Legend of the shoes collector ตอนที่ 8

หัวข้อ : Legend of the shoes collector ตอนที่ 8
ข้อความ : Legend of the shoes collector
ตอนที่ 8 หุ่นมหาภัย
ณ โรงพยาบาล(ร้าง ที่แสนน่ากลัว) แห่งหนึ่ง ผอ.ของโรงพยาบาลกำลังทำแผลให้ใครอยู่นะ
** "จริงๆเลยน้า ถามหน่อยเถอะไปทำอะไรมาเนี่ย" หมออายุประมาณ 28 ปีพูดขึ้นขณะทำแผลให้น้องชาย
เกียฮุ้น "อูยย ก็...ก็เตรียมพร้อมไปหน่อยน่ะ จะไปคัดตัวตอน10โมงวันนี้ อูยย เบาๆหน่อยซี่พี่ซิด"
ซิด "เออ แต่ตอนนี้มัน10โมงแล้วนา"
เกียฮุ้น "หา! ตายล่ะ ไปละนะพี่" เกียฮุ้นวิ่งออกไปสุดชีวิตเลยนะ
ซิด "อะไรว้า แผลยังทำไม่เสร็จเลย"

-ทางด้านฟิรุ(ในชุดวอร์ม)ที่รอเกียฮุ้นอยู่พร้อมองครักษ์2คน(เซซิล&เค)-
ฟิรุ "10โมงแล้วนะเนี่ย ยังไม่โผล่มาเลย สงสัยจะ.."
P-01 "เอ่อ ขอโทษครับ ไม่ทราบว่ารับสมัครคนร่วมขบวนการอยู่ใช่มั๊ยครับ"
ฟิรุ "อ๋อ คุณโป่วเกียฮุ้นใช่มั๊ยคะ "
P-01 "เอ่อ ไม่..ใช่ละมั้งครับ"
ฟิรุ "อะไรคะ งง" ทันใดนั้นก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งมาอย่างรวดเร็ว ท่าทางหอบและเหนี่อยมาก มีผ้าพันแผลพันอยู่เต็มแขนเดินเข้ามาแล้วพูดว่า
เกียอุ้น "เอ่อ ผมชื่อโป่วเกียฮุ้นครับคุณคือฟิรุใช่ไหมครับ"(เก๊กเสียงหล่อสุดๆ)
ฟิรุ "เอ่อ คุณโป่วเกียฮุ้น แล้วคุณคนนี้ล่ะคะ(ชี้ไปทางP-01)"
เกียฮุ้น "เออ แล้วแกเป็นใครล่ะเนี่ย"
P-01 "คือ..ผม ผม"
เกียฮุ้น "อ๋อ แกคงจะถูกนัดมาเหมือนกันล่ะสิ"
ฟิรุ "คุณเกียฮุ้นคะ เอาเป็นว่าใครที่ทำสถิติได้ดีกว่าก็จะขอรับไปละกันนะคะ เดี๋ยวเชิญตามครูฝึกใจดี(เซซิล+เคที่อยู่ในชุดทหาร)ไปสถานที่ทดสอบเลยค่ะ"
เกียฮุ้น "แล้วฟิรุล่ะครับ"
ฟิรุ "ก็ไปพักผ่อนสิคะ ร้อนจังเลยเนี่ย" แล้วฟิรุ(ที่ใส่รองเท้าของเซซิลอยู่)ก็วิ่งหายไปหยั่งกับลม
-เย็นวันนั้น-
ฟิรุ "เอาล่ะค่ะ ไหนดูผลหน่อยสิคะครูฝึก" เคเอาผลมาให้
ฟิรุ "วิ่ง500เมตร เกียฮุ้น 2 นาที ไม่ทราบชื่อ 15 วิฯ...
กระโดดสูง เกียฮุ้น 3 ฟุต ไม่ทราบชื่อ 20 เมตร..." (เอาเป็นว่า เกียฮุ้นแพ้หมดแหละ)
P-01 "แล้วใครจะได้เป็นล่ะครับ"
ฟิรุ (ยิ้ม)"ก็ขอรับไว้ทั้ง2คนนะคะ ที่ทดสอบมาก็อยากจะรู้ความสามารถเท่านั้นเองแหละค่ะ ไม่ได้คัดจริงๆหรอก" ที่เกียฮุ้นไม่ตอบเลยเพราะสลบ พูดไม่ออกนะครับ

-ทางด้านคินดะนิที่หนีไปที่ห้องทดลองลับ-
คินดะนิ(คิด) "ทำไมเจ้าดรอยน์ไม่ตามมาฆ่าเรานะ แล้วของที่มันอยากได้ก็อยู่กับเรา ที่เหลืออยู่ที่แล็ปก็ไม่มีอะไร หรือว่า มันจะเปลี่ยนเป้าหมาย" คินดะนิโทรศัพท์หาพี่สาวทันที
อลิเซีย "ค่า อลิเซียพูดค่ะ"
คินฯ "นี่ผมเองนะ คินดะนิ "
อลิเซีย "อ้าวคินฯเองเหรอ มีอะไรอะ"
คินฯ "ไม่มีเวลาอธิบายอะไรนะ แต่ตอนนี้พี่ต้องใช้น้ำยาหายตัวขวดที่เหลือแล้วรีบหนีมาหาผมทันที"
อลิเซีย "ใช้เรดาร์ อันไหนล่ะ แล้วคินฯอยู่ตรงไหนของโลกล่ะ"
คินฯ "เรดาร์สีแดง ส่วนผมก็อยู่ใกล้กับพี่น่ะแหละ แล้วสายนี้อาจจะถูกดักฟังนะ ผมต้องวางแล้วนะ เดี๋ยวเจอกัน"
คินฯ "เฮ้อ หมดไปอีกเรื่อง อุ๊บ อีก..แล้วเรอะ ยา..ยา" อึกๆ(กินยา)
คินฯ "เฮ้อ ยาก็เหลืออีกไม่มากแล้วนะ อีกไม่นานก็คงต้องกลับเป็นผู้ใหญ่แล้ว"

-ที่ห้องทดลองของดร.จอห์นนี่ นีมอนิค-
จอห์น "เอาล่ะ หลังจากไม่ได้ออกมาหลายตอน ผลงานชิ้นโบว์แดงก็เสร็จซะที ขอแนะนำ แต่นๆๆแตน แตนแต่น แตน แต๊นนนนนน ผลงานชิ้นโบว์แดง จอห์นปุซุปเปอร์เจ็ท ฮ่าๆๆ สงสัยใช่มั๊ยล่ะว่ามันคืออะไร ก็แลมปุรวมร่างกับจอห์นนี่ไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ งงเลยใช่มั๊ยล่ะ"
นายทุน* "นายความคิดดีนะ แต่เสียตรงไหนรู้มั๊ย"
จอห์น "อะไร"
นายทุน* "มันออกจากประตูไม่ได้นะสิ ดูสิ"
จอห์น "อ๋า"
นายทุน* "ไว้ได้ความคิดดีๆใหม่ๆค่อยมาบอกกันละกัน"
นายทุน*เดินออกไป
จอห์น "ไอ้นายทุนบ้าเอ๊ย!!! เป็นผอ.โรงบาลฯอะไรเนี่ย ทำไมทุนน้อยงี้!!!"
ป้าข้างห้อง "นี่ ออกไปเลยไป ป๊ายยยยย"
จอห์น "ขอโต้ดจ้า"
...จบตอน
----------------------
ไม่รู้จะคุ้มกับการรอคอยของบางคนรึเปล่านะครับ ช่วงนี้สมองไม่ค่อยแล่นครับ (ซ้อมวงโยซะเหนื่อย)
...ดึ๋งงง

จาก : locker - 27/01/2001 23:50

Comment เกี่ยวกับ Fiction ตอนนี้
ชื่อ :
Email :
ICQ :
โฮมเพจ :
ข้อความ :