หัวข้อ : Cursed Serenade #1 (อภินันทนาการชื่อเรื่องโดยทุกท่านในห้องฟิก) ข้อความ : เสียงหายใจหอบถี่ดังแข่งกับเสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งอย่างรวดเร็ว เพื่อพาเจ้าของร่างหนีเอาชีวิต รอดจากสิ่งที่กำลังไล่ล่า สาวน้อยวิ่งผ่านซอกซอยต่างๆอย่างรวดเร็ว บรรยากาศโดยรอบมืดสนิท ไม่มีแม้แสง ไฟจากโคมไฟตามถนน บ้านเรือนทุกหลังต่างปิดไฟเงียบ หญิงสาวนั้นคุ้นเคยกับพื้นที่บริเวณนี้เป็นอย่างดี แต่ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพบกับบรรยากาศที่ดูราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดๆอยู่ใกล้ๆเลย ยิ่งวิ่งก็ยิ่งอ่อนล้า จนในที่สุดความถี่ของเท้าที่ก้าวสลับกันก็เร็วเกินกว่าที่เด็กสาวจะประคองตัวไว้ ได้ เธอเสียหลักล้มลงกับพื้น เงาดำจากร่างๆหนึ่งทาบทับลงมาบนตัวเด็กหญิงแทบจะในทันที เหมือนกับว่า การที่เธอพยายามวิ่งหนีเพื่อเอาตัวรอดไม่ได้ช่วยให้เธอออกห่างจากผู้ประสงค์ร้ายเลยแม้แต่น้อย "ไม่มีทางหนีแล้วสินะ......" เสียงแหบแห้งดังลอดออกมาจากปากของชายชุดดำ มันจ้องมอง เด็กสาวที่กำลังสั่นด้วยความกลัว "คราวนี้ ขอเลือดสดๆของแกให้ข้าเถอะ" มันค่อยๆก้มลงมาหาสาวน้อยที่ถูกความกลัวครอบงำจนทำได้แค่นั่งอยู่กับพื้น แต่แล้ว โลหะสีดำก็ โค้งเข้ามาขวางที่คอของเขา "หยุดอยู่แค่นั้นแหละ" เสียงของเด็กหนุ่มดังขึ้นเบื้องหลังชายชุดดำ ตัวจริงของแผ่นโลหะที่จ่อ อยู่ที่คอของผีดูดเลือดคือคมของเคียวขนาดใหญ่ที่เด็กหนุ่มคนนั้นกำลังกำด้ามของมันไว้ในมือขวา "แวมไพร์ฮันเตอร์รึ..." มันหันมาทางเด็กหนุ่ม ดวงตาสีแดงเหมือนเลือดจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของ เขา "อย่ามาเกะกะดีกว่าน่า" สิ้นเสียง มันก็หันร่างกลับมาทั้งตัวหมายจะพุ่งมือปักเข้ากลางอกของชายหนุ่ม พริบตาที่กำลังจะ สัมผัสถูกเป้าหมาย ร่งของเด็กหนุ่มก็หายไปจากตำแหน่งเดิม สายลมพัดผ่านร่างของสาวน้อยที่ยังนั่งอยู่กับ พื้นจนผมยาวดำของเธอปลิวไปตามแรงลม แว่นตาตกลงจากใบหน้าของหล่อน และอีกไม่กี่วินาทีต่อมา หัว ของผีดูดเลือดก็ขาดตกลงพร้อมๆกับร่างที่ทรุดลงทอดกายกับพื้น ก่อนจะสลายไปเป็นเถ้าถ่าน "เฮอะ...กะอีแค่แวมไพร์ชั้นต่ำที่ต้องมานั่งวิ่งไล่เหยื่อ" เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นอีก แต่คราวนี้มา จากทางด้านหลังของเด็กสาว เขายืนพาดเคียวสีดำทะมึนไว้บนบ่า ของเหลวสีดำไหลมารวมกันที่ปลายแหลม ของส่วนที่เป็นใบมีดแล้วหยดลงกับพื้น "ถ้าเหยื่อไม่ใช่เด็กคนนี้ ฉันก็ไม่มาให้เปลืองแรงหรอก" "คุณ......เป็นใครกัน" สาวน้อยค่อยๆเอ่ยปากถามอย่างยากลำบาก เสียงของเธอสั่น แสดงถึง ความหวาดกลัวที่ยังหลงเหลืออยู่ ดวงตาเปล่าๆทำให้เธอมองหน้าชายหนุ่มไม่ชัดเพราะสายตาสั้น "คนที่เจอหน้ากันทุกวัน คุยกันทุกวัน ผมบอกได้แค่นี้แหละ" เขาค่อยๆก้าวเท้าเดินออกไป เครื่องแต่งตัวสีดำยิ่งทำให้ดูเหมือนกับว่าเขากำลังจะเดินหายไปไหนความมืด "ตอนนี้ก็ปลอดภัยแล้ว กลับบ้าน ระวังๆล่ะ คุณหัวหน้าชั้น" สาวน้อยสะดุ้งเมื่อได้ยินคำที่เขาใช้เรียกเธอ เด็กหญิงรีบควานหาแว่นที่น่าจะตกอยู่ใกล้ๆตัว แต่ เมื่อพบแล้วนำมาสวม เด็กหนุ่มก็หายตัวไปจากที่นั้นแล้ว . . . . . เช้าวันรุ่งขึ้น สาวน้อยกำลังวิ่งไปตามระเบียงตึกเรียนที่อาบด้วยแสงแดดอ่อนๆที่ส่องลอดเข้า มาทางหน้าต่าง ท่าทีของเธอดูราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเป็นเพียงฝันร้ายที่เมื่อตื่นขึ้นมาแล้วก็ลืมมันไป "ทานากะซัง เห็นไอซาวะคุงบ้างรึเปล่า" หล่อนหันมาถามเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินสวนกัน "ไอซาวะคุงเหรอ? ก็คงอยู่ที่ห้องพยาบาลเหมือนอย่างเคยนั่นแหละ" ผู้ถูกถามหันมาให้คำตอบ คราวนี้คนถามเป็นฝ่ายโค้งขอบคุณ ก่อนจะเริ่มวิ่งต่อ "นี่ๆ ไอซาวะคุง ที่บ้านเธอมีเครื่องรางที่ช่วยเรื่องความรักมั้ยน่ะ" เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้น เสียงแหลมเล็กของเธอดังก้องอยู่ในห้องเล็กๆที่มีเตียงสี่เตียงตั้งเรียงกันถัดจากโต๊ะตัวหนึ่ง ระหว่างโต๊ะกับ แถวของเตียงเป็นผ้าม่านบางๆกางกั้นฉากไว้ สองฝั่งโต๊ะมีเก้าอี้กลมแบบไม่มีพนักพิงตั้งอยู่ ด้านหลังของโต๊ะ เป็นตู้ที่มีขวดยาขนาดต่างๆกันวางเรียงรายอยู่ตามชั้น "มาถามอะไรผมล่ะ" เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวหนึ่งตอบ "อ้าว ก็บ้านเธอเป็นศาลเจ้าไม่ใช่เหรอ" "ก็ใช่ แต่ผมไม่ค่อยได้เข้าไปยุ่งกับเรื่องในศาลเจ้าซักเท่าไหร่นี่นา ไปถามพี่เอาจะได้เรื่องกว่านะ" "เด็กสาวๆสมัยนี้ คิดแต่เรื่องพวกนี้ทั้งนั้นเลยนะ" หญิงสาวอีกคนที่กำลังสาละวนกับการจัดขวด ยาในตู้พูดขึ้นบ้าง เสื้อกาวน์สีขาวที่หล่อนสวมทับเสื้อถักคอสูงสีดำและกระโปรงสีแดงยาวถึงเข่าบ่งบอก สถานะของเธอว่าเป็นอาจารย์ประจำห้องพยาบาล "แหม อาจารย์โคโยมิเองก็ยังสาวอยู่นะคะ" นักเรียนหญิงคนนั้นกระเซ้า "อย่ามายอกันให้ยากเลยย่ะ" หญิงสาววางมือจากการจัดตู้หันมาทำตาดุๆใส่เด็กหญิง "นี่ ห้อง พยาบาลไม่ใช่ที่มานั่งเล่นนะ ถ้าไม่ป่วยอะไรก็ไปเข้าห้องเรียนซะไป๊" เจอไม้นี้ เด็กหญิงก็ต้องยอมถอนตัวออกมาจากห้อง "ช่วยไม่ได้แฮะ งั้นเลิกเรียนวันนี้คงต้อง ลองแวะไปดูเองซะแล้ว งั้นกลับด้วยกันเลยนะ ไอซาวะคุง" ก่อนที่มือเธอจะเอื้อมไปถึง ประตูห้องก็ถูกเลื่อนเปิดออกก่อน สาวน้อยสองคนที่มาเจอหน้ากันเอ่ย ทักทายกันและกัน ก่อนที่คนเก่าจะออกไปจากห้อง และคนใหม่เดินเข้ามาแทน "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณหัวหน้าชั้น" เด็กหนุ่มเอ่ยทักทายแขกคนใหม่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่อีกฝ่าย กลับไม่ยิ้มตอบ "ไม่ใช่เวลามาทักทายกันนะ ลืมแล้วเหรอว่าวิชาแรกของวันนี้น่ะอะไร" เด็กสาวถามด้วยน้ำเสียงดุๆ "พละ" เขาตอบห้วนๆ "แล้วรู้รึเปล่าว่าวันนี้จะเรียนอะไร" "เข้าเดือนกรกฎาแล้ว ก็ต้องเป็น ว่ายน้ำ" "รู้แล้วยังมานั่งหลบอยู่ที่นี่อีก ไปช่วยกันเตรียมคลอรีนเดี๋ยวนี้เลย" เด็กหญิงทำท่าจะเดินเข้ามา ลากมือ ถ้าไม่มีเสียงขัดขึ้นก่อน "ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นก็ได้น่า อิซึมิจัง ทาคุเค้าไปเตรียมให้เรียบร้อยตั้งแต่มาถึงโรงเรียนแล้ว ล่ะ" โคโยมิหันมาแก้ต่างให้น้องชาย "?" อิซึมิมองหน้าเพื่อนอย่างงงๆ "ผมก็เป็นกรรมการห้องคนนึงนะ เรื่องแค่นี้ ไม่ต้องให้ใครมาคอยเตือนหรอก" "อะ...อื้อ ขอโทษนะ ความจริงก็คิดอยู่เหมือนกันว่าอย่างเธอ คงไม่โดดงานมาอยู่กับพี่สาวแบบนี้ หรอก" คราวนี้สาวน้อยค่อยยิ้มออก "อาจารย์" โคโยมิปิดประตูตู้แล้วหันมามองหน้าทั้งสองคน "อยู่ที่โรงเรียน ต้องเรียกว่าอาจารย์สิ ทาคุ เธอก็ด้วย อย่านึกว่าเป็นน้องแล้วจะยกเว้นให้นะ" "คร้าบ เข้าใจแล้วครับ อาจารย์" ทาคุมิลุกขึ้นเดินตามอิซึมิออกไป แต่พอเพื่อนหญิงก้าวพ้นประตู ห้องไป เขาก็หันกลับมาทางพี่สาว "ว่าแต่วันนี้ มีงานไม่ใช่รึ งั้นแบบนี้ถึงยัยนั่นจะไปถึงบ้านก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาอยู่ดี" "ศาลเจ้าไอซาวะมีมิโกะตั้งสองคนนะ ลืมน้องสาวตัวเองซะแล้วรึไง" "เอางั้นก็ได้ งั้นงานวันนี้ พยายามเข้านะ ถ้าไม่ไหวจริงๆเรียกมาก็ได้ จะรีบบึ่งไปช่วยทันทีเลย" "ขอบใจย่ะ แต่ไม่ต้องก็ได้ ช่วยงานข้ามแผนกโดยพลการ เดี๋ยวก็โดนเล่นงานอีกหรอก คราวที่ แล้วยังไม่เข็ดรึไง" เสียงเรียกชื่อของอิซึมิดังมาจากทางระเบียง หยุดการสนทนาของสองพี่น้องลงแค่นั้น จาก : Rune - 23/01/2001 23:23

ข้อความ : I first thought it was a rated fic. จาก : Maro - 24/01/2001 07:26

ข้อความ : อ่า แล้วชื่อเรื่องมันมาจากอะไรอ่ะ? คำสาบไรเหรอครับ? จาก : xelloss - 24/01/2001 09:40

ข้อความ : นี่ๆ แล้ว Chronicle Wars ล่ะ รูเนะจัง -_- จาก : Chris - 24/01/2001 14:51

ข้อความ : ของเก่ายังปั่นไม่จบเลยย!! ทำไมรีบขึ้นซีรีย์ใหม่แล้วล่ะ To Heart ล่ะรุเนะจัง จาก : welcome.to/WallSky - 24/01/2001 17:54

ข้อความ : ( ' ' ) จาก : naru - 25/01/2001 22:30

ข้อความ : \(^-^)/ จาก : Alicia - 25/01/2001 22:36

ข้อความ : อืม........ลุ้น ๆ ๆ เรื่องนี้ "เธอ" จะออกมามั้ย....... จาก : Masaki Ando - 27/01/2001 06:10