หัวข้อ : เมื่อToki2เกิดตรงข้าม ตอน น้ำแข็งไส ข้อความ : วันเสาร์ที่ 22 กรกฎาคม 2000 "ได้เลยค่ะพี่" หญิงผมสีเหลืองออกทองๆตอบรับคำขอ "OK นะ งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่หน้าวัดนะ" ผมยิ้มตอบเธอ สำเร็จเมย์ตอบตกลงไปเดทกับผมแล้วล่ะ อืม...มันก็กระไรอยู่นะกับรุ่นน้องที่พึ่งย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ แต่ไม่เคยไปเที่ยวด้วยกันเลย ผมเลยได้โอกาสชวนเธอไปงานวัดพรุ่งนี้ ปิดเทอมทั้งทีขอเที่ยวให้หายเครียดหน่อยคงจะดีเหมือนกัน ...แต่ช่วงหลังๆมานี้ผมรู้สึกว่าเกจความชอบของสาวๆต่อผมสูงๆยังไงไม่รู้ ซึ่งมันจะเป็นทั้งข้อดีและข้อเสียสำหรับผม เพราะความชอบสูงอย่างนี้เจอสาวๆคนไหนเป็นอันโดนชวนไปเที่ยวซะส่วนใหญ่ มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ดีเพียงแต่บางทีแผนการที่วางไว้เป็นอันต้องเลื่อนซะหมด ไอ้ครั้นจะไม่ไปตามนัดก็หาใช่เรื่องที่ควรจะกระทำไม่ เพราะเป็นการทำให้ระเบิดถูกกระตุ้นแรงขึ้นไปอีก รึว่าจากที่ปกติก็จะเป็นการสร้างระเบิดไปซะอีก ด้วยเหตุนี้แหละจึงทำให้ผมต้องระแวงเสมอๆว่าสาวๆจะมานัดเข้าจนนัดชนกันได้และที่กลัวที่สุด... ก็คือเกิดระเบิดนี่แหละ ทางรอดที่ดีที่สุดคือหนีนี่แหละ จนเวลาเย็นมาถึง ออดบอกเวลาเลิกเรียนดังขึ้น เมื่อบอกเคารพอาจารย์เสร็จ ผมก็รีบเก็บสมุดดินสอใส่เดินออกมานอกห้องทันที รีบไปก่อนจะจเอใครเป็นดี ขณะที่เดินอยู่หน้าทางเดินหน้าห้องนั่นเอง "ย้า! ___ซัง" >_< นั่นไงตูว่าแล้วลางสังหรณ์แม่นจริงๆพับผ่า ไม่พ้นจริงๆด้วย เป็นอากาเนะนั่นเอง โดนชวนไปไหนแหงๆเลย พรุ่งนี้ก็ปิดเทอมแล้วด้วยเข้าทางเขาด้วยล่ะ "อ้า... ___ซังพรุ่งนี้ว่างรึปล่าวจ๊ะ?" นั่นไง อ่านขาด เธอชวนผมไปเที่ยวห้างแหงๆล่ะ "พรุ่งนี้ไปช่วยช็อปปิ้งเป็นเพื่อนหน่อยได้รึปล่าว?" โปะเชะ ว่าแล้ว แน่นอนคนอย่างผมก็ไม่ใช่คนที่จะปฎิเสธคนอื่นให้เสียน้ำใจ แต่คนอย่างผมก็ไม่ทำนิสัยผิดนัดที่ด้วยซะด้วย ฉนั้นเหตุการณ์อย่างนี้ผมต้องเตรียมการบอกปัดไว้ล่วงหน้าแน่นอน คอยดูละกัน "เนี่ย...ว่าจะไปดูเสื้อผ้าใหม่ๆซะหน่อย" เธอยังพูดไม่หยุด "หยุดก่อน อากาเนะ" ผมยกมือแบขึ้นหน้าเธอ ขัดช่วงที่เธอกำลังพูด ได้ผลเธอชงักไป เข้าทางล่ะ "มีอะไรให้ทายน่ะ มีรางวัลให้ด้วย" "ทาย? ทายอะไรเหรอ?" เธอก็งงๆกับท่าทีผม แต่ไม่เอะใจว่าเป็นลูกเล่นของผมหรอกนะ อยู่แล้วล่ะคนมันแนบเนียนซะอย่าง "ลองหลับตานึกดูนะ" เธอหลับตาตามที่ผมบอก "ลองเดาซิว่า อะไรเป็นสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด? ทายถูกให้รางวัลอ่ะ" ผมยิ้มซ่อนเล่ห์กล "เอ...? สิ่งที่___ซังกลัวเหรอ อืม..." ........................... เธอยังหลับตานั่งคิดอยู่ช่วงหนึ่ง ประมาณ1นาทีผ่านไป "อ๊ะ! กลัวผีมั้ง"เธอตัดใจตอบ เพราะปกติผมไม่ค่อยแสดงออกหรอกว่าผมกลัวอะไรน่ะ ............................ ไม่มีเสียงบอกถูกผิดจากผม "นี่___ซัง ถูกรึป่าว? ลืมตานะ" ............................ "อ้าว!?" เป็นว่าเธอพูดอยู่คนเดียวซะแล้ว แน่นอนผมไม่อยู่แล้ว... แต่ทิ้งข้อความไว้ที่ผนังข้างหน้าเธอว่า " ผิดจ้า! ไปชวนFicT.แทนละกันนะ เขาเพิ่งมาใหม่ถือว่าแนะนำเมืองให้เขารู้จักละกันนะ" เธอมองไปในห้องพอFicT.งีบหลับอยู่บนโต๊ะคนเดีย "ว้า ___จังนี่แย่ชมัด" เธอบ่นเล็กๆแล้วเดินเข้าไปปลุกชวนFicT. ก็บอกแล้วผมมีทางเอาตัวรอด ตัดกลับมาที่ผมซึ่งหนีมาอยู่ข้างๆโรงเรียนแล้ว หึหึ ตอบไปเถอะ ยังไงก็ไม่ถูกหรอก สิ่งที่ผมกลัวที่สุดก็อย่างที่บอกนั่นแหละระเบิดไง ขณะที่ผมกำลังจะเดินพ้นตึกนั้น ลางสังหรณ์อันรุนแรงเตือนผมจนผมต้องหยุดเดิน ผมยืนพิงกำแพง ได้ยินเสียงคน2คนคุยกันมาใกล้ "ว้าแย่จังเลย อากาเนะก็หายไปเฉยๆเลยล่ะ" "นั่นสิ แย่จัง อย่างนี้ต้องหาคนมาแทนซะแล้ว" ชัวร์ๆ!เลยเสียงอย่างนี้ ยาเอะซัง คาเอเดโกะซัง แหงๆล่ะ "ยิ่งใกล้แข่งอยู่แล้ว2วันนี้ว่าจะซ้อมรวดซะเลยล่ะ"คาโอริพูดจริงจัง "นี่ๆ เอา___ซังมาเป็นผู้รักษาประตูอีกไม๊ เก่งดี อึดด้วย" เอาอีกแล้วยัยคาเอเดโกะหานรกมาให้ฉันอีกแล้ว "นั่นสิ ดีเหมือนกันนะ แต่เย็นขนาดนี้แล้วเขากลับกันหมดแล้วมั้ง" "นั่นสิ หาคนรู้จักสักคนมาช่วยสิ" หยึย เธอเดินใกล้ๆเข้ามาแล้ว พ้นตึกนี้เจอเราแหงๆ หนีดีป่าวเนี่ย อากาเนะก็จะออกประตูหน้าด้วย ผมเห็นทางหน้าต่าง ขืนปล่อยไว้ต้องโดนจับได้ซักทางแน่ เจ็บหรือโดนบ่น นี่เราต้องเลือกเหรอเนี่ย ไม่น้าาาา ผมยืนคิดเลิกลั่ก เป็นจังหวะเหมาะมาก ฟีนิกซ์ ซึ่งโดดชมรมชามาเดินเตร่แถวนี้พอดี (จำได้ป่าวคนที่ลงแข่งวิ่ง100เมตรน่ะ) ผมรีบวิ่งเข้าไปหาเขา"เอ้ย! ฟีนิกซ์ แกต้องช่วยฉันนะเว้ย แค่วันนี้เท่านั้นแหละ" เราสนิทกันตั้งแต่วันกีฬาสีแล้วล่ะ ผมจึงขอ(หลอก)ให้(ใช้)เขาช่วยหาทางรอด "อะไร? ช่วยอะไร? พูดให้เข้าใจหน่อยสิ ฉันงงนะเว้ย!" "เออ! แล้วก็รู้เองแหละ!"ผมผลัก ฟีนิกซ์ ออกไปจากมุมตึก "เฮ้ย! อะไรเนี่ย...อยู่ๆก็..." และแล้วเขาก็เจอกับยาเอะซัง "อ้าว ฟีนิกซ์ซัง มาทำอะไรที่นี่เนี่ย" "ก็..." ขณะที่เขากำลังจะพูดถึงผม แต่ผมที่ซุ่มอยู่ตรงพุ่มไม้ส่งซิกบอกเขาว่า"เฮ้ย!อย่าพูดถึงฉัน" ท่าทางเขาจะดูออก "มาเดินเล่นน่ะ" ดีมากเพื่อนเอ๋ย... "เหรอแล้วเห็น___ซังรึป่าวล่ะ" "อ้อ กลับไปแล้วล่ะ ทำไมเหรอ มีอะไรให้ฉันช่วยรึเปล่า" "ดีเลย ช่วยเป็นคู่มือให้หน่อยสิ ขาดผู้รักษาประตูพอดีเลย" "ให้ฉันไปเป็นโกว์เหรอ...อืม ได้สิ!" ฟีนิกซ์ ยิ้มรับ หึหึนายยังไม่รู้ซึ้งถึงลูกเตะพิฆาตกระบือดี ผมเจอมา3หนแล้วขอลาล่ะ เห็นตัวแค่นี้เถอะ แต่ยังกับบาติสตูต้า โดนทียังปลิวเลย(คนที่เคยอ่านย้อนหลังคงรู้ถึงฤทธิ์อ่ะนะ) แล้วเขาทั้ง3ก็เดินออกโรงเรียนไป คงไปที่สนามหญ้าที่ว่างริมแม่น้ำแหละ เอาเถอะ ไหนๆเขาก็ช่วยแล้ว ปล่อยเขาไปสนุกเถอะ กลับบ้านไปนอนเอาแรงดีกว่า ข้ามมาวันอาทิตย์ที่ 23 กรกฎาคม 2000 ช่วงเย็นๆผมมายืนรอเมย์ที่หน้าทางเข้าวัด อืม...ผมนัดเดทกับเธอ2คนน่ะนะ เลยบอกให้เธอว่าไม่ต้องชวนคุณมิฮาระมาก็ได้ ระหว่างที่รอเมย์อยู่นั้นผมก็เห็นคู่อื่นๆทะยอยมาเที่ยวเหมือนกัน ก็อย่างที่ว่าล่ะนะ วันนี้ไปก็ปิดเทอมแล้ว แถมงานวัดก็มีปีละครั้งอีกด้วย ใครๆก็อยากมากันทั้งนั้นแหละน้า มองๆไปก็เห็นคู่เพื่อนๆเหมือนกันแฮะ มองไปข้างหน้าก็เห็นKogutshinมาคู่กับมิยูกิ โอ้นั่นก็โทริมะมาคู่กับโฮมูระ อืมนั่นก็คู่โจนิกับฮิคาริ ผมมองๆไปเป็นคู่เรื่อยๆ "เฮ้ย" สายตาผมไปสดุดกับคู่ของฟินิกซ์กับยาเอะซัง เขาเดินถือบอลมาด้วย คงซ้อมบอลมาเสร็จเลยรวดมาเที่ยวเพราะเป็นทางผ่านพอดี สภาพร่างกายของฟินิกซ์ก็คงไม่ต้องบอกก็คงรู้ว่าช้ำน่ะครับ เพราะมันเป็นเรื่องที่แน่นอนผมโดนมาบ่อยผมรู้ดี เขาทำหน้ายิ้ม เช่นเดียวกับยาเอะซัง อ๊ะๆ เขาเดินมาทางบันไดแล้ว ผมเลยต้องแอบหลบๆไปหน่อยล่ะ แต่ลึกในใจที่ยิ้มๆก็คงแค้นๆผมเหมือนกันอ่ะนะ ได้เดทกันยาเอะซังแต่น่วมx2(2วัน) หักล้างกันดูแล้วมันดูขาดทุนไงๆก็ไม่รู้อยู่นา เมื่อคู่ทั้งหลายเดินผ่านขึ้นไป ผมก็ออกจากที่หลบตัวมายืนรอต่อ ใกล้เวลานัดแล้วล่ะ นั่นไงรถของเธอมาแล้ว รถของเธอขับมาจอดใกล้ผม เห็นเธอนั่งอยู่ในรถท่าทางตื่นเต้นด้วยล่ะ แล้วเธอลงมาจากรถคันยาวสีดำมันราคาแพงเดินมาทางผม แล้วรถที่มาส่งเธอก็ขับผ่านผมไป เธอมาคนเดียวจริงๆด้วย เอ๊ะ! เหมือนจะเห็นคุณมิฮาระโดนมัดอยู่ในรถด้วยแฮะ ...แต่ช่างเถอะ ยังไงซะตอนนี้เราเที่ยวดีกว่าเรื่องอื่นไม่สน ผมชวนเมย์ขึ้นไปที่งานวัด ในงานก็คล้ายๆงานวัดทั่วๆไป แต่เมย์ดูจะสนใจมาก ก็ไม่แปลกหรอกที่เธอจะสนใจเป็นพิเศษ เพราะปกติเธอคงไม่ค่อยได้มาเที่ยวที่อย่างนี้หรอกเนื่องด้วยสังคมที่เธออยู่เป็นข้อกีดกัน เราทั้ง2ก็เดินดูไปร้านต่างๆไปเรื่อยๆจนไปสดุดอยู่ที่ร้านตักปลา ผมยืนมองเมย์ซึ่งกำลังดูอย่างสนใจ "สนใจเหรอเมย์ ลองดูไม๊" "อื้อ! งั้นขอลองสักทีสองทีนะพี่___" เธอตอบรับทันที ว่าแล้วเธอก็รับสวิงกระดาษ(ไม่รู้จริงๆเขาเรียกอะไรฮะ เคยเห็นแต่ไม่เคยลอง) ลงมือทันที ฉัวะ พรวด! ทันทีที่สวิงกระดาษแช่น้ำก็ขาด เธอคงเอาลงแรงไป "ว้าแย่จัง ตักไม่ได้เลยแฮะ ขออีกทีซิ" ฉัวะ พรวด! "อ๊า!ไม่ได้อีกแล้ว ขาดง่ายจัง ขออีกค่ะ" เธอชักติดใจแล้วล่ะซิ ครู่ต่อมา ผมยืนดูเธอนั่งตักมาช่วงหนึ่งแล้วล่ะ แต่เธอยังตักไม่ได้เลยซักตัว ผมเลยชวนเธอเปลี่ยนที่บ้าง "นี่เมย์ไปกันรึยัง" ผมเริ่มเมื่อยขาแล้วล่ะ ฉัวะ พรวด! "วุ้ย!เกือบได้แล้ว" เธอมีสมาธิกับสิ่งตรงหน้ามาก(จนลืมผม) "เฮ้อ..." ผมมองไปยังกองสวิงขาดที่เธอทิ้งไว้ข้างๆ เยอะชมัด ชักรู้สึกเมื่อยขาขึ้นมาอีกแล้วแฮะ "เมย์ งั้นเดี๋ยวพี่ไปเดินแถวนี้แป๊บนะ เดี๋ยวมา" ผมแยกจากเธอออกมาเลย เพราะยังไงซะเธอก็ไม่รับรู้เรื่องที่ผมพูดออกไปหรอก กรณียังงี้ก็มี2ทางออกเท่านั้นแหละ อย่างแรกก็คือรอจนเธอจับปลาได้ อีกอย่างรอก็ให้สวิงกระดาษหมดนั่นแหละ เธอถึงจะรับรู้สภาพภายนอกได้ซะที สมาธิแน่วแน่จริงๆพับผ่าสิ ผมแยกออกมาเดินชมร้านต่างๆคนเดียว ช่วงที่เมย์กำลังสนุกกับการตักปลา(ไม่ได้) ผมเดินผ่านร้านน้ำแข็งไสมา แล้วก็เหลือบมามอง อา...แวะไปซื้อกินหน่อยดีกว่า เมื่อกี้ยืนรอเมย์จนคอเริ่มแห้งแล้ว ผมเดินไปที่ร้านน้ำแข็งไส เห็นเจ๊ไมกะกับAyaคุมร้านซะด้วย ซึ่งในโรงเรียนฮิบิคิโน่Ayaเองก็ถือได้ว่าฝีมือเขาเยี่ยมชนิดที่หาจับได้ยากเชียวนา เธอมาทำงานพิเศษได้เหมาะกับความสามารถดีแฮะ "อ้าวAyaทำงานพิเศษเหรอ"ผมถามเพื่อนหญิงร่วมโรงเรียน "อื้อ พี่ไมกะ เขาเห็นฉันทำขนมอร่ยเลยชวนมาร่วมหุ้นน่ะ" "อือ ดีนะ งั้นอุดหนุนเลยละกัน ขอรสเมลอนนะ" "ได้เลยจ้า รอแป๊บนะ" เมื่อจ่ายเงินเรียบร้อย ผมก็ถือถ้วยเมลอนเดินออกมากะชมงานต่อ จังหวะนั้นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งสวนผมไป ลักษณะเธอที่ผมมองผ่านๆก็ผมยาวๆสีม่วงๆคุ้นๆแฮะ เธอวิ่งไปทางร้านขายน้ำแข็งไส ใครนะ ...ช่างเถอะ ไหนๆก็ได้พักซะทีเดินเล่นคนเดียวดีกว่าสบายใจ อ๊ะ! เดี๋ยวก่อน ผมชงัก ลืมเงินทอนแฮะผมนึกได้จึงเหลียวกลับไปยังร้าน ปั๊ก! โอ้ยยย ชนใครอีกเนี่ย(หลังจากห่างเหินมาช่วงหนึ่ง) อ้าวสาวผมสีม่วง"มิยูกิ นี่นา" "โอ้ย ขอโทษค่ะ วิ่งไม่ทันระวัง อ้าว___จังนี่นา ล่ะแล้วน้ำแข็งไสล่ะ" หลังจากที่เธอลุกขึ้นมาก็ถามถึงน้ำแข็งไสของเธอ เนื่องว่าผมตัวใหญ่และเธอตัวเล็ก จึงไม่แปลกที่เมื่อชนกันแล้วเธอคมำแต่ผมจึงยังเฉยๆ น้ำแข็งไสผมยังอยู่ อ้าว...แล้วน้ำแข็งไสของเธอร่วงไปที่ไหนเนี่ยผมช่วยเธอหา แถวนี้ก็ไม่มีแล้วมันไปร่วงที่ไหนเนี่ย แล้วผมก็เห็นเธอหลบตาผมแบบอายๆจนผมรู้สึกเย็นๆขึ้นมา ผมมองตามสายตาเธอมาที่เป้ากางเกงผม เฮ้ย! มันมาแปะกับเป้าผมตอนไหนเนี่ย ผมรีบปัดทิ้ง ถึงว่ามันเย็นๆเถอะ โธ่!เวรกรรม ไปคมำอีท่าไหนเนี่ย เปียกหมด เฮ้อ คราบนมข้นติดอีกต่างหาก น่าเกลียดชมัด โชคดีที่ดึกแล้วเลยใช้ความมืดกลมกลืนได้ "อ๊า ขอโทษ ขอโทษนะ___จัง" "ไม่เป็นไรหรอก ฉันเองก็เดินไม่ระวังเองด้วย" ดูท่าทางเธอเองจะคิดมากซะด้วย "อ้า...แล้วKogutshinล่ะ เห็นมาด้วยกันนี่"ผมพูดตัดบทเปลี่ยนเรื่อง เธอยิ้มตอบ"อ๋อ เล่นเกมส์เลื่อยไม้อยู่น่ะ มิยูกิหิวน้ำเลยมาซื้อน่ะ"แล้วก็กลับไปหน้าเศร้าอีกรอบ"แล้ว...แล้วมิยูกิก็ไปชนกับ___จัง" เฮ้อ...อุตสาห์ชวนเปลี่ยนเรื่องแล้วน้า ยังกลับไปเรื่องเดิมอีก "อ่ะ งั้นแบ่งกันกับฉันก็ได้นะ" อ่ะไหนๆก็ไหนแล้วเข้าEventซะเลย !?! ผมมองเธอตักน้ำแข็งไสกิน เอะ ภาพนี้...ผมรู้สึกคุ้นๆมาก ผมพยายามคิด "นึกออกแล้ว" ผมสบทออกมาเสียงดัง "นึกอะไรเหรอ___จัง" "มิยูกิ ...เธอ เธอใช่เด็กเมื่อ7ปีก่อนที่ฉันแบ่งช็อคโกแลตให้นี่นา ใช่ป่าว" "7ปีก่อนเหรอ? .....อืม...." เธอนึกอดีตที่ผมกำลังคิดออกเช่นกัน "ฮ้า เด็กผู้ชายเมื่อ7ปีก่อนคือ___จังเองหรอกเหรอ" เธอยิ้มดีใจ มิน่าเถอะ ถึงว่าคุ้นๆหน้า เราคุยกันสักพักก็แยกกันไป ช่วยไม่ได้นี่ทิ้งคนมาด้วยได้ไง ผมเองก็แยกกลับไปหาเมย์ ไม่รู้ป่านนี้เหมาสวิงไปหมดร้านรึยัง ตัดกลับไปที่ร้านตักปลา "เฮ! ตักได้แล้วววว" เมย์ร้องดีใจลั่น ใช้ได้ผมกะจังหวะกลับมาได้เหมาะเจาะดีแฮะ "ไง เมย์ได้แล้วเหรอ ดีใจด้วยนะ" ผมเข้าไปแสดงความยินดีกับเธอ "ขอบคุณมากพี่ งั้นเราไปดูที่อื่นต่อเถอะ"เธอหันมาตอบผม หน้ายังยิ้มร่า แล้วสักพักสีหน้าเธอก็เปลี่ยนไปเป็นสงสัย เมื่อระดับสายตาที่เธอซึ่งตรงกับเป้าผม(ก็สายตาคนนั่งอ่ะนะจะเห็นอะไรล่ะนอกจาก...)"อ้าว... พี่___กางเกงไปโดนอะไรมาหรือคะเปียกเชียว" กึ๋ย! เอาแล้วไงน้ำแข็งไส(ของมิยูกิ)ทำพิษซะแล้ว "เข้าห้องน้ำไม่ทันเหรอพี่" นั่นๆ เธอยังไม่เลิก แล้วจะแก้ตัวยังไงดีล่ะเนี่ย "อ่า...ยังไงดีล่ะเนี่ย เอาเป็นว่าเรื่องมันยาวละกัน ไอ้นี่แค่น้ำหกใส่เท่านั้นแหละ" "เรารีบไปกันต่อเถอะ เดี๋ยวไม่ทันนะ" ผมรีบตัดบททันที ผมหันไปมองข้างตัวเธอ สวิงกระดาษกองพูนเต็มกะละมัง เฮ้อ สมาธิแน่วแน่จริงพักผ่า จ่ายบานแน่ แต่ไม่เป็นไรหรอกยังไงเงินแค่นี้ไม่เป็นปัญหาสำหรับเธอหรอก แล้วเราทั้ง2ก็เดินไปจุดนัดพบสุดท้าย ไปลานว่าง เพื่อเต้นรำกัน ไม่รู้ว่าใครมาตีกลองแฮะ สักพักก็เห็นโฮมูระเดินขึ้นลานด้วยสภาพตัวสั่นๆ แล้วเธอก็เริ่มบรรเลงตีกลองลงไปตามสไตล์เธอ ตึง! ตึง! ตึง!~~~~~~~ เอ...มันน่าจะเป็นจังหวะลำวงนะไหงทำไมจังหวะมันไปเป็นSlowRockไปได้เนี่ย ปกติเธอก็ตีกลองออกจะเก่งนะ เธอคงจะเกร็งน่ะม้างตีพลาดไปหมดเลย แล้วจะเต้นยังไงเนี่ย คนดูที่ไปรอเต้นเริ่มมีอาการเซ็งซะแล้ว คงต้องหาทางทำอะไรสักอย่างซะแล้วล่ะม้าง เหลือบไปเห็นมิโฮะข้างๆพอดี มิโฮะ...มิโฮะเหรอ! มาด้วยเหรอเนี่ย อ้าวคนข้างๆนั่นเทน เรอิคุงนี่นา ห้องเดียวกับเราด้วย คงมาเที่ยวเหมือนกัน เอาน่าเสี่ยงไปขอให้2คนนี่มาช่วยโฮมูระท่าจะดีแฮะ โอเคกรณีเทน เรอิ ยกให้นิสัยดี ดนตรีเก่ง แต่ที่น่ากลัวน่าจะเป็นมิโฮะนา(คู่ปรับตลอดกาล) แต่บรรยากาศเริ่มแย่แล้ว รู้สึกว่าโฮมูระเธอจะตีกลองเป็นจังหวะCha Cha Chaอีกแล้ว เอาวะเป็นไงเป็นกัน ผมสั่งให้เมย์รอ แล้วตกลงใจเดินเข้าไปหาทั้ง2คนโดยเตรียมคำขอไว้เป็นอย่างดี .......................................... "โอเคเลยเพื่อน เรื่องแบบนี้มันต้องช่วยกัน ตีกลองนี่ของถนัดเลย"เทน เรอิ ตอบแบบไม่ลังเลใจ "เออ น่าลองแฮะ ป่ะ ไปกัน ยังไงก็ไปช่วยโฮมูระหน่อย"มิโฮะตอบ ! เฮ้ย...รอบหนีไม่โดนกัดแฮะ ผมชักระแวง ...แต่เอาเถอะอย่าไปสงสัยเธอมากเลย เขาช่วยก็ดีแล้ว ว่าแล้วผมก็นำเขาทั้ง3ขึ้นแท่น คือถ้าจะให้2คนขึ้นไปตีเลยมันจะดูยังไงๆอยู่ คงต้องมีการบอกกล่าวให้คนดูรู้ซะหน่อยพอเป็นพิธี แล้วผมก็หยิบไมค์เริ่มเป็นพิธีกรจำเป็น "อ่า สวัสดีครับท่านแขกผู้มีเกียรติ์ทุกท่าน เนื่องจากเมื่อกี้อาคาอิซังเพื่อนผมเขาได้ลองตีกลองไปแล้ว เสียงที่ออกมา...อาจจะดูผิดจังหวะไปหน่อยนะครับ" มีเสียงตะโกน"ใช่ๆ"มาจากคนดู โฮมูระทำหน้าอาย มิโฮะค้อนผมเหมือนจะถามผมว่าพูดอะไรออกไป แน่นอนที่ผมพูดออกไปเพื่อชูโรงเท่านั้นผมเตรียมการพูดชักจูงไว้แล้วย่า "นั่นเป็นเพราะ เขายังขาดลูกมือฝีมือเยี่ยมอีก2คนครับ" ถึงตอนนี้เสียงโวยวายจากคนดูเริ่มเงียบลง "การทำงานบางอย่างแม้ว่าจะมีฝีมือ แต่ถ้าขาดลูกมือที่ดีงานก็ไม่มีทางออกมาได้ดีจริงไหมครับ" น่านคนดูเริ่มคล้อยตามแล้ว "และบัดนี้ ผมขอเชิญเทน เรอิ และมิโฮะ ลูกมือฝีมือเยี่ยมที่ว่า ขึ้นลานมาตีกลองครับ ขอเสียงปรบมือด้วยครับ" เฮ! เฮ! เฮ! โอ้โห ได้รับการตอบรับทางที่ดีจริงๆ บอกแล้วเรื่องแหลๆผมก็ใช่ย่อย เป็นการคำนวณที่ลงตัวมาก ทั้ง3ประสานงานๆได้ลงตัวจริง จังหวะหนักแน่นของโฮมูระ การลงกลองที่คมของโฮมูระ การคุมจังหวะของเทน เรอิ ในที่สุดการเต้นรำอันสนุกสนานก็เริ่มขึ้น ผมลงจากลานเวทีมา ว่าจะมาเต้นกับเมย์ซักหน่อย อ้าว...เมย์หายไปไหนแล้วเนี่ย? เวรกรรมไปแก้ไขสถานการไม่ถึง10นาทีเลย กลับมาเธอไปแล้ว ผมออกตามหาเธอ แต่ในใจก็รู้อยู๋แล้วล่ะว่าใครชวนเธอไป ปกติเธอเป็นคนที่เชื่อฟังมากนี่ ไม่ใช่ใครหรอกที่จะทำให้เมย์ไขว้เขวในคำขอได้ นอกเสียจากทาคุมิ ไอ้หมอนี่วาจามันสุดยอดมาก คบกับมันมา2ปีผมรู้ดี มันทำให้ผมเข้าใจความหมายของคำว่าปากเป็นเอกเลขเป็นโทจริงๆ ผมเดินหาสักพักก็เจอทาคุมินั่งอยู่ที่หน้าวัด มันกำลังซดเหล้าสาเกอย่างสบายใจ นั่นไงเมย์อยู่ที่นี่จริงด้วย ผมเดินเข้าไปทักทาย "ไงทาคุมิ มาเที่ยวเหมือนกันเรอะ" "อื้อ เมื่อกี้เห็นนายไปประกาศซะด้วยเท่ห์จริงๆ" แล้วทาคุมิก็ยกเหล้าขึ้นซดอีกที "เออ ใช่ เมื้อกี้เห็นนายเป้าเปียกๆ ตื่นเต้นจนฉี่ราดเชียวรึเพื่อน ฮะฮะ" น่านไง โดนอีกแล้ว ดันไปมองที่ๆไม่ควรมอง ผมว่าผมหลบหลังมิโฮะดีแล้วนะ คนใกล้ๆยังมองไม่เห็นเลย ไอ้นี่ดันเห็น "ไม่ใช่เว้ย เรื่องมันยาว เออ!แล้วเมย์มาอยู่ที่นี่ตอนไหนน่ะ" ผมตัดบทอีกรอบ ที่ถามไปก็รู้อยู่แล้วว่าจะเป็นใครได้อีกล่ะถ้าไม่ใช่เพราะทาคุมิชวนมาน่ะ "เห็นเธอบอกว่าคอแห้งน่ะ ฉันเลยพามาหาอ่ะไรดื่มหน่อยน่ะ" "แล้วให้อะไรเธอไปล่ะ ก้มหน้าไม่ยอมเงยเลย" "เหล้าสาเก" "หา! เอาเหล้าให้เธอกินเรอะ! จะบ้าเรอะ?" ผมรู้แล้วล่ะ เธอไม่ใช่ก้มหน้าหรอก เมาพับไปต่างหาก "อ้าวเหรอ นึกว่าเธอกินเป็น เลยกะชวนมากินเป็นเพื่อน" ทาคุมิพูดเสียงเหมือนออกอาการเมา "โธ่ ไอ้บ้าเอ้ย เด็กยังงี้จะกินเหล้าได้ซะเมื่อไหร่เล่า"ผมบ่นเล็กๆ"ดูซิ เมาพับไปแล้วทำไงดี"ผมจับเมย์ เธอเหมือนคนเมาหลับไป อาจเป็นเพราะเธอเพลียด้วยมั้ง "งั้นก็ส่งเธอกลับบ้านด้วยละกัน" "ก็ต้องยังงั้นอยู่แล้วล่ะ" โธ่ไม่รับผิดชอบความผิดเล้ยยย แล้วผมก็เอาเธอขี่หลังแบกเธอกลับ อืม...ระยะจากวัดไปบ้านเธอก็ทางเดียวกันอยู่แล้วนี่ ใกล้ๆ กอร์ปกับน้ำหนักตัวที่ไม่ถึง40กิโลกรัมนี่ไม่ได้เป็นปัญหากับผมเท่าไรนักหรอก ผมจึงแบกเธอกลับได้โดยไม่ลำบากนัก สุดท้ายผมก็พาเธอไปส่งได้โดยไม่มีปัญหา คุณมิฮาระมารอรับ ผมบอกอธิบายให้เขาเข้าใจ ดูแล้วเขาก็เข้าใจแหละ แล้วผมจึงลาเขากลับ ระหว่างทางผมเดินกลับบ้าน บรรยากาศในตัวเมืองยามค่ำคืนนี่ก็เงียบสงบดีแฮะ มองขึ้นไปบนท้องฟ้าดาวสกาวสดใสดีมาก พระจันทร์เต็มดวงสว่างจนแทบไม่ต้องอาศัยไฟตามเสา ลมกลางคืนก็เย็นสบาย ผมหลงกับธรรมชาติจนไปชนกับชายคนหนึ่ง พลั่ก! "โอะ! ขอโทษครับ ผมซุ่มซ่ามไปหน่อย"(แกน่ะซุ่มซ่ามมาตั้งแต่ตอนแรกแล้ว ยันตอนนี้ก็แก้ไม่หายเลยนะ By K.W.E.(เผามันซึ่งๆหน้านี่แหละ)^_^) "ไม่เป็นไรครับผมเองก็ไม่ได้ระวัง" เขาหันมา"อ้าว ___คุงนี่ ไปทำอะไรมาดึกดื่น" "อ้าว โฮคาริ" เฮ้อเพื่อนเรานี่เอง "ก็ไปส่งเมย์มาน่ะ ว่ากำลังจะกลับน่ะ แล้วนายล่ะ" "อ๋อ ฉันก็พึ่งไปส่งมิโฮะมาน่ะ ว่ากำลังจะกลับเหมือนกัน" สักพักมันก็มองที่เป้าผม เอ้! ไม่รู้ว่าไอ้พวกนี้มันมีญาณพิเศษอะไรของมัน สายตาจับผิดนี่ไวจริงๆ "อะ เอ่อ งั้นฉันกลับก่อนนะ" โฮคาริทำท่าทีอึกอักแล้วก็วิ่งไปเลย ผมก็ยังงงๆในท่าทีของมันเลย แต่แปลกมันกลับไม่ถามถึงเรื่องเป้าของผมแฮะ เช้าวันต่อมาผมไปเลือกกิจกรรมออกกำลังกาย ระหว่างที่ผมวิ่งออกไป ผมก็เจอกับทาคุมิกำลังเดินออกจากมินิมาร์ท "ไงทาคุมิ ท่าทางไม่ดีเลย เมาค้างอยู่เลย" มันหันมาดูผม แล้วก็พูดยวนๆผม "นั่นแน่ เมื่อคืนแอบลักไก่เมย์รึป่าว" "อื๋อ!"ผมสดุ้ง "หนอยแก ฉันที่เป็นคนบริสุทธิ์ใจจะไปทำเรื่องยังงั้นได้ไง ฉันก็มีความเป็นสุภาพบุรุษพอนะเฟ้ย" "นั่นแน่ร้อนตัวเชียว เอาน่าฉันเข้าใจแก" มันยังกัดผมไม่หยุด "แล้วแกมีหลักฐานอะไรมาว่าฉันอย่างนั้น"ผมชักเดือด อยู่ก็มากล่าวหากันได้ ผมกล้ายืนยันหรือสาบานได้เลยว่าผมไม่ได้ทำอะไรเธอจริงๆ แค่ให้เธอขี่หลังไปส่งเท่านั้น ไม่มีอะไรมากกว่านั้นเลย ทาคุมิยิ้มแล้วพูด "โฮคาริเล่าให้ฉันหมดแล้ว" แล้วมันก็เริ่มวิ่งหนี "ตอนแกชนกับโฮคาริ คราบที่เป้าแกติดกางเกงโฮคาริว่ะ คราบอะไรจ๊าาา___คุง ขาวๆข้นๆ"มันแซวผม มันจะคราบอะไรได้ล่ะนอกจากนมข้นจากไอติมน้ำแข็งไสน่ะ เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว "ไปก่อนนะไอ้หนุ่มไวไฟ" "เฮ้ย!" ผมออกตัววิ่งตาม "หยุดก่อน ฉันอธิบายได้ เข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว หยุดโว้ย! ไม่หยุดเจอเตะแน่แก" เราไล่จับกันอยู่นาน สุดท้ายทาคุมิก็โดนเตะ โธ่! กว่าจะแก้ตัวได้ เพราะน้ำแข็งไส(ของมิยูกิ)ทำพิษแท้ๆโธ่ น้ำแข็งไสโว้ย น้ำแข็งสายยยยยยยย ---------------------------------------------------------- K.W.E.- เอาล่ะครับผมเริ่มใส่ชื่อตัวละคร(ตัวประกอบ)ไปบ้างแล้วละครับ คนที่เหลือผมจะทยอยเอามาลงเรื่อยๆนะครับ ตามบทและสถานการ ก็รอๆหน่อยละกันนะครับ ได้ลงทุกคนแน่นอน เฮ้อ ตอนนี้ส่อไปทางฟิกทะลึ่งอีกแล้วตู อ่านสนุกนะครับอย่าคิดมาก แล้วเจอกันตอนหน้าครับ จาก : K.W.E. - - [email protected] - 17/01/2001 00:00

ข้อความ : ^^ จาก : MrT - 17/01/2001 06:56

ข้อความ : โอ้ มีบทเราด้วย ได้คู่กับอากาเนะจังอีกต่างหาก ปล. อย่าลืมไปวิจารณ์Ficของผมด้วยนะครับ จะหมดกำลังใจเขียนอยู่แล้ว จาก : Fic T. - 17/01/2001 09:12

ข้อความ : 5555 สุดท้ายทาคุมิก็แสบที่สุดเหมือนเคยแฮะ (แต่ก็โดนเตะอ่ะนะ) ผมว่าตราบใดที่มีทาคุมิอยู่เคียงข้าง พระเอกคุงคงไม่มีวันมีความสุขแน่ ^^ จาก : Seirika - 17/01/2001 17:36

ข้อความ : มีชื่อเราด้วยแฮะ ^^ สู้ต่อไปเน้อ____คุง จาก : Tenrei - 17/01/2001 21:42

ข้อความ : สู้เขาพรรคพวก!! อย่าลืมให้ เอย์จิของเราโผล่มาด้วย!! แล้วอีกไม่นานนายจะโผล่ในเรื่องของเราในฐานะคู่แข่ง!!! หึ หึ หึ จาก : Blackjoker[EXP] - 18/01/2001 16:42