หัวข้อ : Dark Pure Snow [Chapter 23 – Variety Emotion-] ข้อความ : Dark Pure Snow [Chapter 23 – Variety Emotion-] ~เมือง ฟิเซอร์เรชั่น.......~ กลิ่นควันไฟจางๆจากซากอาคารโชยมาตามแรงลมอ่อนๆ เศษฝุ่นละอองปลิวฟุ้งไปทั่วบริเวณ ...มาโกะ....ยังคงมองไปยังด้านที่เซซิลพึ่งหายจากขอบเขตของสายตาไป.... “....แค่ก....แค่ก....อึ้ก.....” ฮิโรที่นอนกองอยู่กับพื้นกระอักเลือดที่คั่งค้างอยู่ในปอดของเขาออกมาก่อนที่จะพยายามดึงดาบที่ปักอยู่ที่แขนของเขาออก “โอ้ย....เจ้าบ้าเซซิลนั่น.....กะไม่ให้ได้ผุดได้เกิดกันเลยหรือไง.....” เขายันตัวขึ้นลุกนั่งแล้วเงยหน้ามองไปที่ มาโกะที่ยืนหันหลังอยู่ “..........” ร่างของเธอค่อยๆหันกลับมาและเดินเข้าคุกเข่าหน้าฮิโร แสงเรืองๆส่องออกมาจากมือของเธอก่อนที่แผลของฮิโรจะค่อยๆจางลงๆ “......” ฮิโรมองตรงไปที่ดวงตาของน้องสาวของเขา แวบเดียวเขาก็รู้ว่ามาโกะยังอยู่ในซุปเปอร์โหมดอยู่ ไม่มีคำพูดใดๆออกมาจากปากของเธอแม้แต่น้อยขณะที่รักษาแผลให้ฮิโร “มาโกะ......ที่...ที่เรียกเซซิลว่า”พี่”เมื่อกี้น่ะ.....” ฮิโรพยายามไขข้อข้องใจของเขา แต่จู่ๆเขาก็รู้สึกถึงแรงบีบมหาศาลที่แขนของเขา “......อย่าถาม....ถ้ายังไม่อยากตาย...” ฮิโรเงียบกริบทันทีเมื่อได้ฟังวาจาแสนไพเราะอ่อนโยนจากน้องสาว “.....แค่นี้ก็พอ.....ที่เหลือ...ฝากจัดการด้วยแล้วกัน...” แสงจากมือของเธอเลือนหายไป มาโกะ(ร่างสอง)ยืนขึ้นแล้วเสยผมไปด้านหลัง ตาทั้งสองข้างของเธอปิดสนิท สายลมพัดไหวๆอย่างนุ่มนวลเข้าหาตัวของเธอ “มาโกะ?” ฮิโรรู้สึกว่าบรรยากาศกดดันเมื่อครู่หายไปอย่างสิ้นเชิง ตาของมาโกะค่อยๆเผยอขึ้น สีเขียวมรกตในแววตาของเธอค่อยๆถูกแสงจากภายนอกเคลือบทีละน้อยๆ “.....ไม่....ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหมคะ....พี่ฮิโร...” มาโกะก้มหน้าลงมาถามฮิโร “ไม่เป็นไรแล้ว ขอบใจมาก...นะ.......แอ้ะ...” ฮิโรพยายามโชว์ความฟิตของตัวเองแต่พอเขามองมาอีกที มาโกะก็หายไปแล้ว “?...” ฮิโรมองซ้ายมองขวาไปเห็นมาโกะกำลังยืนอยู่หน้าร่างที่จมกองเลือดของที มาโกะคุกเข่าลงข้างๆก่อนจะค่อยๆช้อนร่างที่นอนนิ่งขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนของเธอ “ที.......” มาโกะปาดเลือดบนใบหน้าของที่ออกอย่างแผ่วเบา ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆออกมาจากร่างในอ้อมกอดของเธอ..... “มาโกะ......” ถึงฮิโรจะมองจากด้านหลัง เขาก็พอมองเห็นละอองน้ำที่ส่งแสงสะท้อนแสงแดดพร่างพรายมาจากดวงตาทั้งสองของน้องสาวของเขา “ฮึก.....ฮึก....ทำไม .ทำไมกัน....เธอ....เธอยังไม่ได้ฟังเพลงที่ฉันร้องเลยนะ.....นี่....ที....ฮึก...” เสียงสะอื้นดังอยู่ในลำคอของเธอเบาๆ มาโกะซบหน้าของเธอลงบนร่างที่นิ่งเฉยของที “ฮึก......?” มาโกะรู้สึกได้ถึงสัมผัสของใครบางคนบริเวณผมของเธอ เธอค่อยๆผละออกมามอง.... “แค้ก แค้ก.......ผม.คงไม่ทำคุณเป็นห่วงเกินไปใช่ใหม?...” ทีที่นอนพิงแขนของมาโกะอยู่พูดยิ้มๆอย่างเคยขณะมืออีกข้างกำลังลูบไล้เรือนผมของเธออยู่ “...!!!” มาโกะตกใจเล็กน้อย แต่ตอนนี้คงไม่มีคำพูดใดมาอธิบายความรู้สึกของเธฮได้ ทีค่อยๆสอดมือเข้าไปในเสื้อของเขาบริเวณที่ถูกเซซิลแทง....ของสิ่งหนึ่งติดออกมากับมือ....กำไลที่เหลืออยู่อีกข้างหนึ่งที่เขาพึ่งซื้อให้มาโกะนั่นเอง ขอบด้านหนึ่งของมันมีรอยแตกร้าวเล็กน้อย “ถ้า.....ถ้าไม่มีกำไลนี่อยู๋ในเสื้อ.....หัวใจผมคงถูกผ่าครึ่งไปแล้วล่ะ...” ทีประมาณจากแผลของเขา ดาบของเซซิลแฉลบของของกำไลไปเล็กน้อยทำให้ไม่ถูกจุดตายของเขาทันที “...............” มาโกะปล่อยทีลงนั่งกับพื้นก่อยจะค่อยๆยืนขึ้นเงียบๆ “...คุณมาโกะ?” ทีเงยหน้าขึ้นมองตาม เขาเห็นแขนข้างหนึ่งของมาโกะค่อยๆยกขึ้นช้าและชัดเจนยิ่งกว่าภาพ สโลว์โมชั่น เพี้ยยยยะ!!!!!!!! หน้าของทีหันไปตามแรงเหวี่ยงเมื่อฝ่ามือของมาโกะพุ่งเข้าแนบหน้าของเขาเต็มรัก!!! “บ้าๆๆๆๆ!!!!! ไม่เป็นไรแล้วก็หัดบอกให้คนอื่นเขารู้บ้างสิ!! ยังมาหลอกให้เสียใจอยู่ได้!! คนบ้า!!!!” มาโกะทั้งตบทั้งตีทีทั้งน้ำตา (สงสัยคงจะลืมไปแล้วว่าทียังมีแผลอยู่?) “โอ้ยๆๆๆ พอได้แล้วครับ ผมยังเจ็บอยู่นะ...” ทีพยายามหลบลูกตบแพททริออท “ตายๆไปซะได้ก็ดี!! คนหลอกลวง!!!” มาโกะเงื้อมือกะจะตบเต็มแรงอีกรอบ หมับ!! ทีอาศัยจังหวะเอามือไปจับแขนที่กำลังพุ่งเข้าหาหน้าเขาทัน เขาดึงมาโกะลงมาไว้ในอ้อมกอดของเขา...... “....กลับมาแล้ว...” ทีกระซิบที่ข้างหูของมาโกะ “....อื้ม....ยินดีต้อนรับ....” มาโกะเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะตอบกลับด้วยความดีใจ ใบหน้าที่อาบด้วยความเศร้าเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยน้ำตาแห่งความดีใจ เธอค่อยๆโอบกอดทีกลับอย่างช้าๆ....... “......เอาเถอะๆ เห็นว่าช่วยมาโกะไว้ ...ครั้งนี้ปล่อยไปซักครั้ง...แล้วก็....” ฮิโรหันไปมองอีกด้านหนึ่ง ร่างที่มีเพียงแขนเดียวของรูนที่นอนสงบนิ่งอยู่..... “....” ฮิโรค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆ เขาก้มลงเก็บเศษคริสตัลที่กระจายอยู่ตามพื้นแล้วค่อยๆวางลงในอุ้งมือของรูน มือทั้งสองข้างของฮิโรบีบมือของรูนไว้แน่นเหมือนจะสื่อถึงความตั้งใจและรับมอบปนิธานที่เหลืออยู่....ความตั้งใจที่จะจัดการกับคนที่สังหารเพื่อนของเขา.... ~ ต้นไม้แห่งชีวิต ยุคดราซิล ~ “อืมมม....ละครชีวิตที่น่าเศร้าอีกหนึ่งบท....” เซรอสดีดนิ้วพร้อมๆกับที่ภาพในกระจกเลือนหายไป “เฮอะ ละครน้ำเน่าล่ะไม่ว่า มีที่ไหนกัน คิดช่วยคนอื่นทั้งๆที่ตัวเองยังแทบเอาชีวิตไม่รอด” ฟีนิกซ์บ่นขณะกำลังหยอกล้อกับสัตว์เลี้ยงของเขา “อะไรก็เอาแน่เอานอนกับมนุษย์ไม่ได้หรอกน่า” เซรอสดีดนิ้วอีกหนึ่งที แก้วเหล้าสามใบก็ลอยเข้าหามือของแต่ละคน “เรื่องนั้นช่างเถอะ......แต่ทำไมเจ้าเซซิลไม่จัดการเจ้าพวกนี้ให้หมดไปเลยนะ พวกเราจะได้ไม่ต้องมายุ่งกับขวากหนามที่อาจจะเติบโตขึ้นมาอีกในอนาคต..” คินดะนิคว้าแก้วเหล้ามากระดกเข้าปาก “.....พูดถึงฉันรึ?...” เซซิลเดินเข้ามาอย่างเงียบๆโดยไม่มีใครสังเกตุ “โฮ่ มาเร็วนี่ ขนาดอยู่ห่างกันเกือบทวีป” คินดะนิแซว “......เรื่องของฉัน......อย่าเข้ามายุ่ง ” เซซิลพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เชอะ ตัวเองจิตใจอ่อนแอขนาดฆ่าคนอื่นไม่ได้เมื่ออยู่ต่อหน้าคนรู้จักแล้วยังมาห้ามคนอื่นอีก” คินดะนิหัวเราะเบาๆ “....ก็ยังดีกว่าคนที่ทำงานไม่สำเร็จแล้วยังหนีซมซานกลับมาในสภาพปางตายก็แล้วกัน...” เซซิลพูดแทงใจดำของใครบางคน “เฮ้ย....พูดอย่างนี้จะหาเรื่องกันหรือไง?” คินดะนิชักฉุนกับคู่ปรับของขึ้นมาหน่อยๆ “...แล้วมันไม่จริงหรือไง?...” เซซิลเหลือบตามามองอย่างเหยียดๆ “อยากจะลองสู้กันซักตั้งหรือไง!!” คินดะนิเรียกดาบออกมาจากมิติ “......ฝีมือห่วยแล้วยังมาพาลคนอื่นอีก...” เซซิลซ้ำเติมไม่หยุด “ห่วยไม่ห่วยก็ลองดูแล้วกัน!!!!!” คินดะนิพุ่งตรงเข้าไปหาเซซิล!! “..คนกำลังอารมณ์ดี....ออมมือให้หน่อยก็แล้วกัน..” เซซิลชักดาบออกมาเล็กน้อย บรรยากาศโดยรอบเริ่มตึงเครียดขึ้นเพราะจิตสังหารของทั้งสองคน!! “......ทั้งสองคนน่ะ...หยุดได้แล้ว....” เซรอสพูดขึ้นเบาๆแต่คู่กรณีทั้งสองคนหยุดกึ้กเมื่อสามารถสัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นของรังสีอำมหิตที่ออกมาจากตัวของเซรอส บรรยากาศที่ร้อนระอุเมื่อครูกลับหนาวเหน็บขึ้นมาทันที!! “...ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เราจะมาตีกันเอง.....แต่ถ้าต้องการอย่างนั้น....ข้าจะเป็นคู่มือให้เอง....” เซรอสลุกขึ้นยืนแล้วมองไปที่คินดะนิและเซซิล แววตาที่เยือกเย็นแต่แฝงไว้ด้วยความน่าสะพรึงกลัวทำให้ทั้งสองคนถึงกับเหงื่อตก “เอาล่ะ....จะเข้ามาพร้อมกันทั้งสองคนก็ได้.....” เซรอสพูดพร้อมๆกับเสียงฟ้าผ่าฟ้าร้องดังสนั่น.... “.....วันนี้ขอตัวไปพักก่อนล่ะ....” เซซิลเก็บดาบเข้าผักก่อนจะเดินออกไปจากห้อง “..เชอะ..” คินดะนิเก็บดาบไว้ในมิติตามเดิมแล้วเอนหลังพิงกำแพง “..เอาล่ะ.....ตอนนี้เราก็ได้ผนึกมาสองในสี่แล้วคือผนึกแห่งพลัง ผนึกแห่งปัญญา ที่เหลืออยู่อีกสองคือผนึกแห่งวิญญาณและผนึกแห่งความทรงจำ.......คินดะนิ คิดว่าจัดการกับผนึกแห่งวิญญาณได้ไหม? หรือจะให้ฉันไปแทน?” เซรอสค่อยๆนั่งลงที่เดิม “ก็ได้หรอก.....แต่ว่า.....” คินดะนิยังไม่มั่นใจในพลังของเขา ถึงแม้จะมีพลังเพิ่มขึ้นหลังผนึกถูกปลดออก แต่เขาก็ยังไม่คิดว่าจะสู้กับนางฟ้าคนนั้นได้ “แล้ว.....คิดว่าผนึกแห่งพลังมีไว้ทำไมล่ะ?” เซรอสเรียกผนึกทั้งสองมาวนเวียนรอบตัวเขา “..อ้อ...ถ้าอย่างนั้นก็ตกลง...” คินดะนิกวาดมือไปด้านหลังก่อนจะค่อยๆแทรกตัวเข้าไปในรอยแยกของมิติ.... “งั้น....เจอกันหลังปลดผนึกได้แล้วกัน...”เสียงคินดะนิแว่วออกมาจากรอยแยกก่อนที่มันจะปิดไป “ใช่......เจอกันหลังปลดผนึกได้...ที่เมืองแห่งดอกไม้.......หึๆๆๆๆ”เซรอสหัวเราะแปลกๆ พรวด!!! ฟีนิกซ์พ่นไวน์ออกมาเมื่อได้ยินชื่อเมือง “แหง่ะ.....เมือง...เมืองแห่งดอกไม้...งั้นหรือ....” ฟีนิกซ์ถามหน้าเจื่อนๆอย่างไม่เชื่อในหูของตัวเอง “ใช่ อยากไปแทนหรือ?” เซรอสหันมาถามยิ้มๆ “ไม่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ให้ตายยังไงก็ไม่ไป! ยอมไปสู้บนสวรรค์ยังดีซะกว่าที่จะไปที่แบบนั้น....แหว่ะ...”ฟีนิกซ์ทำหน้าพะอืดพะอม “หึๆ นั่นสินะ คินดะจะทำหน้ายังไงเมื่อไปถึงที่นั่นกัน หึๆๆๆๆ” เซรอสหัวเราะสนุกสนาน หูของเขาเหมือนได้ยินเสียงคินดะนิแว่วมาแต่ไกล “เจ้าเซรอสสสสสสสสสส!!!!!!!!!!!” เขาคิดว่าได้ยินคำพูดนี้....... ~ทางด้านกลุ่มของเน็กซ์...~ “ประกาศิตแห่งฟ้า!!!!” เสียงเซร่าดังนำมาก่อนที่ดาบแสงจะหล่นจากฟ้าลงมาปักฝูงแมลงสาปยักษ์เบื้องล่าง!! พวกมันดิ้นพราดๆเมื่อของเหลวในตัวพวกมันไหลทะลักออกมาส่งกลิ่นเหม็นหึ่งไปทั่ว!! “อุ้.....เหม็นเป็นบ้า...” เน็กซ์เลื่อนที่คาดศรีษะของเขาลงมาปิดจมูกขณะที่อีกมือกำลังฟันแมลงสาปที่กางปีกบินหลาตรงเข้ามา ฉัวะ หัวขาดกระเด็นกระดอนกลิ้งไปกลิ้งมาขณะที่ส่วนลำตัวบินไปชนกับต้นไม้ “นี่!! ต้องแบบนี้สิแทบจะไม่มีกลิ่นเลย!!” เน็กซ์คุยโวโอ้อวดกับเซร่า “...เจ้านั่นเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่าน่ะ....” เอนะบ่นกับซิด มือข้างหนึ่งของเขาคว้าขาของแมงสาปที่บินผ่านมา ..เปรี้ยะ กลายเป็นแมงสาปแช่งแข็งพร้อมส่งออกยังตลาดต่างประเทศ เขาปล่อยมือทิ้งกระจั๊วหวานเย็นลงกับพื้นหันไปคว้าขาอีกตัวแทน พรึ่บ.....กลายเป็นแมงสาปย่างส่งกลิ่นหอมหวน(?)รสเด็ดพร้อมขึ้นโต้ะภัตตาคารชั้นหนึ่ง “จะเอาอะไรมากกับคนที่ไม่เคยเรียนด้านนี้มาน่ะ” ซิดโดดดึ๋งๆหลบแมงสาปที่บินเข้ามา “หือ? หมายความว่ายังไงน่ะ?” เน็กซ์หันไปถามเซร่าขณะที่สองมือกำลังพัลวันกับการเด็ดศีรษะแมลง “ก็......ดูด้านหลังสิ” เซร่าชี้ไป มืออีกข้างหนึ่งถือดาบเพลิงฟรันเวลจูไล่ฟันแมงสาบอยู่ “โอ๋??....เจ๊ยยยยยยยย!!!” เน็กซ์ร้องไม่เป็นภาษาคนเมื่อแมงสาปที่เขาพึ่งตัดหัวไปหยกๆหลายสิบตัวเริ่มพลิกตัวกลับมา!! “$#%@@^%&^&^!!” (ภาษาแมลงสาป แปลได้ความว่า....”เหิรฟ้าาาาาาาา!!!!!!!”) พวกมันทุกตัวพร้อมใจกันกางปีกบินพั่บๆขึ้นฟ้าอีกครั้ง!!!.....(โปรดนึกภาพแมลงสาปหลายสิบตัวที่ไม่มีหัวกำลังกางปีกบินวี้ๆเข้าหาคุณเพื่อความสนุกสนานในการชม) “เจี้ยกกกก!!! อะไรก้านนนนนนน!!!!” เน็กซ์ร้องลั่น “แมลงสาปน่ะมีสมองอยู่ที่ส่วนลำตัวนะ ถึงตัดหัวออกก็เหมือนไม่ได้ตัดนั่นแหล่ะ...แล้วก็...จะพาลสยองกว่าเดิมซะอีก..” เซร่าเปลี่ยนดาบในมือกลายเป็นดาบน้ำแข็งวอร์ปาลมาแช่แมงสาปไร้หัวต่อ “โค-ต-ร สยองล่ะไม่ว่า!! ว้ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!” เน็กซ์ชักสติแตกฟันมั่วไม่รู้ทิศทาง “น่าน ....บ้าไปแล้ว... -___-“ เอนะบ่นเซ็งๆ ตัวเองก็ยังคว้าขาแมงสาปอีกตัว ฟู่.....น้ำในตัวของมันเหือดแห้งหายไปหมดกลายเป็นแมลงสาปแห้งอัดกระป๋องพร้อมรับประทาน “จ้ากๆๆๆๆๆ!! ย้ากๆๆๆ!! อะต้าๆๆๆๆ!! ?? ทำไม....ตัวเราชักลอยขึ้นๆล่ะ...” เน็กซ์สติหลุดลอยจนลืมตัวไป เมื่อสังเกตุอีกทีขาของตัวเองก็ไม่ติดพื้นซะแล้ว “หือ? ......ลองดูด้านหลังอีกทีสิ” เซร่าหันมามองก่อนที่จะชี้แบบเดิมแล้วหันไปสู้ต่อ “?? กะต้ากกกก~!!!!!!!” เน็กซ์ยิ่งบ้าไปกันใหญ่เมิ่อเห็นว่าที่เขาลอยได้เพราะแมลงสาปที่ยังมีหัวตัวหนึ่งอาศัยทีเผลอบินเข้ามาเกาะด้านหลังเขา!!(กรุณาอย่าลืมว่ากำลังสู้กับแมงสาปยักษ์อยู่) แล้วมันก็กระพือปีกบินขึ้นขณะที่ส่วนหัวกำลังยุกยิกๆอยู่บริเวณคอของเน็กซ์!!! (โอ้ก -__-;;;;) “จะทำอะไรช้านนนน!!!!!” เน็กซ์พยายามดิ้นหนีแต่ก็ถูกขาทั้งหกของมันล็อกซะแน่นสนิท “อืมมม ตามตำราชีวะวิทยา....แมลงสาปพันธุ์นี้มักจะลากเหยื่อเข้าไปในรังของมันเพื่อเก็บไว้เป็นอาหารของเผ่าพันธุ์มันในอนาคต –นะ-ครับ ^_^” ซิดพูดอย่างไม่รู้ร้อน “อ้อ อาหาร อืมมมม ยังดีๆ.......เฮ้ย!! ไม่อ้าวววว!!!!!” เน็กซ์โล่งใจไปชั่วครู่เพราะความเข้าใจผิดก่อนจะตระหนักถึงชะตากรรมของตัวเอง “อืม งั้นผมช่วยแล้วกัน” ซิดกางปีกออกบินไปดักหน้า ขาค่อยๆถอดแว่นออก ฟุ่บ....เพียงพริบตาเดียว ขาและปักของมันก็ขาดกระจุยก่อนจะล่วงมาตกบนพื้น!!! “แอ้ก!!!” เน็กซ์ที่ถูกเกาะอยู่ร่วงลงมาพร้อมๆกับแมลงสาป บังเอิ้ญบังเอิญแมลงสาปเอาเขาเป็นตัวลดแรงกระแทกพอดี........ “อุ..อูย.......ดันเอาเราลงพื้นก่อนอีก..” เน็กซ์คลำแผลตัวเองจากแรงกระแทกหลังจากแงะขาของแมลงสาปหมด เปรี้ยะ.......แมงสาปตัวสุดท้ายถูกแช่งแข็งเรียบร้อย เอนะมองไปรอบๆ ซากแมลงตายเกลื่อน “อื้ม หมดแล้ว” เซร่าเดินเข้ามาหา เธอส่งดาบของเธอกลับเข้าไปในปีก “พวกนี้มีแต่ปริมาณแต่ไม่ค่อยมีคุณภาพเลยง่ายนะครับ ท่านเซร่า ^^” เอนะที่ทำสถิติสอยแมงสาปพอๆกับเซร่าหัวเราะ “แล้ว.....ซิดกับเน็กซ์ล่ะ....อ้อ อยู่ทางนั้น” เซร่าเดินเข้าไปหาเน็กซ์ที่ยังเบลอหลังตกจากที่สูงเล็กน้อย “หือ? เป็นอะไรไปล่ะ?” เซร่าก้มลงมาถาม “ไม่มีอะไร....ว่าแต่...ซิด เมื่อกี้ทำอะไรน่ะ ไหนบอกว่าไม่ค่อยถนัดพวกต่อสู้ไง แล้วเมื่อกี้?” เน็กซ์หันมาถามซิดที่กำลังง่วนอยู่กับซากแมลงสาป “อื๋อ.....ก็แค่......พวกนี้เป็นพวกที่ผมถนัดน่ะ” ซิดหันกลับมา “ถนัด?” เน็กซ์ยังเง็งอยู่ “ก็....เอาไว้ดูจากเจ้านี่แล้วกัน” ซิดชี้ไปที่แนวป่าด้านหลังที่มีเสียงโครมครามๆดังไล่มา “โอ๋...ท่าจะงานหนักแฮะ...” เอนะพอจะรู้แล้วว่าอะไรกำลังเข้ามาใกล้ “อืม นั่นสินะ” เซร่าก็รู้เหมือนกัน เหลือเน็กซ์ยืนงงคนเดียว “แล้ว...มันอะไรล่ะ?” เน็กซ์ลองมองดีๆ.....เขาเห็นเหมือนหลังของตัวอะไรสีน้ำตาลๆเหมือนพื้นไม้กำลังพุ่งตรงมาทางพวกเขา ขนาดของพวกมันใหญ่กว่าแมลงสาปที่เขาจัดการไปมาก.....แมลงสาป??? ...มาก??? ขณะที่เน็กซ์คิดถึงตรงนี้ป่าด้านหน้าพวกเขาก็พังราบเป็นหน้ากลอง!! ร่างของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ค่อยๆโผล่ออกมาจากเงามืด!! มันคือ!!!!.........แมลงสาปตัวบะเอ้กยิ่งกว่าตึกเอ็มไพร์สเตท -__-;;;; Dark Pure Snow [Chapter 23 – Variety Emotion-] End. To be continue >> Chapter 24 .. จาก : Next - 28/01/2001 17:58

ข้อความ : หลังจากดองมาได้เกือบครึ่งเดือนก็เข็นออกมาจนได้ ^^;;; ว่าแล้วก็แปะรูป.... รูปนี้คือ....คินดะนิ ^_^ อันนี้ก็...ทูตสวรรค์ ซีดีเอล >> ซิด ^_^ อันนี้ก็....มาโกะร่างธรรมดา ^o^ ขอบคุณที่เข้ามาชม ^^ จาก : Next - 28/01/2001 18:14

ข้อความ : สรุปว่า... เท่ห์ สรุปว่า... สวย (^๐^) สรุปว่า... มัน (^_^) สรุปว่า... อ๊อก อ๊าก... ผะอืดผะอม (-_-;;) จาก : Dark Master - 28/01/2001 19:01

ข้อความ : โอวววววว แมลงสาป -- --;; ขยะแขยงยิ่ง แล้วรูปป๋มล่ะ จาก : เอนาส - 28/01/2001 19:20

ข้อความ : บท... ผม... ล่ะ... ครับ... T-T จาก : Angel k - 28/01/2001 20:28

ข้อความ : โอวววว เราหล่อเหลือเกิน... ^o^(รูปซีตัน ใช่มะเนี่ย..) เหอๆๆ เมืองสวนดอกไม้ ชักได้กลิ่นแหม่งๆซะแล้วสิ.... -_-;; จาก : Cid - 28/01/2001 23:09

ข้อความ : หล่อดีแฮะ ท่านหมอของเรา จาก : K.W.E. - 28/01/2001 23:12

ข้อความ : สาบอาละวาด เหอ เหอ เหอ จาก : naru - 28/01/2001 23:24

ข้อความ : “...ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เราจะมาตีกันเอง.....แต่ถ้าต้องการอย่างนั้น....ข้าจะเป็นคู่มือให้เอง....” <--- อุ เหมือนในฮาเมรูนตอนไซเซอร์จะตีกับดรัมแล้วเบสมาห้ามเลยแฮะ ^^ ถามเจ้าตัวแล้วบอกคิดเองแต่ดันเหมือนแบบไม่รู้ตัว เหอ ๆ “ใช่......เจอกันหลังปลดผนึกได้...ที่เมืองแห่งดอกไม้.......หึๆๆๆๆ”<--- หึ ๆ ๆ ไว้เจอกันน๊าาา~~~ คินดะนิ ^O^ ตอนทีฟื้นขึ้นมาแล้วมาโกะร้องไห้แล้วอัดใส่นี่เหมือนฟิกเราตอนเซรอสกลับมาแล้วโซเรียน่าตบเลยแฮะ /me รื้อกระทู้เก่า ๆ มาแปะให้ดู “บ้าๆๆๆๆ!!!!! ไม่เป็นไรแล้วก็หัดบอกให้คนอื่นเขารู้บ้างสิ!! ยังมาหลอกให้เสียใจอยู่ได้!! คนบ้า!!!!” มาโกะทั้งตบทั้งตีทีทั้งน้ำตา (สงสัยคงจะลืมไปแล้วว่าทียังมีแผลอยู่?) <-- ของเน็กซ์ "คนบ้าาาา!!!! หายไปไหนมาตั้งหลายเดือน หา?!!!! ปล่อยให้เรากินไม่ได้นอนไม่หลับเป็นเดือน!!!" โซเรียน่าพูดพลางระดมฟาดใส่เซรอสอีกหลายครั้ง<--- ของผม “โอ้ยๆๆๆ พอได้แล้วครับ ผมยังเจ็บอยู่นะ...” ทีพยายามหลบลูกตบแพททริออท <--- ของเน็กซ์ "โอ้ย ๆ ๆ!!! โซเรียน่าพอแล้ว!!! เราเจ็บนะ!!! เรายังไม่หายดีนะ!!!" เซรอสพูดพลางใช้มือปัดป้องฮาริเซ็นช็อป <--- ของผม เขาดึงมาโกะลงมาไว้ในอ้อมกอดของเขา...... <-- ของเน็กซ์ เซรอสพูดพลางกอดโซเรียน่าไว้ในอ้อมแขนและลูบศรีษะอย่างอ่อนโยน <--- ของผม ตอนกลับมานั่งค้นกระทู้เก่า ๆ ขำกับเน็กซ์สองคนอะไรมันจะเหมือนกันขนาดนั้น ^_^;;;; จาก : xelloss - 28/01/2001 23:31

ข้อความ : ....Cidหล่อเหลือเกิน จาก : 6_6 - 29/01/2001 08:39

ข้อความ : Cid --> Cidan ---> Citan Sa-nook as the same nor. ^^ จาก : MrT - 29/01/2001 11:11

ข้อความ : ว้ายยย!!! ม...แมลงสาป!!!!! >_< /me วิ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว จาก : Alicia - 29/01/2001 20:51

ข้อความ : โพสส่งท้ายนิดหน่อย บท... ผม... ล่ะ... ครับ... T-T <--- เอ๋อ.....เคสมัครของผมด้วยเหรอครับ ^^;;; ขอกลับไปเช็คก่อนละกัน ^^;;; ตอนทีฟื้นขึ้นมาแล้วมาโกะร้องไห้แล้วอัดใส่นี่เหมือนฟิกเราตอนเซรอสกลับมาแล้วโซเรียน่าตบเลยแฮะ <--บอกแล้วมันบังเอิญ -__-;;; /me อืมม ไม่ค่อยมีใครคอมเม้นท์รูปคินดะเลยแฮะ.....เอาน่า...ตอนนู้นก็รู้ เหอๆๆ จาก : NExt - 29/01/2001 22:08

ข้อความ : me หลบฝูงแมลงสาปที่meแสนจะเกลียด ชอบมีบทโรแมนติคนิดๆด้วย ชอบจัง จาก : Fic T. - 29/01/2001 22:44

ข้อความ : อยากแต่งแบบนี้บ้างจัง ......... จาก : iris - 30/01/2001 09:51

ข้อความ : โอ......ตูดูเหมือนเพลย์บอยอะไรอย่างนี้ จาก : Kindani - 01/02/2001 00:15