็.....ลำใหญ่ล่ะ.....บลิส" เขาสั่งพรรคพวก ยานรบยี่สิบลำที่ฝ่าทะลวงแนวป้องกันมาได้ ตรงรี่เข้าถล่มยานขนาดยักษ์ลำหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าทันที มันเหมือนกับฝูงปลา Piranha ที่เข้าฉีกเนื้อวัวตัวใหญ่ๆออกทีละชิ้นๆ ยานรบลำนั้นต่อสู้อย่างสุดฤทธิ์ ฝูงยานเล็กทั้งหลายเข้าช่วยสกัดกั้น ทว่าความคล่องตัวของยานรบผิดกันมาก และยังมียานรบอีกมากมายที่กำลังฝ่าเข้ามา "ท่านนายพลครับ ระบบเอื้อชีวิต (Life Support System) ในส่วน 11 ถูกทำลาย ผนังยานส่วน 24 เริ่มฉีกออก อากาศกำลังรั่ว" เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรายงาน "ปิดส่วนที่ 11.....24 บอกให้ทุกคนประจำหน้าที่ พวกเรารบเพื่อเร็กซ์ (Rex) เพื่อมนุษยชาติ ให้พวกเขาอยู่ที่นั่นต่อไป" ท่านนายพลกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ภาคภูมิ "ครับ" ภาพของนายทหารคนหนึ่งปรากฏบนจอ "ท่านนายพลครับ เรา....ยินดี.....ที่ได้เสียสละ.........." ดวงตาของนายทหารคนนั้นเริ่มถลนออกจากเบ้าพร้อมกับเลือดที่พุ่งออกตามผิวหนัง ในห้องนั้นเต็มไปด้วยเลือดเศษอวัยวะ กับซากศพของคนที่ตายภายใต้สภาพสูญญากาศ และความเย็นยะเยือกของอวกาศ .....ส่วนท้ายของยานถูกยิง ระบบควบคุมกำลังรวน เขาพยายามคุมทิศทางอย่างเต็มที่ ไม่มีโอกาสเลยสำหรับการหนีเอาชีวิตรอด ชุดอวกาศมีเพียง 4 ชั่วโมง ความช่วยเหลืออยู่ไกลเกินไป แซฟท์พยายามคุมยานไปในทิศทางที่ต้องการ มันควงสว่านเข้าใส่ยานจากโลก..... ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ยานรบลำนั้นเจาะผ่านช่องที่ฉีกออกจากกันด้วยแรงระเบิดเข้าไป มันเจาะทะลวงผ่านห้องปฏิบัติการต่างๆเข้าสู่หน่วยขับเคลื่อนพอดี แรงระเบิดอันมหาศาลฉีกกระชากเรือธงลำนั้นขาดออกจากกัน..... ............................................................................................................... 7..... ลีมัส เร็กซ์ ก้าวเข้าสู่ห้องใหม่ของเขา พวกวุ่นวายพยายามสกัดการอพยพอย่างถวายหัว ยุทธวิธีเจาะเข้าใส่ยานขนาดหนักนั้น ทำให้จำนวนผู้อาสาจะตายพร้อมกับการโนว่าต้องเพิ่มขึ้นมาก พวกนั้นรบได้ดีทีเดียว แต่น้ำน้อยย่อมแพ้ไปเป็นธรรมดา แน่ล่ะที่คนนัพันล้าน ต้องรอความตายอยู่บนดาวเคราะหืชั้นใน ยานอวกาศที่จะขนส่งมีน้อยเกินไป เวลามีน้อยเกินไป แต่คนมีมากเกินไป..... แล้วยังพวกวุ่นวายที่คอยขัดขวางการอพยพอีก คนเหล่านั้นจึงไม่มีทางเลือก ทว่าพวกเขาจะตายลงอย่างเต็มใจ ตายเพื่อสิ่งที่ดีสำหรับสังคม ตายเพื่อให้คนที่ดีกว่า เหมาะสมกว่า มีชีวิตรอดอยู่ต่อไป มันเป็นรูปแบบของความคิดที่ถูกจัดไว้อย่างถาวรในสมองของมนุษย์ทุกคน นอกจากไอ้พวกวุ่นวายนั่น พกวนั้นขัดขวาง และทำลายยานต่างๆ รวมทั้งยานขนาดหนัก ซึ่งทำให้คนของเร็กซ์ต้องอาสาที่จะตายมากขึ้น ที่จริงแล้วเร็กซ์คนก่อนๆน่าจะจัดการกับพวกนี้ไปนานแล้ว แต่ก็อย่างว่าแหละ จะเข้าครองตอนนั้นก็ไม่คุ้มกับเวลาและค่าใช้จ่าย พอสามารถไปยังดาวพฤหัสได้ง่ายขึ้น ก็ช้าเกินไปที่จะทำการควบคุมอย่างง่ายๆแล้ว พวกวุ่นวายจะต้องถูกกำจัด ตอนนี้พวกนี้เป็นความขัดแย้งภายในระบบแล้ว ในกรณีนี้ การรบไม่ใช่การแส่หาความขัดแย้งอีกต่อไป ลีมัส ทอดสายตาออกไปเบื้องนอก ยานขนส่งกำลังขึ้นลงอย่างขวักไขว่ การขนส่งนี้จะดำเนินไปอีกเป็นปีๆ "ไว้ให้ทุกอย่างเรียบร้อยก่อนเถอะ พวกวุ่วายจะต้องถูกกำจัด....." เขาพึมพำกับตัวเอง .....ยานอวกาศลำสุดท้ายๆค่อยๆลอยตัวขึ้นสู่อวกาศ ยานลำนั้นค่อยๆห่างออกไปจนแลเป็นจุดเล็กๆ และหายไปในที่สุด ครอสหันมามองภรรยา และลูกๆของเขา "เราทุกคนได้รับเกียรติอันยิ่งใหญ่เพื่อมนุษยชาติ เราถูกเลือกให้สูญสลายไปพร้อมกับโลก" เขากวาดสายตามองฝูงชนที่มาส่งญาติมิตรที่สมควรจะอยู่ต่อไปเพื่อสังคม ทุกคนภูมิใจที่พวกนั้นเป็นผู้ที่มีคุณค่า เป็นความหวังของพวกเขา และทุกคนก็ภูมิใจในตัวเองที่ได้เสียสละ ได้รับใช้สังคม .....อากาศร้อนแรงขึ้นทุกวัน อีกไม่นานนัก โลก และดาวเคราะห์ชั้นในจะไม่มีอีกต่อไป.....ชั่วนิรันดร์ ............................................................................................................... จาก : LiXeon (L.X.) , Xaimuilus - 01/02/2001 21:06

ข้อความ : ...เหมือนจะจบเลยแฮะ.. สงครามในอวกาศนั้นอาจโหดร้าย ทว่ามันขาดความตื่นเต้นบางอย่างไป เสียงระเบิด และเสียงที่เกิดขึ้นจากการบินโฉบเฉี่ยวจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย ------- ตอนนี้เจ๋งดี... ชอบๆ จาก : ioroid - 02/02/2001 09:48

ข้อความ : ฟิกเรื่องนี้ทำให้ผมเลือกยากเหมือนกันแฮะ ระหว่างความสงบสุขกับการได้คิดอย่างอิสระ ทั้ง ๆ ที่ใจจริงแล้วผมอยากให้โลกเราเป็นเหมือนโลกของเร็กซ์นะ......แต่ไม่มีวิธีที่จะทำให้สงบสุขโดยไม่ถูกควบคุมเลยเหรอ......อืม.... จาก : xelloss - 02/02/2001 13:52

ข้อความ : สุดท้าย.......อิสระก็สาบสูญ เหล่าคนที่มีความคิดเป็นอิสระก็........ จาก : PH - 02/02/2001 23:21

ข้อความ : I can't decide too. Which way should I take. จาก : MrT - 03/02/2001 04:48

ข้อความ : เห็นด้วยกับคุณเซรอสค่ะ จาก : Alicia - 04/02/2001 11:19