หัวข้อ : Socathia ตอน2 - มุ่งหน้าสู่ความฝัน ข้อความ : หลังจากที่คินดะนิเดินทางออกมาจากหมู่บ้านสายลมเขาก็เริ่มเข้าใจและรู้จักถึงสิ่งที่เรียกว่ามอนสเตอร์มากยิ่งขึ้น "..แฮ่ก..แฮ่ก...เจ้ามอนสเตอร์นี่มันยังไงนะปราบไม่รู้จักหมดซะที..เมื่อก่อนเราอยู่แต่ในหมู่บ้านไม่เห็นมีอย่างนี้เลย...แสดงว่าตาแก่นั่นคงเก่งเอาเรื่องถึงได้ทำให้ในหมู่บ้านไม่มีพวกนั้นโผล่มาเลยแต่ตอนนี้ทำไมถึงได้......เออช่างเถอะคงแก่เลอะเลือนจนฝีมือตกแล้วล่ะสิถึงปล่อยให้พวกมันเข้ามาในหมู่บ้านได้....." เปรี้ยง!! อยู่ๆก็มีสายฟ้าผ่าลงมาหาคินดะนิ "..อ..อะไรกัน...อ๋อ..สงสัยตาแก่แอบดูอยู่นะสิ...ขี้โกงนี่ตาแก่" ครืน...เปรี้ยง!! "...หวาาาา...เข้าใจแล้วๆๆ...เฮ้อ...เหนื่อยจังขอหลับซักงีบนะ" ขณะที่คินดะนิกำลังเคลิ้มนั้นเองก็ได้มีมอนสเตอร์ตัวหนึ่งเข้ามาใกล้..คินดะนิไม่ทันระวังตัวจึงโดนจับตัวไว้ได้ "อึก..โอ๊ยยย!!!...." ก่อนที่อะไรจะเกิดขึ้นคินดะนิก็เห็นประกายแสงสีดำพุ่งลงมาจากข้างบนแล้วมอนสเตอร์ตัวนั้นก็กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันที... "ไม่เป็นไรใช่มั้ย.." "..แฮ่ก...แฮ่ก..ไม่เป็นไร..ขอบใจนะ"คินดะนิพูดหลังจากที่เช็ดเลือดมอนสเตอร์ออกไปจากตัวแล้ว "ไม่เป็นไรก็ดีแล้วงั้นฉันขอตัวก่อน" หลังจากที่เด็กหนุ่มลึกลับไปได้ซักพักก็ย้อนกลับมาใหม่ "นี่นายไม่คิดจะถามชื่อผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตของนายไว้หน่อยเหรอ" "...โทษทีงั้นนายชื่ออะไรล่ะ..." "ฉันชื่อ...เน็กซ์...เน็กซ์ ฟาเซรี(Next Farcery)แล้วนายล่ะชื่ออะไร" "ขอโทษที่แนะนำตัวช้าไป...ฉันชื่อคินดะนิแถวนี้นี่อันตรายจังนะเกือบไปแล้ว.." "นายมันเซ่อเองต่างหาก..ก็น่าจะรู้ว่าแถวนี้มันเขตมอนสเตอร์ยังมานอนอีก..อ้อ....แล้วนายมาทำอะไรแถวนี้ล่ะ" "ฉันต้องการมาหาความจริงเกี่ยวกับมอนสเตอร์ที่มาบุกหมู่บ้านฉันน่ะแล้วนายล่ะมาทำอะไรคนเดียวในที่แบบนี้" "หึ..ฉันมาเพราะเจ้าสิ่งนี้ไง" เน็กซ์หยิบดาบสีดำสนิทออกมา "นี่คือดาบสเลฟนิลรีเทนที่ฉันได้รับสืบทอดมาจากพ่อ...ดาบนี้เป็นดาบแห่งความมืดเชื่อว่าจะสามารถดึงพลังของดาบนี้ออกมาได้ถ้าดาบนี้ยอมรับในตัวของเจ้าของดาบแต่เท่าที่ฉันดูมันก็เป็นแค่ดาบสีดำธรรมดาไม่เห็นได้เรื่องอะไรเลย" "แสดงว่าดาบนี้ยังไม่ยอมรับในตัวนายน่ะสิ" "เหอะ..ไม่มีทาง...นักดาบอัจฉริยะอย่างฉันมีรึที่จะไม่ยอมรับฉันว่าตำนานคงจะโกหกมากกว่า" "นายไม่คิดว่าเป็นเพราะนายเองมีฝีมือไม่พอที่ดาบจะยอมรับมั่งเหรอ" "หึ...อย่าพูดมากเลย...ก็ดีกว่านายแหละที่เซ่อซ่ามานอนแถวนี้จนเกือบถูกมอนสเตอร์ขม้ำเอาดีนะที่ฉันผ่านมาเห็นเข้าพอดีไม่งั้น..." คินดะนิชักเริ่มไม่ถูกชะตากับเพื่อนร่วมทางขึ้นมาเล็กๆ "เลิกพูดเถอะ..ฉันว่าเราควรที่จะรีบออกจากที่นี่ดีกว่านะเริ่มมืดแล้ว" "นั่นสิ...รู้มั้ยที่นี่น่ะเขาเรียกว่าป่าวงกตคนที่เข้ามาน่ะจะไม่มีทางออกจากที่นี่ได้เลยแต่รับรองนายมากับฉัน...ไม่มีหลง" "อืม...ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ" หลายชั่วโมงต่อมาจนเริ่มค่ำ "ไหนล่ะ...ไม่มีหลงนี่เราเดินวนไปวนมานานมากแล้วนะ" "แปลกจัง..ก็ฉันทำเครื่องหมายไว้แล้วนี่นาตอนที่เข้าป่ามาครั้งแรก" "....เฮ้อ...เอ๊ะ...ได้ยินเสียงอะไรรึเปล่า" ฮูมมมมมมม....แฮ่!!!!!!!! "อ๊ะ....นั่นมัน"สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าทั้งสองก็คือมอนสเตอร์ที่มีรูปร่างเหมือนต้นไม้ขนาดยักษ์แต่ช่วงล่างกลับมีสภาพเหมือนทำมาจากหิน "ระวังนะ...ท่าทางมันจะร้ายกว่าไอ้พวกตัวที่เจอมาเลย" "หึ...ไม่ต้องห่วง....ย้ากกกก...เพลงดาบอาชาสวรรค์" มอนสเตอร์ตัวนั้นล้มลงอย่างง่ายดาย "เห็นมั้ย...นักดาบอัจฉริยะซะอย่าง" เน็กซ์ไม่ทันสังเกตเห็นว่าแขน(กิ่ง)ของมอนสเตอร์นั้นค่อยๆเลื้อยมาหาเขาขณะที่ไม่ทันระวังนั้นเองมันก็พุ่งเข้าหาเน็กซ์หมายจะจับรัดให้ตาย "ระวัง!!!!..." ปรากฏว่าสิ่งที่โดนรัดก็คือคินดะนิที่พุ่งตัวเข้ามารับแทน "อึก...อ๊ากกกกกกก..." "คินดะนิ!!!!" เน็กซ์พุ่งเข้ามาฟันที่มอนส์เตอร์ต้นไม้อย่างไม่นับแต่ก็ไม่ระคายเคืองผิวมันเลย "...ปล่อยเซ่....เจ้าตัวงี่เง่า....เจ็บใจนักแม้แต่เพื่อนแค่คนเดียวฉันก็ไม่สามารถช่วยไว้ได้....ย้ากกกกกกก!!!!..." ทันใดนั้นดาบสเลฟนิลรีเทนก็ส่องประกายสีดำนิลแล้วท้องฟ้าก็แหวกออกมีม้าสีดำวิ่งออกมาจากรอยแยกของท้องฟ้า "...น...นั่นคือ....หรือว่า..สเลฟนิลม้าสวรรค์ในตำนาน" สเลฟนิววิ่งมาหยุดอยู่ที่หน้าของมอนสเตอร์ตัวนั้นแล้วส่งเสียงร้องกึกก้องทันใดนั้นก็มีวงแสงสีดำขึ้นคลอบตัวมอนสเตอร์แล้วก็ค่อยๆเล็กลงจนหายไปความมืดในเวลาเดียวกันกับที่สเลฟนิลวิ่งหายที่รอยแยกของท้องฟ้า "แฮ่ก...แฮ่ก...ไม่เป็นไรใช่มั้ย...คินดะนิ" "อืม...อ๊ะดูรอบๆตัวสิ...ป่ากำลัง...." หลังจากที่มอนสเตอร์สลายไปกับความมืดก็มีแสงสว่างส่องเข้ามาในป่าวงกตแล้วทางออกก็เปิดออกต่อหน้าทั้งสอง "ในที่สุดก็ออกมาได้นะ...แสดงว่ามอนสเตอร์ตัวนั้นเป็นตัวทำให้ป่านี้เป็นป่าวงกตแต่ตอนนี้มันสลายไปแล้วป่านี้ก็เลยกลายเป็นป่าธรรมดา" "อืมม...เออนี่คินดะนิ...ฉันเข้าใจแล้วที่ดาบไม่ยอมรับฉันก็เพราะฉันอ่อนหัดจริงๆต่อจากนี้ไปฉันจะออกเดินทางเพื่อขัดเกลาฝีมือเพื่อให้ดาบยอมรับในตัวฉัน....แล้วเมื่อถึงเวลานั้นเราคงจะได้พบกันอีกนะ" "อืม...แล้วเราคงจะได้พบกันอีก.." จาก : สโนริกะ(สโนวี่+เซริกะ) - 22/01/2001 12:13

ข้อความ : สนุกดีครับแต่น่าจะแต่งให้รายละเอียดเยอะกว่านี้หน่อยอ่ะครับ "...ปล่อยเซ่....เจ้าตัวงี่เง่า....เจ็บใจนักแม้แต่เพื่อนแค่คนเดียวฉันก็ไม่สามารถช่วยไว้ได้....ย้ากกกกกกก!!!!..." <--- แอะ ขอโทษนะ อย่างตรงนี้อ่ะ ตะกี๊ยังกัดกันแหม่บ ๆ ยังไม่ตกลงเป็นเพื่อนเลยแค่ร่วมเดินทางแป๊ปเดียวเป็นเพื่อนกันแล้วเหรอ คือมันไม่มีที่มาอ่ะครับ ขอโทษแล้วกันถ้าติแล้วไม่พอใจ ^_^;;;; จาก : xelloss - 22/01/2001 14:40

ข้อความ : อ้ออีกหน่อย ๆ น้องชายชั้นนี่หลงตัวเองดีแฮะ ^_^;;;; จาก : xelloss - 22/01/2001 14:44

ข้อความ : ใช่ๆ นี่ผมเขียนประวัติให้หลงตัวเองขนาดนี้เชียว? ^^;;;; จาก : Next - 22/01/2001 15:43

ข้อความ : หนุกดี แต่นึกภาพไม่ค่อยออกแฮะ จาก : Fic T. - 22/01/2001 23:46

ข้อความ : อืมเป็นเพื่อนกันเร็วดีนะ จาก : Char - 22/01/2001 23:54

ข้อความ : รอนานเหมือนกันนะคะกว่าจะออกตอนใหม่เนี่ย แต่พึ่งแต่งครั้งแรกเนื้อเรื่องอาจจะไม่ค่อยละเอียดบ้างก็เป็นธรรมดา แค่นี้ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว ค่อยๆพัฒนาฝีมือต่อไปนะค่ะ ^-^ จาก : Alicia - 23/01/2001 22:04