หัวข้อ : ROAR!!! Chapter 33 - Blind Guardian 13 (Cure The Pain) ช่วงปลาย - ข้อความ : 2 ชั่วโมงต่อมา ณ ค่ายทหารกองหนุนจากรัฐแกรี่แลนด์นอกเมืองวินด์ฮิล ร่าง 4 ร่างเดินตรงเข้ามาในค่ายทหารนั้น โดยที่นำมานั้นคือแอรอน ตามด้วยเคนนี่ ไอร่า และรัซเซลล์เดินปิดท้ายเพื่อจะได้เดินตามเสียงเดินของเพื่อนๆ ได้ถูก เดินกันไม่นาน ทั้งหมดก็มาหยุดที่ลานกว้างในค่าย รอบๆ นั้นมีพวกรถศึกแบบต่างๆ ตั้งอยู่เป็นแถวๆ และที่ตรงกลางนั้น มีโครงเหล็กเป็นรูปวงแหวนใหญ่ขนาดให้รถของพวกเคนนี่แล่นผ่านได้อย่างสบายๆ ตั้งอยู่ ด้านข้างซ้ายขวาของโครงเหล็กนั้นมีโครงเหล็กงอกต่อออกไป เชื่อมกับเครื่องมืออะไรซักอย่างที่อยู่ด้านข้างทั้ง 2 มีทหารประมาณสิบคนคุมเครื่องมือแต่ละด้านไว้ ทันทีที่มาถึง แอรอนก็เดินแยกจากกลุ่มเพื่อนตรงไปหาทหารคนหนึ่ง ท่าทางจะเป็นหัวหน้าของพวกทหารกลุ่มที่มีหน้าที่คุมเครื่อง คุยอะไรกันอยู่ซักพัก ทหารคนนั้นก็แยกไป แอรอนก็เดินกลับมาพร้อมกับพูด " ตอนนี้เครื่องพร้อมแล้ว อีกเดี๋ยวก็จะเริ่มเปิดวาร์ปเกท เราจะได้เจอท่านกราเซียกับลุงกาโดในอีกไม่กี่นาทีนี่แหละ " แค่ได้ยินชื่อกาโดเท่านั้น เคนนี่กับรัซเซลล์ก็มีสีหน้าซีดไปถนัด แอรอนผู้พูดก็มีสีหน้าไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ คงมีแต่ไอร่าที่ทำหน้างงๆ อย่างคนไม่รู้อะไร แอรอนเดินมายืนอยู่ข้างๆ กับรัซเซลล์แล้วพูด " ดีจังนะเพื่อนฝูง ได้ไปพักเหนื่อยก่อนใคร " " ได้ไปพักก่อนแต่แลกกับแผลเป็นชุดแล้วก็ประสาทตาทั้งสองข้างนี่ไม่ค่อยคุ้มว่ะ " รัซเซลล์ย้อนพร้อมกับยิ้มนิดๆ ในตอนนั้นเอง เครื่องมือวาร์ปเกทก็มีอาการประหลาด ประกายออร่าสีชมพูอ่อนค่อยๆ เข้ามารวมกันแล้วไหลผ่านโครงเหล็กมายังวงแหวนยักษ์ตรงกลาง เกิดเป็นสนามพลัง อันรุนแรงอยู่ที่กลางวงแหวนนั้น จากนั้นก็ปรากฏอักษรรูนรูปร่างขยุกขยิกขึ้นมา 4 ตัว เรียงกันเป็นสองแถวชิดกันแถวละ 2 ตัว เรียงอยู่อย่างนั้นไม่นาน รูนนั้นก็ค่อยๆ แยกตัวออกจากกัน แต่ยังมีเส้นแสงสีขาวเชื่อมกันอยู่ และที่ตรงกลางภายใต้ขอบเขตของเส้นแสงนั้น ก็มีลักษณะส่องแสงสลับไปมา ระหว่างสีเงิน สีทอง สีแดง เหลือง เขียว และสีอื่นๆ ร่าง 2 ร่าง ร่างหนึ่งใหญ่ อีกร่างเล็ก ปรากฎขึ้นเป็นเงาอยู่ตรงกลางที่มีลักษณะคล้ายกับประตูอะไรซักอย่างนั้น อยู่แว่บเดียว แล้วร่างทั้ง 2 ก็ผ่านออกมาจากแสงนั้น พร้อมกับที่อาการทั้งหมดของเครื่องมือวาร์ปเกทขนาดใหญ่นั้นหยุดลง ประกายแสงทั้งหมดรวมทั้งประตูตะกี้นี้ก็หายไปในพริบตา ทั้งหมดจ้องไปที่ร่างทั้งสองอย่างนั้นอีกครู่หนึ่ง " สบายดีกันทุกคนสินะ " ร่างเล็กๆ ในชุดเสื้อขาวกางเกงดำกับรอยยิ้มอย่างใจดีพูดขึ้นมาทันทีที่เดินเข้ามาถึงกลุ่มของเคนนี่ " คะ... ครับ " เคนนี่และแอรอนตอบอย่างไม่สู้จะเต็มปากเต็มคำเท่าไหร่นัก เมื่อมองเห็นใบหน้าของยักษ์วัดแจ้งที่ยืนอยู่ข้างหลัง กราเซียหันไปหารัซเซลล์แล้วถาม " คงลำบากมากเลยสินะ รัซเซลล์ " " แต่ก็ไม่ลำบากอะไรนักหรอกครับ แค่ตาบอดทั้งสองข้าง อย่างน้อยก็ยังดีกว่าตาลุงหม... เอ้อ.. อาจารย์ของผมมาก " ใช่แล้ว ดีกว่ามากจริงๆ กราเซียจ้องมองใบหน้าของผู้ได้ชื่อว่าเป็นลูกน้อง ใบหน้าของรัซเซลล์ในตอนนี้ดูสงบเยือกเย็นต่างจากยามปกติที่เต็มไปด้วยพลังลุยเกินพิกัด บ้าดีเดือดประเภทซ่าทุกหยด แถมยังทำอะไรไม่ค่อยคิดมาก " ตา.. เอ๊ย! อาจารย์ของผมเองก็เคยเป็นอย่างที่ผมเป็นเหมือนกัน คือในเวลาที่คลั่ง แม้มีพลังมหาศาลแต่ก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองในตอนนั้นได้เลย " กราเซียไม่พูดแย้งอะไร ตั้งใจฟังคำพูดของรัซเซลล์อย่างสงบ " แต่ผมก็ได้ยินมาจากอาจารย์อีกว่า อาจารย์เริ่มมาสงบจิตและสามารถควบคุมพลังของตนเองในสภาพคลั่งได้ก็ตอนที่ได้เสียการมองเห็นไปเรียบร้อยแล้ว " รัซเซลล์เว้นระยะนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ " บางที การที่ผมต้องสูญเสียการมองเห็นในครั้งนี้ อาจจะทำให้ผมได้พบอะไรที่เป็นหนทางสำหรับหยุด พายุร้าย ในหัวใจบ้าง เพราะต่อจากนี้ไป มันจะจำเป็นมากสำหรับ ตัวผม " ถึงตอนนี้ รัซเซลล์ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เต็มไปด้วยความอบอุ่น " เพราะผมดันไปสัญญากับเด็กพวกนั้นแล้ว ว่าหลังจากที่ตาทั้งสองข้างหายและสงครามครั้งนี้จบลง ผมจะกลับมาที่นี่อีก และจะอยู่ตลอดไป " กราเซียยิ้มอย่างยินดี แล้วพูด " บางที นายเองอาจจะพบหนทางนั้นแล้วละมัง " กราเซียพึมพำออกมาอย่างเบา แต่ก็ไม่เล็ดลอดหูของรัซเซลล์ไปได้ แม้จะไม่ใคร่ชัดนัก " ท่านว่าอะไรนะครับ? " " เปล่า " กราเซียตอบหน้าตาเฉย แล้วเปลี่ยนเรื่องทันควัน " เอาละ มาว่ากันเรื่องการรักษาตาของนายดีกว่า รัซเซลล์ " พูดจบ ก็เดิมมายังเบื้องหน้าของรัซเซลล์ จ้องไปที่บาดแผลใหญ่ที่แขนซ้ายของรัซเซลล์ซึ่งมีผ้าพันแผลเปื้อนเลือดพันทับแผลไว้อยู่ " อ๊ะ แต่ก่อนอื่นคงต้องจัดการกับแผลนี่ก่อน " กราเซียค่อยๆ แก้ผ้าพันแผลออกช้าๆ จนเห็นบาดแผลที่เป็นสีคล้ำจากเกล็ดเลือดจำนวนมาก และเลือดบางส่วนที่ยังไหลอยู่ แต่ก็ไม่ออกมาพ้นบาดแผลเพราะรัซเซลล์ใช้ออร่า ปิดเส้นเลือดไว้ ฝ่ามือขวาของกราเซียเปล่งประกายออร่าสีขาว แล้วยื่นออกไปแตะที่แผลบริเวณนั้น แสงเรืองสีขาวอาบไปทั่วทั้งแผลจนเรืองแสงเหมือนแสงจากสารเคมี พริบตาเดียว แผลนั้นก้ค่อยๆ เชื่อมตัวปิดลงอย่างช้าๆ จนสนิทกันเป็นผิวหนังตามเดิมเหมือนกับไม่มี อะไรเกิดขึ้น ไอร่ายืนมองด้วยสีหน้าประหลาดใจอย่างที่สุดเพราะเพิ่งเคยเห็นคนที่มีความสามารถในการรักษาสูงขนาดนี้ ในขณะที่พวกเคนนี่คนอื่นๆ ไม่แปลกใจเลยซักนิด เพราะเคยเห็น มาหลายหนแล้ว " แผลเล็กๆ น้อยๆ เรียบร้อยแล้ว " กราเซียพูดหลังจากที่รักษาแผลให้รัซเซลล์เสร็จ " ต่อไปก็เชื่อมประสาทตา.. " " เอ้อ มีคำถามครับ " รัซเซลล์แย้งถามขึ้นมาก่อนที่มือของกราเซียจะมาแตะที่ตาของเขา " อะไรรึ? " " หมอคนไหน... ที่เมืองเอลแลน... เอ้อ... หมอคนไหนจะเป็นคนดูแลผมที่นั่นครับ " กราเซียยิ้มแล้วตอบเสียงเรียบๆ " ผู้อำนวยการโรงพยาบาลแห่งเมืองเอลแลน โปรเฟซเซอร์ ซิด ซาซาล " " !!! " รัซเซลล์มีสีหน้าตกใจมากกับคำพูดของกราเซีย " เป็น.. หมอนั่น.. เหรอเนี่ย " เคนนี่กับแอรอนหัวเราะก๊าก รัซเซลล์หันขวับไปมองตาเขียวทันใดพร้อมกับตะโกน " พวกแกไม่ต้องหัวเราะเฟ้ย!!!!!! " พร้อมกับเท้าที่ตอกเปรี้ยงใส่หัวของเคนนี่อย่างแม่นยำทั้งๆ ที่มองไม่เห็น แต่เคนนี่ก็พุ่งหลบอย่างรู้ทัน รัซเซลล์พุ่งต่อกะจะเหยียบให้ตาย " พวกแกอย่าเสียมารยาทต่อหน้าท่านกราเซีย!!! " เสียงเตือนหนักๆ ของกาโดดังมา ทำให้ทั้งหมดชะงักทันที " ไอ้พวกบ้า!!! " รัซเซลล์คำรามผ่านจมูกก่อนจะหันกลับไปหากราเซียและกาโด ทิ้งเสียงหัวเราะอย่างคนขำกลิ้งเต็มประดาสองเสียงไว้ข้างหลัง ไอร่านั้นทำหน้างงๆ กับท่าทางของทั้งสอง หันไปถามเคนนี่ " หัวเราะทำไมน่ะ? " " เอาน่าๆ เดี๋ยวเล่าให้ฟังทีหลัง " รัซเซลล์นั้นตอนนี้กลับยืนหน้าเสียอยู่ " เปลี่ยนหมอไม่ได้เหรอครับ... " เขาถามเสียงอ่อยๆ ฝ่ายกราเซียนั้นยิ้มขันๆ กับท่าทางของรัซเซลล์แล้วพูด " เห็นจะไม่ได้หรอก เพราะติดต่อทางนั้นไว้เรียบร้อย เตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้ว นอกจากนี้ เขายังเป็นหมอที่ฝีมือ ดีที่สุดในรัฐนอร์ธการ์ดด้วยนะ ชั้นว่านายควรจะดีใจแทนที่จะทำหน้าเสียแบบนั้นนะ " " ไม่ดีใจเลยซักนิดคร้าบบบบ!!!! " กราเซียยิ้มปลงๆ พ่นลมหายใจหนักๆ ออกมาหนหนึ่ง แล้วพูด " เอาล่ะ เลิกเล่นกันซะที มาจัดการกับตาทั้งสองข้างของนายก่อนเถอะ " พูดจบ กราเซียก็ยื่นมือขวาที่เปล่งประกายออร่าสีขาวไปปิดตาทั้งสองข้างของรัซเซลล์เอาไว้ พักหนึ่ง จนกระทั่งตาทั้งสองข้างของรัซเซลล์อาบไปด้วยแสงสีขาวนั้น เหมือนตอนรักษาบาดแผล กราเซียวางมืออยู่อย่างนั้นอยู่ไม่นานนักก็ดึงมือออกพร้อมกับที่แสงสีขาวก็หายวับไปด้วย " รู้สึกยังไงบ้าง รัซเซลล์ " กราเซียถามยิ้มๆ " เหมือนมีอะไรมาปิดตาไว้ให้เห็นแต่แสงใช่มั้ย " รัซเซลล์นั้นยืนเอามือกุมตาอย่างงงๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก็พูด " ครับ คือรู้ว่าสว่างหรือมืด แต่มองไม่เห็นภาพสิ่งของ คล้ายๆ เวลาที่ปิดตาแล้วเห็นแสงสีส้มๆ ครับ " " แสดงว่าเซลที่สร้างใหม่เริ่มเชื่อมกันแล้ว " กราเซียพูดอย่างยินดี " ทีนี้ก็เหลือแค่การดูแลอย่างใกล้ชิดจากผู้เชี่ยวชาญเท่านั้น เอาล่ะ เตรียมตัวไปกันได้ " พูดจบ เครื่องวาร์ปที่ด้านหลังของกราเซียก็เริ่มทำงานอีกหน พร้อมกับประตูวาร์ปที่เปิดขึ้นอีกครา โดยคราวนี้มีเป้าหมายที่เมืองเอลแลน รัฐนอร์ธการ์ด รัซเซลล์จ้องประตูวาร์ปเกตด้วยดวงตาที่มองอะไรไม่เห็นนอกจากแสงสว่างนั้นครู่หนึ่ง แล้วหันกลับมาหากราเซีย ยังไม่ทันที่ใครในที่นั้นจะพูดอะไรนั้นเอง " เดี๋ยวก่อน " เสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของทุกคน รัซเซลล์หันหัวไปทางเสียงทั้งๆ ที่มองไม่เห็น แต่ก็รู้ดีว่าใครเป็นเจ้าของ จินนั่นเอง ร่างในชุดสีส้มแสบตาของเขายืนอยู่ห่างจากเครื่องวาร์ปไปประมาณ 5 เมตร จ้องมองมาด้วยแววตาอย่างที่เคยมองรัซเซลล์ ด้านหลังมีกลุ่มเด็กๆ ประมาณว่า 20 คนยืนอยู่ด้านหลัง " มีอะไร จะมาลาเรอะไง " รัซเซลล์ถามไปกวนๆ " แล้วพาใครมาด้วยเต็มเลยน่ะ " จินไม่ตอบ แต่พูดกับรัซเซลล์ " ก่อนนายจะไป ชั้นมีอะไรอยากจะพูดกับนาย " " อะไรเรอะ? " " ชั้นไม่ชอบหน้านาย " รัซเซลล์เลิกคิ้ว ตาเบิกกว้าง แต่ไม่ยักมีแววประหลาดใจ " นายมันทำอะไรตามใจตัวเอง เลือดร้อนก็งั้น แถมยังหยาบคายไม่มีสัมมาคารวะ " จินใส่รัซเซลล์เป็นชุดๆ ด้วยน้ำเสียงปกติ แต่รัซเซลล์ก็ไม่มีท่าทางโกรธ กลับยืนฟัง คำพูดของจินอย่างสงบ " แต่นายก็... ยอดเยี่ยมมาก " จินพูดหลังจากที่เงียบไปราว 10 วินาที " พวกเด็กๆ ทุกคนรักนายมาก เพราะนายทำตัวเป็นกันเองกับพวกเด็กๆ แล้วก็สอนอย่างสนุกสนาน และที่สำคัญที่สุด ในตอนที่เจ้าวอลโดถล่มตึกเรียนตอนนั้น ถ้าไม่ได้นายช่วยไว้ พวกเด็กๆ ทั้งหมดก็คงจะตายไปแล้ว " จินเงียบไปอีก 10 วินาที ก็พูดต่อ " ดังนั้น ไม่ว่าเมื่อไหร่ ประตูเมืองวินด์อิลแห่งนี้จะเปิดต้อนรับนายเสมอ " รัซเซลล์ยิ้ม " ขอบคุณว่ะ " เขาตอบ พร้อมกับทำท่าจะเดินลงไป " อย่านานนักนะ " เสียงทุ้มต่ำของกาโดดังมาก่อนที่เขาจะทันเดินลงไป " เครื่องวาร์ปเกทเปิดได้ไม่นานนัก " รัซเซลล์ไม่ตอบคำ แต่ผงกหัวเป็นเชิงตอบรับ แล้วเดินลงจากเครื่องวาร์ปตรงไปหากลุ่มเด็กๆ แล้วพูด " ว่าไง ทุกคน " เขาหมายถึงพวกเด็กๆ ในคลาสของเขาที่อยู่ด้านหลังของจิน " เป็นยังไงกันบ้าง " เด็กชายคนเดียวกับที่รัซเซลล์เคยช่วยไว้จากคราวที่เกือบโดนขย้ำเละเดินแยกออกมาจากกลุ่มเพื่อน " นี่ ของขวัญจากพวกเราให้อาจารย์ครับ " เด็กคนนั้นพูดตะกุกตะกักพร้อมกับหยิบกล่องพลาสติกรูปหัวใจที่ผูกริบบิ้นไว้อย่างสวยงามส่งให้รัซเซลล์ จมูกของรัซเซลล์ได้กลิ่นเนย กลิ่นสตรอเบอรี่ และกลิ่นครีม คุกกี้รึ รัซเซลล์นึกในใจพร้อมกับยื่นมือไปรับกล่องนั้นมา " ขอลองเปิดชิมหน่อยนะ " เขาพูดพร้อมกับแกะกล่องออก ข้างในมีคุกกี้ขนาดพอดีคำสีเหลืองทองดูน่ากิน ทำเป็นรูปหัวใจใส่ไว้ในกระดาษลายคล้ายลูกไม้สีขาว ตรงกลางของ คุกกี้แต่ละอันบุ๋มลงไปนิดหน่อย และมีแยมสตรอเบอรี่สีแดงข้นๆ หยอดอยู่ตรงกลาง รัซเซลล์ หยิบขึ้นมาอันหนึ่งมาลองคลำๆ ดู " ทำรูปร่างได้สวยแล้วนี่ " เขาชม เรียกรอยยิ้มอย่างภูมิใจและเสียงเฮอย่างยินดีจากพวกเด็กๆ ได้อย่างดี " ไหนคราวนี้ลองมาดูรสชาติหน่อยซิ " รัซเซลล์พูดพร้อมกับโยนคุกกี้เข้าปาก เคี้ยวกรุบๆ อยู่ครู่หนึ่งก็พูด " อร่อยดีแล้วนี่ " เรียกเสียงเฮอย่างยินดีได้อีกหน " เสียอย่างเดียว หวานจัดไปหน่อย " คราวนี้เสียงพวกเด็กๆ ดูจะจ๋อยลงไป " ถ้างั้น ระหว่างที่อาจารย์ไม่อยู่ " เด็กคนนึงร้อง " พวกเราจะหัดทำคุกกี้ให้อร่อยกว่านี้ " อีกคนว่า " ใช่ อร่อยกว่านี้ " คราวนี้เสียงประสานของพวกเด็กๆ ดังกันเซ็งแซ่เลยทีเดียว " ดังนั้น อาจารย์ห้ามผิดสัญญานะ " เด็กคนเดิมที่เอาคุกกี้มาให้ว่า " หลังจากที่ตาหายแล้ว ต้องกลับมาจริงๆ อย่างที่สัญญาไว้นะ " รัซเซลล์ยิ้มอย่างมีความสุข " แน่นอนอยู่แล้วละ... " เขาพูดเหมือนพึมพำมากกว่า " แน่นอนอยู่แล้ว... " เคนนี่ แอรอน ไอร่า และกราเซียยืนดูรัซเซลล์คุยกับเด็กๆ อย่างร่าเริงด้วยแววตายินดีอยู่เช่นนั้น แม้แต่สตันและกาโดก็ยังมีประกายตาที่แสดงถึงความยินดีในหัวใจ ออกมาอย่างเต็มที่ ส่วนจินนั้นจ้องมองภาพนั้นด้วยท่าทางอย่างคนยอมรับความพ่ายแพ้โดยดีไม่มีขัดขืนอยู่ครู่ใหญ่ จึงเดินไปหากลุ่มเด็กๆ แล้วพูด " ได้เวลากลับกันแล้ว เด็กๆ พวกเธอมีเรียนชั่งสายไม่ใช่รึ รีบกลับกันดีกว่า " พวกเด็กๆ ต่างมีสีหน้าเสียดายเต็มที่ ใจจริงพวกเขาอยากอยู่นานกว่านี้ แต่ทุกคนก็ยอมกลับไปกันโดยดีไม่มีขัดขืน รัซเซลล์ไม่ทำอะไร นอกจากฟังเสียงพวกเด็กๆ เดินไกลออกไปเรื่อยๆ จนลับสายตา หลังจากแยกจากกลุ่มเด็กๆ แล้ว รัซเซลล์ก็เดินตรงกลับขึ้นมาหาวาร์ปเกท เดินเข้าไปหาเคนนี่กับแอรอนที่ยืนใกล้ๆ กัน พร้อมกับวางแขนทั้งสองข้างลงบนคอของทั้งสองคน ในท่าคล้ายคนเวลากอดคอ " ระหว่างที่ชั้นไม่อยู่ ฝากบ้อมพวกมันทีนะ " รัซเซลล์กระซิบเบาๆ เคนนี่กับแอรอนยิ้ม แล้วพูด " แน่นอนอยู่แล้ว เพื่อน " รัซเซลล์ยิ้ม แล้วถอนมือออกจากท่ากอดคอ แล้วตะโกนเรียกไอร่า " เฮ้ ไอร่า " " อะไรเหรอ? " ไอร่าตอบ " ฝากดูแลเจ้าเคนนี่แทนชั้นด้วยนะ " ทั้งเคนนี่และไอร่าต่างหน้าแดง " พะ.. พูดอะไรแบบนั้นฟะ!!! " เคนนี่ตะโกนลั่น รัซเซลล์หัวเราะก๊ากดังลั่น " นี่ละเฟ้ย ข้อเสียของการมีแฟนอายุมากกว่า เพราะจะทำอะไรนอกลู่นอกทางได้ไม่ถนัดเนื่องจากมีแฟนเป็นหน่วยควบคุมความประพฤติ " คราวนี้เคนนี่ร้องจ๊าก พุ่งเข้าหารัซเซลล์พร้อมกับสะบัดเพลงหมัดเพลงเตะเข้าใส่ยกชุด แต่รัซเซลล์ก็หลบได้อย่างง่ายๆ ราวกับไม่ได้ตาบอด " ไอ้บ้าเอ๊ย แกแกล้งตาบอดรึเปล่าวะเนี่ย " เคนนี่ตะโกน " เฮ้ย บอดจริงเฟ้ย ไม่เชื่อลองชกมาที่ตาดูเดะ แล้วคอยดูว่าชั้นขยับลูกตาอ๊ะเปล่า " รัซเซลล์พูดพร้อมกับยิ้มกวนโอ๊ย การกระทำของทั้งคู่เรียกเสียงฮาจากพรรคพวกได้เป็นอย่างดี ทั้งไอร่าและแอรอนต่างยืนอยู่อีกด้าน หัวเราะดังลั่นอย่างร่าเริงอีกทาง โดยมีกราเซียจ้องดูยิ้มๆ และกาโด ที่เอามือกุมหน้าผากอย่างเอียนๆ กับนิสัยของลูกน้องอตร. ทั้งสองคน ที่สุด กราเซียซึ่งดูอยู่เงียบๆ ก็ถอนใจ แล้วพูด " ทำแบบนั้นระวังเซลที่เชื่อมกันแล้วจะเคลื่อนเอานะ รัซเซลล์ " เล่นเอารัซเซลล์สะดุ้งโหยง หยุดการขยับไปมาแล้วยกแขนขึ้นรับหมัดของเคนนี่ไว้ ปัดให้เฉออกไปนอกทางแล้วเดินแยกออกมา เคนนี่ทำท่าจะไล่ตามต่อ " เอาน่า พอก่อนเหอะ " กราเซียพูดพร้อมกับเดินเข้ามาห้ามระหว่างกลาง สองมือเปล่งพลังออร่าสีขาว พร้อมกับที่เคนนี่รู้สึกเหมือนมีพลังบางอย่าง คล้ายสายลมบางๆ กดดันตัวไว้จนขยับไม่ได้ พลังนั้นกดเขาอยู่จนกระทั่งรัซเซลล์เดินแยกไปแล้วนั่นแหละจึงคลายออก " น่าจะเตะให้ตาบอดไปตลอดชีวิตซะเลย " เคนนี่บ่นเบาๆ " แล้วนายทำแบบนั้นได้จริงเหรอ " เคนนี่ไม่ตอบคำ กราเซียยิ้มนิดหนึ่ง แล้วเดินแยกออกมายืนกับกาโดที่ยืนอยู่อีกทางอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครเห็นว่าไปถึงเมื่อไหร่ ฝ่ายรัซเซลล์นั้นเดินไปหาสตัน พร้อมกับพูด " ปกติแกเป็นคนไม่ค่อยพูดจาอะไร " แล้วต่อด้วย " แต่ชั้นรู้ใจแกพอสมควร จากดวงตาแกไง มันบอกชั้นเสมอว่าแกเป็นเพื่อนที่ดีกับชั้นและเจ้าพวกนั้นเสมอ แม้ว่าจะไม่ค่อย สนิทกันเท่าชั้นกับเจ้าพวกนั้นก็ตาม " รัซเซลล์เงียบไปนิดหนึ่งแล้วจึงพูดต่อ " ดังนั้น ฝากดูแล 'ไอ้น้องชาย' สองคนนี้แทนชั้นด้วยนะ " พูดแค่นี้ รัซเซลล์ก็ทำท่าจะผละจากสตัน แต่ตอนนั้นเอง ที่มือในเปลือกแข็งมีผ้าพันของสตันยื่นมาจับไหล่ขวาเขาไว้เหมือนจะบอกว่าอย่าพึ่งไป " ยังมีอะไรอีกเหรอ " เขาถามพร้อมกับหันมา แทนคำพูด สตันกลับใช้ปลายนิ้วของตัวเองเขียนเป็นตัวอักษรบนไหล่ข้างนั้นของรัซเซลล์ " ไม่-ต้อง-เป็น-ห่วง-ทาง-นี้ " นี่คือสิ่งที่สตันต้องการจะพูด " ฝาก-ทัก-น้อง-สาว-ชั้น-ด้วย-นะ " รัซเซลล์หันมาหาสตัน ด้วยตาที่มองไม่เห็น แต่ก็แสดงความรู้สึกเต็มเปี่ยม " ขอบใจมากว่ะ " เขาพูดพร้อมกับทุบหมัดข้างขวาเข้าที่ไหล่ซ้ายของสตันเบาๆ " ส่วนเรื่องที่ขอ ถ้าได้เจอเค้าแล้วชั้นจะบอกให้เอง " พูดจบ รัซเซลล์ก็เดินแยกจากกลุ่มเพื่อนมาหากราเซียกับกาโดที่ยืนอีกทางหนึ่ง " ผมพร้อมแล้วครับ " รัซเซลล์พูดด้วยสีหน้าเศร้านิดๆ " ฝากเจ้าพวกนั้นด้วยนะครับ ท่านกราเซีย ลุง " " ไม่ต้องห่วงทางนี้หรอก " กราเซียพูดพร้อมกับยิ้ม " นายห่วงเรื่องรักษาตัวเองให้หายดีดีกว่า ทางนี้พวกเขาคงไม่เป็นไรหรอก เชื่อเถอะ " ท่าทางของรัซเซลล์ดูคลายใจลงไปบ้าง เขาเดินตรงไปยังประตูวาร์ปเกทที่เปิดออกแล้วทันที ก่อนจะเข้าไป เขาหันกลับมาทางกลุ่มพวกเคนนี่ มีอาการคล้ายจะมองมาหาพวกเคนนี่ รัซเซลล์ยืนในท่านั้นอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะหันกลับแล้วเดินหายเข้าไปในประตูวาร์ปเกทนั้น ทั้งหมดในที่นั้นยังคงยืนจ้องวาร์ปเกทที่รัซเซลล์เดินหายเข้าไปนั้นอีกครู่ใหญ่ จนกระทั่งประตูแสงค่อยๆ เลื่อนเล็กลงจนหายไปนั่นเอง " เอาล่ะ เสร็จเรื่องไปหนึ่งแล้ว " กราเซียพูดพร้อมกับหันมาทางพวกเคนนี่ " ทีนี้ก็มาว่ากันเรื่องภารกิจต่อไปกันได้ " " หา!!!! " เคนนี่กับแอรอนร้องออกมาดังลั่นพร้อมๆ กัน " ยังไม่หมดอีกงั้นเหรอครับเนี่ย " " ใช่ " กราเซียตอบหน้าตาเฉย " และคราวนี้ กาโดก็จะไปกับพวกนายด้วย " ประโยคท้ายนี้ กราเซียหันไปมองกาโดยิ้มๆ ในขณะที่เคนนี่กับแอรอนมีสีหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ " เฮ้ย!!! เอ่อ.. ท่านกราเซียคงล้อเล่นใช่มั้ยครับ..? " ไม่ทันที่กราเซียจะตอบ เสียงทุ้มต่ำก็บอกมาซะก่อนว่า " ไม่ได้ล้อเล่น " เคนนี่กับแอรอนแทบจะล้มพับไปตรงนั้นด้วยความเหนื่อยใจและความสยองใจ ท่ามกลางสีหน้ายิ้มๆ ของกราเซีย สีหน้างงเต็กของไอร่า และสีหน้าเรียบเฉยแทบไม่แสดงอารมณ์ อะไรของสตันและกาโด @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ ฟู่ ในที่สุดก็จบบทนี้จนได้ เป็นบทที่เขียนได้ยาวเป็นหางว่าวดีแท้ แต่เลขสุดท้ายของบทไม่ค่อยจะเป็นมงคลเลยง่า ตอนต่อไปคงต้องขอเวลาอีกนานเลยละครับ เพราะช่วงนี้ใกล้สอบ เข้าไปทุกทีแล้ว ต้องรีบอ่านหนังสือเตรียมตัวเข้าไว้ ไว้เจอกันบทต่อไปครับ ^ ^ จาก : Dark Master - 30/01/2001 20:49

ข้อความ : ผมขอคารวะท่านด้วยใจจริงครับเขียนได้อย่างอุตสาหะมาก ยาวจริงๆอ่านกันตาเปียกตาแฉะเลยเรา จาก : Kero - 30/01/2001 21:54

ข้อความ : หนุกดีเจ้าค๊ะ ^^ จาก : นริศราPrototype - 30/01/2001 23:31

ข้อความ : คุณเสือไปพักรักษาตาซะแล้ว.... จาก : Alicia - 31/01/2001 07:29

ข้อความ : ไมเกรนกินแหงคนที่ซวยฉันว่าลุงกาโดมากกว่า จาก : Jam X - 31/01/2001 07:33

ข้อความ : บรรยยากาศสนุกสนานดีแฮะ ^_^ อุ.....ทำไมตูไม่เอ่ะใจว่าหมอที่มารักษารัซเซลล์จะเป็นซิดหว่า เหอ ๆ ๆ ได้ออกจนได้แล้วจะเป็นเผ่าไหนเนี่ย? อืม....กลุ่มใหม่บ้าสองเงียบสองเหรอ อืม...แล้วใครเป็นน้องสต้นหว่า..... จาก : xelloss - 31/01/2001 09:55

ข้อความ : บลัดดี้.. รอรรรรรร์ จาก : ioroid - 31/01/2001 12:32

ข้อความ : "..................." ครืด...ครืด....ครืด...ครืด... /me ลับมีดรอรัสเซลล์คุง..... จาก : Cid - 31/01/2001 12:51

ข้อความ : จะคอยท่านมาแต่งต่อครับ ^^ จาก : Angel k - 31/01/2001 19:06

ข้อความ : สนุกมากเลยคะ จาก : iris - 01/02/2001 17:17

ข้อความ : Mai Dai Mar Sa Nan. I save them all and read later so I got no comment now. จาก : Maro - 02/02/2001 08:00